ต้นเดือนมกราคม 2564 เกิดเหตุวิกฤติโรคไวรัสโควิดระบาดหนักที่สมุทรสาคร ทำให้มีผู้ติดเชื้อหลายพันคน ส่วนใหญ่เป็นแรงงานต่างด้าวชาวพม่า ทั้งที่เข้ามาอย่างถูกและผิดกฎหมายเหตุการณ์รุนแรงขึ้นต่อเนื่อง โดยผู้ติดเชื้อคนสำคัญได้แก่ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาครและภรรยา

ท่ามกลางอันตรายรอบด้าน เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ของจังหวัดสมุทรสาครได้ปฏิบัติงานในหน้าที่อย่างสุดความสามารถ แต่เนื่องจากต้องให้บริการต่อประชาชนที่เพิ่มขึ้นมาก เป็นเวลานาน จึงย่อมมีความเหนื่อยล้าเป็นธรรมดา

พญ.เอม สิรวราภรณ์ ซึ่งเรียนจบจากภาควิชาเวชศาสตร์ฉุกเฉิน รุ่น 12 ของคณะแพทย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เมื่อพ.ศ. 2562  ได้อาสาสมัครเป็นหัวหน้าคณะนำทีมปฏิบัติการฉุกเฉินการแพทย์ในภาวะภัยพิบัติ(Medical Emergency Response Team MERT) พร้อมกับเภสัชกร พยาบาล เวชกิจฉุกเฉินและพนักงานขับรถจากโรงพยาบาลพะเยา 9 คนและคณะของโรงพยาบาลเชียงคำอีก5 คน   เดินทางไกลกว่า 700 กิโลเมตรโดยรถยนต์ เพื่อไปช่วยเหลือเป็นกำลังเสริม สนับสนุน หรือสับเปลี่ยนหมุนเวียน กับคณะแพทย์ พยาบาล เจ้าหน้าที่ ในท้องถิ่น ในการให้บริการต่อผู้ป่วยโควิดที่โรงพยาบาลสนาม สมุทรสาคร   บริเวณสนามกีฬา และวัดโกรกกราก  ช่วง 4-18 มกราคม 2564  อย่างไม่กลัวเกรงอันตราย และความยากลำบากทั้งปวง

เมื่อข่าวการเดินทางไปสู้ภัยโควิดของทีมโรงพยาบาลพะเยา และเชียงคำแพร่ออกไป  โรงพยาบาลประจวบคีรีขันธ์ก็จัดคณะแพทย์ฉุกเฉิน เดินทางไปช่วยสมุทรสาครอีกแรงหนึ่ง  และคาดว่าจะมีคณะจากจังหวัดอื่นๆ ทยอยเดินทางมาสมทบอีก

การกระทำของคณะแพทย์ฉุกเฉินอาสาสมัคร จากโรงพยาบาลพะเยาเชียงคำ ประจวบคีรีขันธ์ และจังหวัดอื่นๆ ในครั้งนี้   คล้ายกับหน่วยแพทย์จีนจากมณฑลต่างๆที่เดินทางไปช่วยดูแลผู้ป่วยโควิดในเมืองอู่ฮั่นตอนต้นปี พ.ศ.2563 และเปรียบเสมือนการส่งกองทหารจากต่างแดนไปช่วยรบในสมรภูมิอันตราย  ขณะที่หน่วยในพื้นที่กำลังเหน็ดเหนื่อย อ่อนแรง  ซึ่งเป็นสิ่งที่ควรแก่การยกย่องสรรเสริญ และเป็นตัวอย่างอันดีแก่คณะบุคคลอื่นต่อไป