ในนามประชาชนคนหนึ่ง : ยังระลึกคืนวันอันปวดร้าว

ยังระลึกคืนวันอันปวดร้าว

ไม่ว่าจะเวียนกี่ปีที่สิ้นพ่อ

เปลี่ยนพอศอต่อปีไหนยังไหวหวั่น

มิเหือดแห้งแห่งน้ำตาชะงักงัน

ผ่านคืนวันอันพรากจากยากบรรยาย

ถึงหัวใจขาดวิ่นบางชิ้นส่วน

แต่ยังถ้วนล้วนสนองครรลองหมาย

ชีวิตหนึ่งซึ่งทูลเกล้าไม่เปล่าดาย

เทิดถวายให้คงมั่นผ่านวันวาร

แว่นแคว้นแผ่นดินไม่สิ้นไร้

แม้ในความโศกเศร้าสีเถ้าถ่าน

ยังงอกเงยเหมือนเคยเป็นเช่นกาลนาน

แม้เคลื่อนผ่านคืนวันอันปวดร้าว

สิบสามตุลาคมก้มลงกราบ

ใบหน้าอาบคราบน้ำตาคราทราบข่าว

เหมือนคืนเดือนมืดแสนยืดยาว

เยือกหนาวคราวสิ้นแสงแห่งตะวัน

ราชามหาราชประกาศพระนาม

แม้ในท่ามความตายสลายขันธ์

มิอาจกลบลบหายจากใจนั้น

ยังมุ่งมั่นตามพระบาททุกชาติภพ

“เจริญขวัญ”