(ต่อจากอาทิตย์ที่แล้ว)

จนกระทั่งต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2557 นางสาว ท. มีอาการไข้ตัวซีดเหลือง อ่อนเพลียไม่มีแรงจึงต้องเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลป.แพทย์ (โรงพยาบาลตามสิทธิประกันสังคม) ต่อมาโรงพยาบาลป.แพทย์ส่งตัวไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลของทางราชการ เนื่องจากมีประวัติการรักษาตัวอยู่

หลังจากนั้นผู้ฟ้องคดีได้นำตัวภรรยาไปตรวจที่โรงพยาบาลจุฬาฯ ตามคำแนะนำของมารดาของภรรยาซึ่งแพทย์ได้วินิจฉัย นางสาว ท. เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดเฉียบพลันและมะเร็งชนิดนี้จะมีการดำเนินโรคที่รวดเร็วและทำให้ผู้ป่วยเสียชีวิตได้ในเวลาเป็นสัปดาห์หรือเป็นเดือน หากไม่ได้รับการรักษา

ดังนั้น เพื่อเป็นการรักษาชีวิตของผู้ป่วย แพทย์ผู้รักษาจึงได้วางแผนการรักษาด้วยเคมีบำบัด ตั้งแต่วันที่รับทราบผลตรวจเนื่องจากหากผู้ป่วยเข้าโรงพยาบาลต้นสังกัดเดิมจะต้องรอเข้ารับการตรวจวินิจฉัยซึ่งต้องใช้เวลานาน อาจไม่ทันช่วยชีวิตผู้ป่วยได้จึงเป็นเหตุให้ต้องรีบนำผู้ป่วยเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาฯ พฤติการณ์ดังกล่าวเป็นเหตุที่ทำให้นางสาว ท. เชื่อว่าตนเองมีเหตุผลอันสมควรที่ไม่สามารถเข้ารับการรักษาด้วยเคมีบำบัดที่โรงพยาบาลที่ระบุไว้ในบัตรรับรองสิทธิได้ ประกอบกับนางสาว ท.ได้ใช้สิทธิรับประโยชน์ทดแทนกรณีเจ็บป่วยจากสำนักงานประกันสังคมจังหวัด น.มาแล้ว แต่สำนักงานประกันสังคม น.ปฏิเสธกรณีจึงถือได้ว่าคู่สมรสของผู้ฟ้องคดี ยังไม่ได้รับเงินค่ารักษาพยาบาลจากหน่วยงานอื่น ผู้ฟ้องคดีจึงมีสิทธิได้รับเงินค่ารักษาพยาบาลของคู่สมรสตามมาตรา 10 วรรคสองแห่งพระราชกฤษฎีกาเงินสวัสดิการเกี่ยวกับการรักษาพยาบาล พ.ศ.2553 การที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 มีคำสั่งไม่อนุมัติให้จ่ายค่ารักษาพยาบาลของคู่สมรสผู้ฟ้องคดีให้แก่ผู้ฟ้องคดี จึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย (คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ.870/2564)

(อ่านต่ออาทิตย์หน้า)