ณ แดนหิมพานต์อันไกลโพ้น

ยินตะโกนปนสะอื้นกลางผืนป่า

ถนนกรวดปนทรายไม่นำพา

แสบตาสะท้อนเงาเสากินรี

ดูน่ามหัศจรรย์ขั้นสุดยอด

เรียงตลอดทอดยาวเบียดเงาถี่

สว่างกลางพงป่ากล้วยตานี

ไล่ภูติผีปีศาจเลิกหวาดกลัว

จ้าสว่างทางลูกรังอย่างหรูหรา

แม้แต่หมาไม่กล้าเห่าห่วงเงาหัว

กินรีฝูงใหญ่จ่ายลงตัว

คงอิ่มทั่วทั้งฝูงสัตว์ยัดทะนาน

ผ่องสกาวยาวนานยันหลานบวช

ท่ามเสียงสวดแช่งด่ามหาศาล

ราวหูหนวกพวกยักไหล่ไม่สะท้าน

ยังหน้าด้านร่านขยุ้มลงรุมทึ้ง

สัตว์ร้ายในป่าหิมพานต์

สำรอกผ่านการปล้ยจนเหม็นหึ่ง

กรากงับจับกินเกลี้ยงเสียงอื้ออึง

เพราะหิวจึงยื้อแย่งเหมือนแร้งลง

สัตว์ร้ายสายพันธุ์ใหม่ในหิมพานต์

กินรีที่ต้องการอันประสงค์

สวาปามย่ามใจเครือข่ายวงศ์

คิดว่าคงจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน

อย่าคิดว่าทำอะไรใครไม่รู้

ส่งเสียงขู่ดูกร่างอย่างกระสัน

หรือสำนึกสึกหรอก็ผลักดัน

ได้กินกันอันกลุ่มตนจนลืมอาย

กินรีที่หัวเสากระเส่ากระซิบ

คันปากยิบในพริบตามาเล่าถ่าย

สืบพยานสำคัญขั้นสุดท้าย

ก่อนสัตว์ร้ายในป่านั้นจะทันกลืน

“เจริญขวัญ”