(ต่อจากอาทิตย์ที่แล้ว)

ผู้ฟ้องคดีจึงได้เดินทางไปปฏิบัติราชการเป็นการชั่วคราว ตามคำสั่งดังกล่าวโดยไปรายงานตัวที่สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาฯ เขต 1 ตั้งแต่วันที่ 7 สิงหาคม 2550 เป็นต้นมา หลังจากนั้นผู้ฟ้องคดีได้มีหนังสือลงวันที่ 2 มกราคม 2551ถึงผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาฯ เขต 2 เพื่อขออนุมัติเบิกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการชั่วคราวครั้งที่ 1 ตั้งแต่วันที่ 7 สิงหาคม 2550 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2550 รวม 147 วัน รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 178,170 บาท และ ครั้งที่ 2 ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2551 ถึงวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2551 รวม 35 วัน เป็นเงิน 42,650 บาท แต่ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา เขต 2 ได้มีหนังสือลงวันที่ 2 พฤษภาคม 2551 แจ้งปฏิเสธ ไม่อนุมัติเบิกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการให้ผู้ฟ้องคดี ผู้ฟ้องคดีไม่เห็นด้วยจึงนำคดีมาฟ้องต่อศาลปกครอง

ศาลปกครองสูงสุด พิจารณาแล้วเห็นว่า เมื่อพิจารณาตามพระราชกฤษฎีกาค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ พ.ศ.2526 มาตรา 13 (4) กำหนดว่า การเดินทางไปราชการชั่วคราว ได้แก่ การไปช่วยราชการ ไปรักษาการในตำแหน่ง หรือไปรักษาราชการแทน ทั้งนี้ มาตรา 14 และ มาตรา 15 กำหนดให้ผู้เดินทางไปราชการดังกล่าวย่อมมีสิทธิเบิกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการได้แก่ ค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทาง ค่าเช่าที่พัก ค่าพาหนะ และค่าใช้จ่ายอื่นที่จำเป็นต้องจ่ายในการเดินทางไปราชการได้ ตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดในพระราชกฤษฎีกาดังกล่าว และ มาตรา 32 กำหนดว่า การเดินทางไปราชการประจำได้แก่ การเดินทางไปประจำต่างสำนักงาน ไปรักษาการในตำแหน่ง หรือรักษาราชการแทน เพื่อดำรงตำแหน่ง ณ สำนักงานแห่งใหม

(อ่านต่ออาทิตย์หน้า)