เสียงหัวเราะสดใสแห่งวัยเยาว์
กลายเป็นความโศกเศร้าไม่รู้สิ้น
เสียงหวีดกรีดร้องไห้ต่างได้ยิน
ด่าวดิ้นทุรนทุรายในกองเพลิง

ครูกอดลูกศิษย์แนบชิดอก
เพื่อจะปกป้องร่างจึงค้างเติ่ง
สูญสิ้นวิญญาณผ่านไฟเริง
ขวัญเอยคงกระเจิงก่อนจากลา

น้ำตาท่วมประเทศเหตุสลด
แสนรันทดปรากฎการณ์อันปวดปร่า
ทั้งผองสองมือปาดหยาดน้ำตา
ลูกหลานมาสิ้นใจในรถนั้น

เสียงแจ้วแว่วอยู่ในหูก้อง
กลับต้องเตรียมงานเศร้าเผารูปขันธ์
บนรุ้งสายสบายไหมอย่างไรกัน
แม่จะมองดวงจันทร์ทุกค่ำคืน

วิ่งเล่นบนดวงดาวนั้นหนาวไหม
จะมีใครกล่อมนอนตอนสะอื้น
ใครจะป้อนขนมอร่อยให้คอยกลืน
ทั้งหลับตื่นใครจะเฝ้าเจ้าเด็กน้อย

รถบัสบินสู่ฟ้าเวลานี้
ภายในมีครูจูงเด็กมือเล็กจ้อย
ราวเปลไกวไหวโยกโบกลมลอย
นางฟ้าคอยนำทางอย่างอ่อนโยน
“เจริญขวัญ”