" จงสงบตั้งมั่นอยู่ในจิตในใจ ให้ใจมันแน่วเป็นดวงหนึ่งดวงเดียวอยู่ภายใน "นั่งก็ภาวนา ยินก็ภาวนา เดินไปไหนมาไหนก็ภาวนามีสติระวังกาย ระวังจิตของตนอยู่ทุกเวลา" ไม่ใช่ให้ผู้อื่นบอกตักเตือนจึงทำจึงปฏิบัติ อันนั้นไม่จัดว่า "ภาวนา"

จะได้ยินได้ฟัง ไม่ได้ยินได้ฟังก็ตามเราก็ต้องนึก ก็ต้องเจริญภาวนาอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก เหมือนลมหายใจเข้าออกมันหยุดที่ไหน ถ้าคนไหนลมหายใจหมด ไม่หายใจ คนนั้นก็ตายไปแล้ว "ถ้ายังมีลมหายใจเข้าหายใจออกอยู่ ก็นั่นแหละ...เป็นเวลาปฏิบัติภาวนา"

นั่งที่ไหนก็ภาวนาในตัวในใจของเรา เพียรเพ่งดูว่ามันเกิดขึ้นมาอย่างไร มันแก่อย่างไร มันเจ็บไข้ได้ป่วยอย่างไร มันแตกมันดับอย่างไร กี่ปี กี่เดือน มันจะต้องแตกต้องดับ เราจะอยู่ได้ไปกี่ร้อยกี่พันปี เกิดมาชาติหนึ่ง...ย่อมมีเวลาตาย"

หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร สำนักสงฆ์ถ้ำผาปล่อง อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่ คัดลอกเนื้อหาจากหนังสือสุข สงบ เยือกเย็น สิงหาคม, ๒๕๕๖. หน้า ๔๓ ขอบคุณลานธรรมจักร