(ต่อจากอาทิตย์ที่แล้ว)

ส่วนกรณีที่ผู้ฟ้องคดีอ้างว่าผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสามมีความเชื่อโดยสุจริตว่า บทนิยามคำว่า “ท้องที่ที่เริ่มรับราชการครั้งแรก”ตามข้อ 3 ของระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครองว่าด้วยค่าเช่าบ้านข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง พ.ศ.2545 เป็นคำนิยามที่กำหนดขึ้นใหม่ให้มีความแตกต่างไปจากพระราชกฤษฎีกาค่าเช่าบ้านข้าราชการ พ.ศ. 2527 ที่ใช้บังคับกับข้าราชการตำรวจและข้าราชการพลเรือนทั่วไป เพื่อที่จะนำมาใช้บังคับกับข้าราชการฝ่ายศาลปกครองโดยเฉพาะแล้วนั้น เห็นว่าหลักการคุ้มครองความเชื่อโดยสุจริตของผู้รับคำสั่งทางปกครองที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ดังกล่าวให้คำนึงถึงความเชื่อโดยสุจริตของผู้รับคำสั่งทางปกครองที่เป็นการให้ประโยชน์เท่านั้น มิใช่หลักคุ้มครองความเชื่อโดยสุจริตของผู้ออกคำสั่งทางปกครองที่มีลักษณะเป็นการให้ประโยชน์ตามที่ผู้ฟ้องคดีกล่าวอ้าง ดังนั้น คำสั่งของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 และผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 ที่เพิกถอนคำสั่งอนุมัติการเบิกค่าเช่าบ้านของผู้ฟ้องคดีโดยให้มีผลย้อนหลังเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมาย และคำสั่งของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3 ที่ยกอุทธรณ์ของผู้ฟ้องคดีจึงเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายเช่นกัน

(คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ.701/2565 (ประชุมใหญ่)

โดยสรุปเรื่องสิทธิในการเบิกค่าเช่าบ้านข้าราชการตามพระราชกฤษฎีกาค่าเช่าบ้านข้าราชการ พ.ศ.2547 และที่แก้ไขเพิ่มเติมจะต้องเป็นไปตามที่กฎหมายกำหนดไว้โดยหลักใหญ่มี 2 ประการ ดังนี้

(อ่านต่ออาทิตย์หน้า)