เปิดบันทึกความทรงจำ! โดยเฟซบุ๊ก ชื่อว่า Prasatha Sirorasa  ระบุว่า คุณสมศักดิ์ พ่อของฉันเคยเล่าว่า ช่วงที่พ่อยังทำงานเป็นอัยการอาวุโส (วาระอายุ 61-71ปี) พระองค์ภา (พระยศขณะนั้น) ท่านยังเป็นอัยการฝึกหัด ที่ตึกสำนักงานอัยการสูงสุด รัชดาฯ

เป็นโชคดีที่พ่อได้เห็นพระองค์ท่านบ่อยๆ พ่อเล่าว่าท่านวางพระองค์เป็นเด็กฝึกงานที่แสนจะธรรมดาคนหนึ่ง ท่านขยันมาก เพราะรู้องค์ว่าทรงมีเวลาน้อยกว่าอัยการฝึกหัดคนอื่นๆ เพราะท่านมีพระราชกิจมาก มีหน้าที่อื่นต้องทำอีกหลายอย่าง

ท่านทรงเรียกอัยการทุกคนว่า "อาจารย์" ทรงยกพระหัตถ์คม (ไหว้) อัยการผู้ใหญ่ทุกคน เจอก็ไหว้ สอนงานท่านเสร็จท่านก็ไหว้ ทรงเปิดประตูให้ผู้ใหญ่เข้า-ออกก่อนทุกครั้ง แม้เดินสวนกันตามบันได ท่านจะทรงหยุดและเบี่ยงพระองค์ยืนนิ่ง เพื่อให้ผู้ใหญ่ผ่านไปก่อน แล้วยังทรงไหว้ทุกคนด้วยเสมอ

ความที่ฝึกงานหนัก ท่านจะไม่ยอมพัก ไม่เสวยตามเวลา แถมยังไม่โปรดให้ใครจัดพระกระยาหารให้ เพราะทรงรู้ว่าจะเสวยไม่เป็นเวลา เดี๋ยวแม่บ้านหรือเจ้าหน้าที่จะลำบาก

ภาพชินตาที่คนในตึกอัยการเห็น คือท่านจะทรงพระดำเนินตากแดดลงไปเสวยตรงเพิงหลังตึกเอง อาหารตามสั่งมีอะไรเหลือก็เสวยตามนั้น เพิงบ้านๆที่ปกติอัยการในตึกไม่ลงไปทานด้วยซ้ำ มีแต่เจ้าหน้าที่รุ่นเด็กๆหรือเสมียนทานกัน 

ท่านทรงรถ (ขับรถ) มาเองทุกวัน ช่วงนั้นบางวันฉันไปรับพ่อ ก็ยังเคยเห็นรถเต่า New Beatle สีเขียวพาสเทล คันเล็กๆธรรมดาๆจอดอยู่ ท่านไม่เคยทรงรถหรูอะไรเลย และไม่ใช้รถหลวง (รยล.) + คนขับรถด้วย

ฉันชอบฟังพ่อเล่าเรื่ององค์ภาตอนเป็นอัยการมากๆ พ่อจะพูดคำว่า "น่ารัก" ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ นึกอิจฉาพ่อเสมอที่ได้มีประสบการณ์ดีๆแสนวิเศษช่วงนั้น 

ฉันไม่เคยคิดจะเป็นอัยการเหมือนพ่อ เหมือนลุง ทั้งที่ถูกผู้ใหญ่รอบตัวถามบิวด์บ่อยๆ ว่าไม่อยากเป็นอัยการแบบพ่อบ้างเหรอ นี่น่าจะเป็นเหตุผลเดียวที่ฉันนึกเสียดาย ถ้าเป็นอัยการคงได้เฝ้าฯ พระองค์ภาบ้าง ซึ่งเอาจริงฉันก็เป็นไม่ได้หรอก ไม่มีทางสอบเนติฯ ผ่าน มันต้องอ่านหนังสือเยอะมาก ฉันไม่มีทางขยันได้เสี้ยวของพ่อ ลุง หรือองค์ภาท่านแน่ๆ 

ขอพระองค์เสด็จสู่สวรรคาลัย
ด้วยสำนึกในพระกรุณาธิคุณ
ครอบครัวอัยการสมศักดิ์ สิโรรส