แนวทางการจัดการดินปัญหา

-ดินบนพื้นที่ภูเขาหรือดินในพื้นที่สูงชัน โดยทั่วไปดินบนพื้นที่ภูเขาจะมีความชันมากกว่า 35% ลักษณะของดิน ผันแปรไปตามชนิดของหิน มีทั้งที่เป็นดินตื้นและดินลึก บางแห่งจะมีหินโผล่มาก ลักษณะดินส่วนใหญ่เสี่ยงต่อการถูกชะล้างพังทลาย ง่ายต่อการเกิดแผ่นดินถล่ม จึงไม่เหมาะจะนำมาใช้ในการเกษตร สมควรกำหนดให้เป็นเขตป่าไม้ถาวร เขตต้นน้ำลำธาร เขตอุทยานแห่งชาติ หรือเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า

-การจัดการดินดานการไถระเบิด การไถระเบิดดินดานโดยใช้ไถสิ่งหรือที่เรียกว่า Ripper ไถทำลายชั้นดานการสลายชั้นดินดานด้วยรากหญ้าแผ่ การไถพรวนควรไถ่ในขณะที่ดินมีความชื้นเหมาะสม ไม่ไถพรวนบ่อยครั้ง เพื่อป้องกันการเกิดชั้นดานใต้ชั้นไถพรวน ควรมีการปรับปรุงบำรุงดินด้วยอินทรียวัตถุควบคู่ไปกับการจัดการดินดาน

-การป้องกันและแก้ไขปัญหาดินปนเปื้อนโดยการบำบัดน้ำเสียก่อนปล่อยออกจากโรงงานการตรวจสอบการปนเปื้อนของน้ำใช้หรือน้ำชลประทานก่อนนำไปใช้ประโยชน์เพื่อการเกษตร หลีกเลี่ยงการนำวัสดุที่อาจเป็นอันตรายมาถมที่ดิน สอดส่อง ดูแลพื้นที่ขยะไม่ให้มีการใช้ที่ดินเป็นที่ทิ้งขยะหรือของเสียที่สงสัยว่าจะเป็นอันตรายจากสารปนเปื้อน และตรวจวิเคราะห์ตัวอย่างดิน

-การจัดการดินเหมืองแร่ร้าง พื้นที่เหล่านี้ถ้าจะพัฒนาควรเน้นหนักไปในเรื่องของการปรับสภาพพื้นที่ การปลูกพืชคลุมดิน หรือปลูกไม้โตเร็ว เพื่อบูรณะให้เป็นพื้นที่สีเขียว หรือเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจจะเหมาะสมที่สุด

-การจัดการพื้นที่เลี้ยงกุ้งแล้วปล่อยทิ้งร้าง การนำพื้นที่ดังกล่าวมาทำนาต้องปรับสภาพพื้นที่ให้ราบเรียบและให้สะดวกในการระบายน้ำที่มีเกลือปะปนออกไปจากดิน ถ้าจะใช้ปลูกพืชล้มลุก พืชผัก หรือไม้ผล จำเป็นต้องมีการยกร่องเพื่อแก้ไขปัญหาเรื่องน้ำแช่ขัง สำหรับการปรับปรุงบำรุงดิน ต้องดำเนินการหลายๆ วิธีการร่วมกัน อาทิ การแก้ไขปัญหาความเค็ม การปรับปรุงดินให้ร่วนซุยโดยใช้อินทรียวัตถุรูปแบบต่างๆ การเพิ่มแร่ธาตุอาหารก็เป็นสิ่งจำเป็น ซึ่งอัตราและชนิดของปุ๋ยที่ใช้ขึ้นอยู่กับชนิดของพืชที่ปลูก