อำมหิตคิดอยากโค่นจึงโหนเด็ก
ใช้ไฮเทคโน้มน้าวให้เข้าข้าง
วาทกรรมนำใจใช้กล่อมง้าง
เพื่อกรุยทางสร้างมวลชนสนตะพาย

การชุมนุมกลุ่มก้อนแต่ก่อนนี้
อ้างกดขี่มีชนชั้นแบ่งกั้นฝ่าย
“อำมาตย์-ไพร่” ใช้ปลุกเร้าเคล้าอุบาย
ที่ล้มตายใช่แกนนำ-คนธรรมดา

คือลูกผัวพ่อแม่และพี่น้อง
ท่ามเสียงร้องของผู้ใดภาพไหวพร่า
ยุคสมัยไม่เคยจางซึ่งน้ำตา
วนกลับมาวาทกรรมถ้อยคำยุ
เสี้ยมให้เกลียดเสียดให้ชังสองฝั่งวัย

ปราศรัยใช้ถ้อยหยามความดิบดุ
ด่าทอต่อผู้ใหญ่ไม่สาธุ
ร้อนระอุคุคั่งไปทั้งเมือง

ยัดไส้ป้ายหมิ่นค่าสถาบัน
จนถึงขั้นหยาบคายให้เกิดเรื่อง
กระบวนคิดไม่ชัดกลับขัดเคือง
อยากปลดแอกแบกความเขื่องอยู่เบื้องใน

หยาบคายใช้ถ้อยคำที่ต่ำช้า
อย่าถ่อยกร่างอ้างว่าภาษาใหม่
จะชุมนุมสุมหัวไม่กลัวใคร
ก็ทำไปใช้สิทธิ์ตนหาหนทาง

หากติดโรคให้โชคดีเสรีภาพ
ให้กำซาบกับสิทธิ์ที่คิดอ้าง

มือที่มองไม่เห็นเล่นเกมพราง
กลายเป็นเบี้ยเรี่ยวางข้างตีนใคร

อำมหิตคิดระยำทำความชั่ว
ยุยั่วแบ่งขั้วข้างสร้างเกมใหม่
ยุแยกให้แตกกันช่างจัญไร
ร้าวลึกในทุกบ้านเพราะการเมือง

“เจริญขวัญ”