แผ่ทุกข์ลุกลามสงครามโรค

เต็มความโศกโลกรานการไปถึง

หายนะมหันตภัยให้ตะลึง

หวาดสะพรึงซึ่งกองศพทบน้ำตา

ไม่เลือกคนชนชั้นหรือวรรณะ

ถึงวาระหม่นสลัวกันทั่วหน้า

มอบนิยามความตายทุกชายคา

คืบระยะชะตากรรมให้จำนน

เพียงชั่วลมหายใจก็หายลับ

แว่วสดับเสียงร้องอันหมองหม่น

ราวใบไม้ปลิดคว้างกลางลมวน

ต้องมวลฝนท้นห่านับอนันต์

มองโลกผ่านม่านน้ำตาขณะนี้

ความเงียบที่มิปรารถนามาทาบคั่น

พลัดพรากจากชีวิตนิจนิรันดร์

รอวันดอกไม้บานนานเพียงใด

ทุกถนนท้นศพยังทบท่าว

ในหมอกหนาวเฝ้าฝันถึงวันใหม่

ฤดูหนาวอันยาวนานย่อมผ่านไป

เพื่อดอกไม้ได้ผลิบานสานชีวิต

ในวัฎฎะกาละโรคอันโศกเศร้า

ทึบเทาเงาทาบนาบสถิต

ดุจเมืองร้างกลางพายุทุรทิศ

มืดสนิทคือจิตใจในความทุกข์

ท่ามวิถีสีดำมีน้ำใจ

มือต่อมือคือหมายได้มอบสุข

เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แม้กลียุค

ปลอบปลุกทุกทำนองให้ร้องเพลง

ด้วยความหวังทั้งปวงในดวงตา

เราจะฝ่าภัยผองร่วมร้องเปล่ง

ผ่านราตรีสีดำไม่ยำเกรง

เพื่อจะเร่งขานขับกับอรุณ

 “เจริญขวัญ”