ซุบซิบกทม.

การก่อสร้างเขื่อนเพื่อกั้นน้ำทะเลที่สำนักการระบายน้ำ(สนน.)ดำเนินการเป็นรูปธรรมถือเป็นมาตรการถูกต้องที่สุด รองจากการก่อสร้างเขื่อนใหญ่ที่จะต้องใช้งบประมาณมหาศาล ซึ่ง กทม.ไม่อาจทำได้ แม้ว่า กทม.จะมีทรัพยากรบุคคลพร้อมเพรียงก็ตาม เนื่องจากมีข้อจำกัดทางด้านงบประมาณ การนั่ง“งอมืองอเท้า” ได้แต่เสนอความคิดเห็นคัดค้าน ชนิดกวนประสาทตินั่นตินี่ หรือนั่งวาดวิมานในอากาศ ต้องอย่างนั้นอย่างนี้ โดยกล่าวอ้างว่าสิ่งที่คนนั้นคนนี่กำลังทำไม่ถูกต้อง ลักษณะนี้เมื่อเปรียบเทียบกับปัญหาชายทะเลบางขุนเทียนเป็นสิ่งที่น่าห่วงยิ่ง เพราะนับวันแผ่นดินจะถูกน้ำทะเลกันกร่อนกลืนกินสูญหายมากขึ้นทุกปี ...ที่ผ่านมาประชาชนก็พลอยสับสนปะปนกับข้อสงสัยว่า ตกลงการแก้ไขน้ำทะเลกันเซาะชายฝั่ง กทม.จะเอาอย่างไร เพราะรู้เช่นเห็นชาติอยู่ทนโธ่การนำเอาไม้ไผ่ไปปักกันคลื่น คือ วิธีการใช้สมองที่เบาปัญญาอ่อนปัญญาสุดๆไม่คงทนถาวร และก็ไม่อาจกันคลื่นได้เลย ทุกปีน้ำทะเลจะกัดเซาะแผ่นดินเข้าไปอย่างต่อเนื่อง วันนี้แผ่นดินชายฝั่งหายไปโดยทิ้งระยะห่างจากหลักเขตกลางทะเลที่เก่าก่อนเคยเป็นแผ่นเกือบ2กิโลเมตรแล้ว ดังนั้นการปล่อยเอาไว้หรือการนั่งฟังคำเทศนาของใครต่อใครที่สักแต่พูด จนมีการวิพากษ์วิจารณ์ว่าวิสัยทัศน์คับแคบ ยิ่งส่งผลให้ประชาชน สังคมมีแต่ความวุ่นวาย...ดังนั้นการก่อสร้างคันเขื่อนกั้นน้ำทะเลที่เรียกว่า“ทีกรอย” หรือคันหินความยาวกว่า 5,000 เมตร ห่างออกจากหลักเขตยื่นออกไปอีก 30 หรือ 50 เมตร ทอดยาวขนานกับหลักเขตพื้นที่ กทม. ด้วยความสูง 3 เมตรกว่า เมื่อวัดจากเสาคอนกรีตพื้นผิวดินของท้องน้ำทะเลซึ่งเคยเป็นแผ่นดินเหนือน้ำก็ถือว่าเหมาะสม ...และเมื่อโครงการ1,600 กว่าล้านนี้แล้วเสร็จตามเป้าหมาย คือ ปลายปี 2570(แผนเดิม) แน่นอนเนื้อแผ่นดินเดิมๆจะค่อยๆปรับสภาพความเป็นแผ่นดินอีกครั้ง และง่ายต่อการพัฒนานำหินดินทรายเข้าไปปรับแต่ง เหนืออื่นใดยังสามารถช่วยหยุดการกัดเซาะของน้ำทะเลได้ ที่สำคัญโครงการนี้จะก่อให้เกิดผลสัมฤทธิ์ที่จับต้องได้เกี่ยวกับการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวิทยาอย่างน่าประทับใจอีกจุดหนึ่งที่สวยงามด้วย...แน่นอนทุกอย่างเมื่อลงมือกระทำ หรือปลุกเสกอะไรใดๆ ย่อมมีเสียงคัดค้านท้วงติงตอกเตือน ถือเป็นสิ่งที่ดี อย่างน้อยๆจะก่อให้เกิดความโปร่งใส ความระมัดระวังในสิ่งที่อาจผิดพลาดอุบัติขึ้นภายหลัง เพื่อนำสู่การแก้ไขไร้ข้อกังขา  ลักษณะนี้คือความสวยงามเป็นสีสันแห่งระบบ  แต่ถ้าจ้องกันเพื่อการทำลายล้างอย่างเดียว สีสันแบบนี้คือสีสันของความ“มรณะอัปยศอัปมงคล”ต่อประชาชนต่อสังคมสาหัสสากรรจ์ยิ่งนัก...

ไผ่ฎำ

036