ซุบซิบกทม.

ไม่น่าเชื่อคำพูดของคนเป็นรัฐมนตรีที่คิดจะแก้ไขปัญหาอุบัติเหตุรถไฟชนกับรถยนต์ที่จอดคร่อมและแช่อยู่บนเส้นทางรถไฟขณะการจราจรติดขัดนั้น ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์ตั้งคำถามกันลั่น“คนเป็นรัฐมนตรีพูดได้คิดได้แค่นี้เองหรือ ช่างเป็นเวรกรรมของบ้านของเมืองอย่างยิ่งทีเดียว เพราะพูดทุกครั้งมีปัญหาทางความรู้สึกทางสายตาทุกครั้งเหลือหลาย“ เสมอมา...วกกลับมาทบทวนดูความคิดความอ่านรวมถึงคำพูดของรัฐมนตรีคนดังกล่าวที่เกิดกระแสปฎิกริยาการวิพากษ์วิจารณ์โต้ตอบอื้ออึง ซึ่งรัฐมนตรีเสนาบดีอธิบายพอสรุปได้ว่า การแก้ไขปัญหานี้ให้การรถไฟฯไปศึกษาดู หากว่าให้รถไฟที่มาจากสายใต้สิ้นสุดปลายทางที่ตลิ่งชัน สายตะวันออกสุดปลายทางลาดกระบัง โดยมี ขสมก.รถไฟฟ้าที่วิ่งบนทางยกระดับ รับหน้าที่ขนคน จะทำได้หรือไม่ได้แค่ไหนอย่างไรขอเวลา 3 เดือน...อนิจจาพอสิ้นกระแสคำพูดบนจอทีวี ก็พลันอุบัติเสียงวิพากษ์วิจารณ์กระหน่ำสะเทือนทั่ว พร้อมย้อนถามนี่เป็นการสร้างหนี้ให้ประชาชนมันอับเฉาจนลงกันไปอีกใช่ไหม แล้วสถานีกรุงเทพอภิวัฒน์ใช้เงินกว่า 4.000 ล้านสร้างกันไว้นั้น เอาไว้ “ทำพระแสงของ้าว” อะไร ประการต่อมาการให้รถไฟที่มาจากตะวันออกสิ้นสุดที่ลาดกระบัง สายใต้ตลิ่งชัน ประชาชนคนโดยสารที่มาจากจังหวัดหรือเมืองใกล้เคียงเดือดร้อนหรือไม่ ตู้สินค้าที่เข้ามาและส่งไปทั่วทุกภูมิภาคก็เสียหาย เสียค่าใช้จ่ายเพิ่ม เศรษฐกิจพังพินาศ รัฐมนตรีคนพูด หรือใครซึ่งต้องรับผิดชอบ ที่จริงความคิดแบบนี้ลักษณะนี้ชาวบ้านหรือเด็ก 4-5 ขวบก็พูดได้ นี่คือกระแสวิพากษ์วิจารณ์ของประชาชนผู้มีสภาพตีนติดดิน...บอกตรงๆว่าการคิดแก้ปัญหาอุบัติเหตุรถไฟพุ่งชนรถยนต์ที่ขวางหรือคร่อมเส้นทางรถไฟ ช่วงขณะใน กทม.การจราจรติดขัดรุนแรง เป็นความประมาทร่วมกันทั้งรถทั่วไปที่เข้าไปขวางคร่อมทับทางรถไฟ เพราะการจราจรติดขัด อันเนื่องมาจากรอสัญญาณไฟจราจร แต่การที่ใครจะตั้งหน้าตั้งตามคาดโทษรถยนต์ที่คร่อมทางรถไฟฝ่ายเดียวคงไม่ถูกนัก เพราะจำนวนรถติดไฟแดงมันเชื่อมโยงลากยาวบางที่บางแห่งนับหลายร้อยเมตร และถอนหลังซิกแซกออกไม่ได้ รถไฟหรือคนให้สัญญาณย่อมประจักษ์ส่งสัญญาณให้ชะลอความเร็วลงได้ และรถไฟก็ต้องบังคับเบรกมาแต่ต้นเมื่อแลเห็นปัญหา ไม่ใช่สักแต่คิดว่ารถไฟหลีกลงวิ่งบนถนนไม่ได้ ต้องพุ่งชนอย่างเดียว แน่นอนใครฝ่ายใดคิดได้แค่นี้ย่อมถือว่าทุเรศสุดๆ  ทุเรศพอๆกับน้ำมันแพงแล้วมีคนใหญ่คนโตของรัฐบาลบอกว่า ”ถ้ารู้ว่าแพงก็ไปหาซื้อปั๊มที่เขาขายถูก“ ลักษณะคำพูดแบบนี้อัปลักษณ์ทางสมองสูงยิ่งทีเดียว...

ไผ่ฎำ

036