15 มิถุนายน 2569 เพจเฟซบุ๊ก "คุยกับนักจิตวิทยา" โพสต์ข้อความระบุว่า ’ดิ่งด่ำ‘ ในความเป็นมนุษย์…

คนไทยมักแหงนมองพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์ผ่านสายตาของการเป็นเจ้าเหนือหัว

การปฏิบัติพระราชกรณียกิจ พระราชอำนาจ พระราชบัลลังก์ การสืบสันตติวงศ์ การทรงพระจริยวัตรอันควรเทิดทูน ฯลฯ

จนบางครั้งเราก็เผลอลืมมอง ’ความสำคัญของหน้าที่ ที่ต้องทำ ในสิ่งที่ต้องทำ’

…ชีวิตที่ไม่อาจลิขิต ตัดสินเองได้

…กรอบกฎ บทบาทที่ไม่อาจขัดฝืน

…ชีวิตส่วนตัวที่ไม่อาจเป็นส่วนตัว

…ความรัก โลภ โกรธ หลง อารมณ์ตามธรรมชาติต่าง ๆ ที่ต้องปลิดปลงให้ราวผิดธรรมชาติ

“ขัตติยะมานะ” “ทศพิศราชธรรม” “ความเป็นผู้นำ” “ความเป็นแบบอย่าง” “สถาบันสูงสุดของชาติ” “ศูนย์รวมจิตใจ” “หน้าตาของประเทศ” ฯลฯ

คำเหล่านี้คล้าย ๆ เป็นเหมือนคำเทิดทูน ทว่า บนบ่านั้นมีแรงกดดันอันหนักอึ้ง

คน ๆ หนึ่ง ครอบครัว ๆ หนึ่ง ชะตาที่ไม่อาจกำหนด แต่ลิขิตฟ้านำพาความรับผิดชอบอย่างสูงสุดให้ต้องเป็นราว มนุษย์ที่เกินมนุษย์

โชคที่กำหนดด้วยฟ้า และชะตากำหนดด้วยคนอื่น เพื่อคนอื่นเสมอ “ไม่ใช่เพื่อตนเอง”

มนุษย์คนหนึ่งที่เลือกเกิดไม่ได้ และถูกจับจ้องตีตราอยู่เสมอ ด้วยสายตาของคนนับล้านด้วยท่านคือเจ้า และ “เราต้องการนับถือคนที่ดีที่สุด”

คนที่เราลืมว่า “ท่านก็มนุษย์” และเราต้องยอมรับในความไม่สมบูรณ์ในมนุษย์ แต่เราก็คาดหวังมากกับทุกพระองค์

เราคนไทยใต้ร่มพระบารมีในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๙ เข้าใจว่า พระเจ้าอยู่หัวคือพระมหากษัตริย์ที่อุทิศพระวรกาย ไม่ต่างจาก “พ่อ” ของบ้านหลังใหญ่ และครอบครัวของเราชาวไทย ร่มเย็นได้ใต้ร่มพระบารมี

เมื่อผลัดแผ่นดิน หลายคนตั้งแง่ และมีคนที่ตั้งความหวัง ทั้งยังคาดหวังอยากให้ในหลวงองค์ใหม่ เป็นได้ดั่งในหลวงองค์ก่อน

ในขณะที่พระองค์ทรงครองราชย์ด้วยพระชนมายุอยู่ในวัยชรา และพระวรกายอาจไม่ได้ต้องตรงกับอากาศเมืองร้อนนัก เราจึงมักจะเห็นว่า สมเด็จพระราชินีฯ ทรงเป็นดั่งหลักยึดเพื่อให้ท่านทรงพระวรกาย (ในหลายครั้งที่ทรงล้าแรงและต้องแข็งพระทัยทรงงานต่อไป)

หลายคนตั้งคำถามกับชีวิตส่วนพระองค์ การที่ทรงแต่งตั้งสมเด็จพระราชินีฯ ในช่วงแรกทุกคนก็ยังกังขา

ทว่า เวลาและพระจริยวัตรได้เยียวยาทุกอย่าง

ภาพพระองค์ภาฯ จับพระหัตถ์พระราชินี และทรงใกล้ชิด ชวนให้พสกนิกรเปิดใจ

พระองค์ภาฯ ทรงเสมือนเพื่อนพึ่ง (ภา) ยามยาก ให้สมเด็จพระราชินีสุทิดา

และพระองค์ภาฯ อีกเช่นกัน ที่ทรงสร้างสายใยผูกพันให้ประชาชนรู้สึกใกล้ชิดกับในหลวงของเรา

โดยอาจสามารถกล่าวได้ว่า ทรงเป็นดั่งลมใต้ปีกแห่งรัชสมัย ผู้เชื่อมสายใยรักจากราชวงศ์สู่ปวงชนอย่างชัดเจน

ด้วยทรงเป็นพระราชนัดดาองค์แรก และประชาชนจำนวนมากรู้สึกเสมือนเติบโตมาร่วมกับพระองค์

ในวันที่ทรงไม่ต่างจากครอบครัวสามัญอื่น ๆ พี่น้องของพระองค์ทรงต่างพระมารดา ทว่า ทรงเป็นเสมือนศูนย์กลางว่า เราคือลูกของพ่อ เราจะรักกัน และโอบเอื้อเกื้อกูลกัน

ภาพเหล่านั้น ที่เรา (คนไทย) เคยลืมเลือน เมื่อถึงวันนี้ จึงเห็นการมองย้อนกลับไป

ในภาพความธรรมดานั้น พระหฤทัยท่านช่างยิ่งใหญ่ และอบอุ่นเกินใคร

และท่านก็คือมนุษย์ธรรมดา ที่สามารถก้าวข้ามความไม่สมบูรณ์ด้วยการปรับพระองค์และปรับพระหทัย รวมถึงการเอื้อให้เกิดการเปิดใจของทุกคน

แม้ครอบครัวอันสูงสุด ยังมีความไม่สมบูรณ์แบบ

ความไม่สมบูรณ์แท้นี้จึงแสดงสัจจะว่า “เราเป็นมนุษย์ไม่ต่างกัน”

และเมื่อพ่อที่รักลูก ต้องสูญเสียลูกรักไป การที่ทรงพระราชทานเครื่องประกอบพระเกียรติยศสูงสุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อลูกที่อยากยื้อชีวิตให้นานเท่านานนั้น คือการทำเพื่อลูกอย่างสุดใจไม่ต่างจากพ่อธรรมดา ๆ คนหนึ่ง พึงแสดงความรักต่อลูกของตน

เมื่อมองสมเด็จพระราชินีฯ ที่เป็นดั่งมิตรคู่พระทัย คล้ายพระสหายสนิท ที่คอยเกื้อหนุนจุนพระหฤทัยในยามยากของการเข้าสู่สถานะพระราชินีที่เปี่ยมไปด้วยความกังวล

ภาพพระหัตถ์ของพระองค์ภาฯ ที่กุมจับมั่นในครั้งเก่า ดังว่าจะให้ความอบอุ่นและปลอบประโลมว่า “เราจะผ่านไปด้วยกัน” “ฉันจะดูแลเอง”

วันนี้พระราชินีที่ทรงหมองเศร้าราวสูญเสียเสี้ยวหนึ่งของพระทัยจึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลย

เมื่อมองน้อง ๆ ทุกพระองค์ที่ทรงเป็นที่รักและต่างเติบโตมาด้วยกัน ต่างสื่อสารถึงวันอันโหดร้ายอันยากจะดำเนินต่อไปได้โดยปราศจากพี่สาวที่คอยคุ้มใจให้มั่นคง จึงทั้งหวานและขม อบอุ่นและเศร้าใจ

ยิ่งเมื่อมองพระองค์ทีฯ ที่ทอดพระเนตรพระโกศนิ่งอยู่อย่างนั้น หลายครั้งต่อหลายครั้ง จึงยากจะปลอบโยนจิตใจและยากจะสามารถเข้าใจในความรู้สึกของพระองค์

เมื่อมองภาพใหญ่ด้วยวัยและวันที่เริ่มเรียนรู้ที่จะมองสถาบันพระมหากษัตริย์อย่างเช่น ผู้นำตามหน้าที่

เราจึงเริ่มมองเห็นว่า “มนุษย์” ไม่ว่าอยู่ในสถานะไหน ก็ไม่แตกต่างกันในด้านความรู้สึก

มนุษย์ ก็คือผู้ที่มีหัวใจ โศกเศร้าสะเทือนอารมณ์ได้เมื่อเกิดการสูญเสีย

และบางครั้งหน้าที่ ทำให้บางคนไม่สามารถแสดงออกได้มาก ทั้งที่ยังเป็นมนุษย์

”ขัตติยะมานะ“ จึงเป็นศัพท์แสงที่ตกแต่งความรู้สึกของพสกนิกรให้ผ่อนคลายจากความสงสารและเห็นใจพระเจ้าแผ่นดินได้

ทว่า บางครั้งยิ่งเห็นความแข็งแกร่ง หัวใจยิ่งพังทลายด้วยความรู้สึกอยากโอบอุ้มปลอบโยน และอยากให้ท่านได้เศร้า ได้เสียพระทัย ได้อยู่กันเป็นการส่วนพระองค์ในห้วงแห่งความสูญเสียที่มี

แต่…ความจริงกลับทำไม่ได้

เพราะ ที่ท่านเสีย คือ บ้านเมืองเสีย และความโทมนัสนั้นแผ่กว้างไปทั้งแผ่นดิน

พระราชประเพณี คือ สิ่งที่ต้องยึดถือ และท่านคือสถาบันอันสูงสุดที่มีกฎกรอบครอบกำหนด จึงไม่สามารถทำได้อย่างคนธรรมดาสามัญ

ท่ามกลางความสูญเสีย สิ่งนี้จึงเป็นเสมือนการทรงงานครั้งสุดท้ายของพระองค์ภาฯ ซึ่งเสมือนการฉายภาพชัดถึงสายใยเชื่อมโยงจิตใจของปวงชนกับสถาบันพระมหากษัตริย์

ในฐานะมนุษย์ต่อมนุษย์

และมองในหลวงอย่างพ่อคนหนึ่งซึ่งสูญเสียลูกก่อนวัยอันควร

ความเสียใจในความสูญเสียอันเป็นสามัญของโลก จึงสอนเราว่า ไม่มีผู้ใดในโลกที่ไม่เผชิญกับความสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก และการสิ้นพระชนม์คือหนึ่งในความธรรมดาของโลกที่ไม่มีผู้ใดสามารถเลี่ยงหลบได้เมื่อถึงวาระของตน

หากแต่สิ่งหนึ่งที่จะทำให้เรายังคงอยู่บนโลกนี้ได้ คือ ในความรัก ในความคิดถึง และความทรงจำของคน

…ที่จะเป็นอย่างไร ขึ้นอยู่กับตัวเราเอง

ความดิ่งด่ำในความรู้สึก ณ ขณะนี้ จึงเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า สถาบันพระมหากษัตริย์ไทยนั้น ทรงมีความเป็นมนุษย์ ที่พยายามอย่างมากเพื่อพสกนิกรของพระองค์

จึงทรงเป็นที่รัก เคารพ และศรัทธา

และเมื่อจากไปยังทรงเป็นความรำลึกถึง และน้อมสำนึกในพระกรุณาธิคุณ

ในดวงใจนิรันดร์

ควรมิควรแล้วแต่จะทรงโปรด

- 006