อดีตนักกิจกรรม สับเละ! ธุรกิจม็อบ Start-up จากมะโน สู่โชว์ห่วย ชี้หมดยุคขายฝัน ลมๆ แล้งๆ ไร้นายทุน-มวลชนเมิน

10 พฤศจิกายน 2569 พรนภา เอี่ยมสำอางค์ อดีตนักกิจกรรมทางการเมือง และนักเขียน โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก "Pornnapa Iamsamarng" ระบุว่า ธุรกิจม็อบ Start-up: จาก “ม็อบมะโน” สู่ “โชว์ห่วย” ทางการเมือง

หมดยุคแล้วกับการโรแมนติไซส์การเมืองบนท้องถนนว่าเป็นเรื่องของการพลีชีพเพื่ออุดมการณ์อันบริสุทธิ์...

เพราะหากลอกคราบความสวยหรูออก บริบทของการชุมนุมในวันนี้ถูกลดทอนลงมาเหลือเพียง "โมเดลธุรกิจสตาร์ทอัพ" ที่แกนนำตั้งแผงรอเงินร่วมลงทุน (VC) แต่ปัญหาคือดันสายตาสั้น หยิบเอา "โปรดักส์หมดอายุ" มาเร่ขาย

สุดท้ายเมื่อลูกค้าไม่ซื้อ สปอนเซอร์ไม่เข้า จึงจบลงที่การพยายามสร้าง "ม็อบมโน" ปั่นยอดเฟกนิวส์ กลายเป็นโชว์ห่วยๆ ที่เล่นเอง ชงเอง และเจ๊งไปเองอย่างเงียบๆ

"ม็อบสตาร์ทอัพ" ท้องถนนคือกระดานระดมทุน

ในโลกธุรกิจ การจะขอเงินทุนคุณต้องมี MVP (Minimum Viable Product) หรือสินค้าตั้งต้นไปโชว์ให้นักลงทุนดู การเมืองบนท้องถนนก็เช่นกัน

การเกณฑ์คนล็อตแรกมาตั้งเต็นท์ค้างคืน เปิดเครื่องขยายเสียง ปูเสื่อหน้าทำเนียบรัฐบาล มันคือการสร้าง "โปรดักส์ตั้งต้น" เพื่อโชว์ยอด Engagement หลอกล่อให้ "วีซีทางการเมือง" หรือนายทุนหลังม่านเห็นว่าตัวเองยังมีน้ำยา มีมวลชนอยู่ในมือ

แต่ความจริงที่โหดร้ายคือ ถ้าคุณเปิดเวทีแล้วไม่มีมวลชนระดับ "ออร์แกนิก" มามุง สปอนเซอร์หน้าไหนจะกล้าโอนเงินมาเป็นท่อน้ำเลี้ยง ธุรกิจนี้ถ้าไร้กระแส ก็เตรียมตัวพับเสื่อกลับบ้านได้เลย..

โปรดักส์ "โชว์ห่วย" ขุดมุกเก่ามาเล่าใหม่แต่คนไม่ขำ

ความพังพินาศของม็อบยุคนี้ คือการเลือกหยิบสินค้าตกยุคมาวางขายหน้าแผง โดยเฉพาะการขุดมุกคลาสสิกอย่าง "ลดราคาน้ำมันทันที 10 บาท" มาใช้เป็นจุดขายหลัก

แกนนำอาจจะลืมไปว่าบริบทสังคมและระดับการรู้เท่าทันข้อมูลของคนยุคนี้มันก้าวไปไกลแล้ว ประชาชนทั่วไปเสิร์ชกูเกิลแปบเดียวก็รู้โครงสร้างภาษี รู้กลไกกองทุนน้ำมัน และรู้ว่าข้อเรียกร้องนี้มันฝืนหลักเศรษฐศาสตร์ขั้นรุนแรง

การเอาโปรดักส์โชว์ห่วยที่ทำไม่ได้จริงมาตั้งแผงเร่ขาย จึงไม่ใช่แค่การขายฝันลมๆ แล้งๆ แต่มันคือการดูถูกสติปัญญาของลูกค้า (ประชาชน) อย่างน่าสมเพช

"วีซีหนีตาย" เมื่อนายทุนย้ายพอร์ตไปอยู่บนดิน

อีกหนึ่งความจริงที่แกนนำต้องกลืนเลือด คือยุคนี้ไม่มี "วีซี" หรือนายทุนคนไหนโง่พอจะโยนเงินลงถนนให้เสี่ยงคุกเสี่ยงตาราง หรือเสี่ยงโดนอายัดบัญชีจากกฎหมายฟอกเงินอีกแล้ว

ในเมื่อพวกเขาสามารถย้ายพอร์ตการลงทุนไปสนับสนุนพรรคการเมืองในระบบรัฐสภาได้อย่างเปิดเผย ได้ Return on Investment เป็นกอบเป็นกำ จับต้องได้ และปลอดภัยกว่าการแทงม้าเถื่อนใต้ดินเป็นร้อยเท่า

เมื่อสปอนเซอร์ทิ้งพอร์ต ไม่ยอมซื้อแฟรนไชส์ม็อบ แกนนำที่เปิดหน้ารอรับทรัพย์ก็กลายสภาพเป็นแค่ "สตาร์ทอัพซอมบี้" ที่รอวันถอดสายออกซิเจน...

"ม็อบมโน" โซเชียลทิพย์... ดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของคนหมดมุก

เมื่อตลาดบนถนนมันเงียบ แผงแห้งแล้งไร้คนเดิน ทางรอดสุดท้ายของการปั่นเมทริกซ์ (Metrics) ไปหลอกสปอนเซอร์ คือการหันไปพึ่งโลกออนไลน์ด้วยกลยุทธ์ "ม็อบมโน"

เราจึงได้เห็นการขุดรูปม็อบเก่าเมื่อหลายปีก่อนมาแชร์ใหม่ การตัดต่อคลิป หรือแม้กระทั่งความมักง่ายระดับเอา ai มาเจนรูป แล้วมาเคลมว่ามีม็อบไล่รัฐบาล ยิ่งใหญ่สนั่นเมือง

การสร้างโซเชียลทิพย์เหล่านี้คือการฟอกขาวความล้มเหลว เป็นการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเพื่อสร้างภาพลวงตาว่าตัวเองยังมีกระแส แต่สุดท้ายก็หลอกใครไม่ได้นอกจากหลอกตัวเองหน้าคีย์บอร์ด

"ความเงียบสยบความเคลื่อนไหว" หมากเด็ดเชือดม็อบนิ่มๆ

ฟางเส้นสุดท้ายที่สับสวิตช์ปิดตายธุรกิจม็อบ คือหมากกลของคู่ชกอย่างรัฐบาล (โดยเฉพาะค่ายน้ำเงิน) ที่เลือกใช้กลยุทธ์ "ปล่อยให้เตะลม"

ม็อบจะเติบโตได้ต้องกินความเกรี้ยวกราดของรัฐบาลเป็นอาหาร ยิ่งรัฐบาลดิ้น ยิ่งรัฐบาลออกมาโต้ตอบ ม็อบยิ่งมีแอร์ไทม์ฟรีบนหน้าสื่อ แต่เมื่อรัฐบาลเลือกที่จะสวมบทพระอิฐพระปูน สบตาด้วยความว่างเปล่า เดินหมากเงียบๆ ไม่ออกอาการ มันคือการกะซวกจุดตายของม็อบที่หิวแสงที่สุด

ผลลัพธ์คือการตัดสูญญากาศและปล่อยให้ม็อบแห้งตายไปเองตามธรรมชาติ

เมื่อโปรดักส์ทางการเมืองมันไร้คุณภาพ นายทุนโบกมือลา และคู่ชกไม่ยอมลงมาเล่นด้วย ธุรกิจม็อบสตาร์ทอัพที่เคยรุ่งเรืองในอดีต จึงเหลือสภาพเป็นแค่คณะตลกคาเฟ่ที่เล่นกันเองขำกันเองหน้าทำเนียบ

เมื่อใดที่ยังหาจุดขายใหม่ที่กระแทกใจสังคมไม่ได้ การยอมรับความจริง ประกาศ "ยื่นล้มละลายทางการเมือง" แล้วแยกย้ายกันไปทำมาหากิน น่าจะเป็นทางออกที่เจ็บปวดน้อยที่สุดสำหรับบรรดาแกนนำที่ยังฝันหวานรอเงินทุนในยุคนี้...

บทความโดย #มนุษย์แบตเสื่อม
#หวานเจี๊ยบ
#บันทึกการเมืองของคนเลือกข้าง
#กระตุกต่อมเอ๊ะ
#การเมืองไทย
#เพื่อไทย
#ภูมิใจไทย
#พรรคประชาชน
#รัฐบาลอนุทิน2
#ธุรกิจม็อบStartUp
#ม็อบมโน