วันนี้ 13 กรกฎาคม 2569 วินทร์ เลียววาริณ นักเขียนสองซีไรต์และศิลปินแห่งชาติ โพสต์เฟซบุ๊กเขียนข้อความร่ายยาวบอกเล่าประสบการณ์ในอดีตสมัยที่เจ้าตัวเรียนจบทางด้านสถาปัตยกรรม ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงเบื้องหลังอันน่ากลัวของโครงสร้างอาคารในไทย พร้อมทั้งเสนอแนะวิธีเอาตัวรอดให้กับประชาชนในยุคที่ต้องพึ่งพาตนเอง พร้อมข้อความว่า"ผมเรียนจบคณะสถาปัตย์ แต่ทำงานเป็นสถาปนิกในเมืองไทยแค่เดือนเดียว ที่เหลือทำงานที่ต่างประเทศ แต่แค่เดือนเดียวนั้นก็ทำให้ผมเรียนรู้ว่าในยุคนั้น (หวังว่าแค่ยุคนั้นยุคเดียว) แบบก่อสร้างอาคารสำนักงานมีสองแบบ แบบหนึ่งสร้างจริง อีกแบบหนึ่งใช้ขอใบอนุญาตจากทางราชการ ปกติตึกทั่วไปมีบันไดหนีไฟสองจุด แบบขอใบอนุญาตมีทางหนีไฟครบถูกต้องตามหลักการออกแบบตึกสากล ส่วนแบบก่อสร้างจริงลดทางหนีไฟออกไปหนึ่งจุด เพื่อประหยัดค่าก่อสร้าง เป็นบทเรียนตั้งแต่เริ่มต้นชีวิตการทำงานว่า บ้านเราเต็มไปด้วยคนโกง สามารถโกงในเรื่องที่อาจเป็นอันตรายต่อชีวิตคนด้วยโดยไม่แยแสชีวิตใคร ไม่มีจริยธรรม ไม่มีจรรยาบรรณของวิชาชีพ บ้านเรามีอาคารแบบนี้ไม่น้อย ด้วยความโลภของคนเกี่ยวข้อง

อาคารที่ถล่มไปตอนแผ่นดินไหว ถนนสายเจ็ดชั่วโคตรที่ตายบ่อยจนผู้สื่อข่าวขี้เกียจรายงานแล้ว มาจนถึงเพลิงไหม้ครั้งล่าสุด ก็อาจเป็นตัวอย่างของเรื่องนี้ความโลภล้วนๆ สิ่งที่เกิดขึ้นคือทางการก็ "ถอดบทเรียน" แล้วนำบทเรียนไปกองไว้ให้ฝุ่นจับอีก จนกว่าจะถึงเวลาถอดบทเรียนใหม่อีกรอบ แล้วชาวบ้านเดินดินอย่างเราจะทำอย่างไร? คำตอบคือดูแลตัวเอง เวลาไปศูนย์การค้า ก็ยอมเสียเวลานิด มองหาทางหนีไฟด้วย เราไม่มีทางรู้ว่าจะเกิดอัคคีภัยหรือไม่ แต่ถ้ามันเกิด เราก็มีทางหนีทีไล่ศูนย์การค้าที่วางพื้นที่ขายของกีดขวางทางเดิน ก็หลีกเลี่ยงหรือเลิกไปตลอดชีวิต ไปดูหนังที่ไหน ก็ดูทางหนีไฟเผื่อไว้

คิดเสียว่าเราเป็นสายลับ เจสัน บอร์น ที่มีคนตามล่าตลอด ต้องหาทางหนีทุกที่ที่ไปเยือน เผื่อไว้เสมอกันไว้ดีกว่าแก้ ถ้าไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของบทเรียนที่คนอื่นถอดยึดสองคำสอนทางพุทธให้มั่น 1 ใช้ชีวิตโดยไม่ประมาท 2 ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน วินทร์ เลียววาริณ 13-7-26"

หลังจากที่โพสต์ของ วินทร์ เลียววาริณ เผยแพร่ลงมาได้ไม่นาน ทำเอาชาวเน็ตเจ้าไปคอมเมนต์แสดงความคิดเห็นกันเป็นจำนวนมาก เช่น

"จริงค่ะ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนที่แท้จริง"

"ผมคิดว่าถึงแม้ว่างานด้านวิศวกรรมและระบบป้องกันอัคคีภัยจะมีพร้อม แต่ขึ้นชื่อว่าอุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้ และที่สุดแล้วความมีสติสัมปชัญญะ คือเครื่องมือสุดท้ายในการเอาชีวิตรอดครับ หรือไม่มันคงต้องทำเอกสาร "คู่มือการเอาชีวิตรอดจากอัคคีภัยสำหรับผู้อยู่ในอาการเมาสุรา" แล้วครับ"

"พกไฟฉายติดตัวตลอดครับ"

"ก็ต้องถอดบทเรียนกันตลอดไปชั่วนิจนิรันดร์"

"จักรกฤษณ์ จิรอุไรพงศ์ ต้องยึด 2 บทนั้นจริงๆครับ สาธุ"

"การมองหาทางหนีไฟไว้ก่อนสำคัญจริงๆค่ะเกิดอะไรขึ้นต้องรู้ว่าจะออกทางไหนได้บ้าง เราไปโรงแรมไหน เรามองผังอาคารหาทางหนีไฟไว้ก่อนอันดับแรก"

"ขอบคุณค่า"

"อยู่เมืองไทยต้องเรียนรู้กฏนี้ Murphy's Law (กฎของเมอร์ฟี่) "อะไรก็ตามที่สามารถผิดพลาดได้ มันก็จะผิดพลาดอย่างแน่นอน"

"มณีรัตน์ อาทิตย์ภิรมย์ มนุษย์ควรใช้ชีวิตที่ควรจะเป็น"

ขอขอบคุณข้อมูลและภาพจาก เฟซบุ๊ก วินทร์ เลียววาริณ