เป็นที่สงสัยกันมากว่าเหตุใดจึงมีผู้ติดเชื้อและเสียชีวิตมากในรัสเซีย ที่เป็นประเทศก้าวหน้าทางเทคโนโลยี จนสามารถผลิตวัคซีนป้องกันโควิด “สปุตนิค” ส่งไปขายทั่วโลกแต่รัสเซียเป็นประเทศที่มีการติดเชื้อโควิดมากเป็นที่  4 ของโลก  รองจากสหรัฐอเมริกา บราซิลและ อินเดีย

รัสเซียมีประชากรราว 145 ล้านคน ติดเชื้อโควิด 4,466,153 คน เพิ่มขึ้นวันละ 9,284 คน เสียชีวิต 95,391 คน คิดเป็นอัตราส่วนเสียชีวิต 653 คนต่อประชากรล้านคน (22 มี.ค.64)  พบผู้ติดเชื้อรายแรก จากคนจีนในไซบีเรีย เมื่อ 31 มกราคม 2563  และจากคนที่กลับจากอิตาลีที่มอสโคว์เมื่อวันที่ 2 มีนาคม 2563 พอถึง 14 พฤษภาคมมีคนติดเชื้อในรัสเซียมากถึง 252,245 คน เสียชีวิต 2,305 คน   แต่อัตราเสียชีวิตของรัสเซียยังอยู่ในเกณฑ์ต่ำ คือ 0.9% เทียบกับ 6% ในสหรัฐอเมริกา และ 14.4%ในสหราชอาณาจักร

เมื่อวันที่ 30 มกราคม 2563  รัสเซียปิดพรมแดนที่ต่อกับจีนที่มีระยะทางไกลถึง 2,500 ไมล์  โดยเฉพาะบริเวณไซบีเรียเพื่อป้องกันคนจีนที่อพยพหนีโควิดมาจากเมืองอู่ฮั่น    แต่ประธานาธิบดีปูตินไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องโรคระบาดมากนัก  ปล่อยให้การตัดสินใจเรื่องโควิดอยู่กับผู้ว่าราชการจังหวัด    เขาบอกว่า “ทุกอย่างอยู่ภายในการควบคุม”  ครั้นเมื่อเชื้อโควิดระบาดเข้ามาถึงกรุงมอสโคว์ ก็เป็นเวลาที่สายเกินแก้เสียแล้ว

การตรวจหาผู้ติดเชื้อในรัสเซียระยะแรกมีความคลาดเคลื่อนสูงเพราะตรวจหาไม่พบเชื้อในคนที่ติดโควิดแล้ว  และต้องส่งไปตรวจพิสูจน์ไกลถึงไซบีเรีย ซึ่งต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะทราบผล  ทำให้เชื้อกระจายวงกว้างจนไม่สามารถควบคุมได้ โดยเฉพาะช่วงวันหยุดยาว 14 เมษายน-12 พฤษภาคม 2563 ที่มีคนเดินทางกลับบ้านโดยรถไฟ รถยนต์และเครื่องบินจำนวนมาก ทำให้โควิดระบาดไปทั่วรัสเซียและประเทศใกล้เคียง

ตอนต้นปี พ.ศ. 2563 เกิดความขาดแคลน หน้ากาก ชุด PPE  และ เครื่องช่วยหายใจอย่างหนักในโรงพยาบาลรัสเซีย  ทำให้บุคลากรการแพทย์เสียขวัญ ป่วย และเสียชีวิต  เพราะเหมือนกับส่งทหารออกไปรบโดยไม่มีอาวุธและเกราะป้องกันอันตราย   หรือพนักงานดับเพลิงที่ไม่มีน้ำดับไฟ      การตกต่ำของราคาน้ำมันและก๊าซทำให้รัฐบาลรัสเซียขาดรายได้การปิดเมืองเพื่อป้องกันโควิด ทำให้คนรัสเซียหลายล้านคนขาดรายได้หรือตกงาน  มีการพบผู้ติดเชื้อเป็นกลุ่มก้อนในโรงละคร   คนงานโรงงานก๊าซธรรมชาติ    หมู่บ้านชาวอุลช์  เมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก   และกรุงมอสโคว์