แว่วเสียงครางอย่างกระเส่ามาเข้าหู

อิ๊อิ๊อุ๊ยอุ๊ยอยู่ไม่ขาดสาย

ภาพนอนนั่งตั่งเตียงเคียงผู้ชาย

ร่อนบั้นท้ายส่ายระริกจิกที่นอน

พลันอีกเพลงเร่งผสานการรับฟัง

ราวคลุ้มคลั่งช่างก้าวร้าวเสียงเห่าหอน          

ประเทศเหี้ยเนี่ยต่ำระยำตำบอน      

โย่วโย่วขย้อนค่อนแคะแขวะสังคม

ลากหางกร่างเต็มทีตะบี้ตะบัน

นึกว่าเท่หรือนั่นลั่นเสียงขรม

เยียดยัดงัดวาทกรรมนำคารม

ถุยถ่มจมปลักอยู่ดักดาน

จึงประเทศกูครางอยู่อย่างนี้

อุ๊ยอุ๊ยอุ๊ยอิ๊อิ๊อี๋มิพ้นผ่าน

วนสังสารวัฎทุกรัฐบาล

กระแดะพล่านร่านด่าว่าบัดซบ

ถ้าแผ่นดินสิ้นงามอยู่ทำไม

เกลียดชังทั้งใส่ไคล้ทำลายระบบ                     

น้ำครึ่งแก้วไม่แคล้วคิดว่าติดลบ

หวังกระทบด่าพร่ำสำรากนัก

สิ่งที่ดียังมีอยู่กูขอบอก

แม้ไม่ชอบกรอบบางอย่างที่ขังกัก

ทุกประเทศมีชั่วดีมีชังรัก  

อย่าทึกทักหักหาญเพียงด้านเดียว

ชนชังชาติกราดเกรี้ยวเยี่ยวรดปริ๊ด

ดัดจริตคิดแทนสร้างแกนเหนี่ยว

ลั่นระงมชมพลางครางกันเกรียว

ความคิดอ่านซ่านเสียวพวกเดียวกัน               

จิกหมอนนอนฟินดิ้นเร่าเร่า

อ๊างงงงอุ๊ยเอ้าอิ๊อิ๊อ๊ายยยส่ายกระสัน

รอบบ้านกูอยู่เช่นนี้ทุกวี่วัน

เกาเรื้อนคันกันอึงเอ็ด-ประเทศกูคราง.. อุ๊ยๆๆ โย่วๆ

“เจริญขวัญ”