(ต่อจากอาทิตย์ที่แล้ว)

การเดินทางไปราชการชั่วคราวตามพระราชกฤษฎีกาค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ พ.ศ.2526 จึงหมายถึงการเดินทางไปปฏิบัติราชการ ลักษณะชั่วครั้ง ชั่วคราว มีกำหนดระยะเวลาที่แน่นอน และสามารถปฏิบัติราชการตามคำสั่งดังกล่าวให้แล้วเสร็จได้ ภายในระยะเวลาสั้นๆ และลักษณะของงานต้องไม่เป็นงานต่อเนื่องที่ต้องทำตลอด แต่หากเดินทางไปปฏิบัติราชการที่มีระยะเวลานาน แม้มิได้โอนอัตราเงินเดือนตามตัวไปด้วย ก็เป็นการไปปฏิบัติราชการในลักษณะประจำ

เมื่อพิจารณา การออกคำสั่งของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ตามหนังสือลงวันที่ 13 กรกฎาคม 2550 ให้ผู้ฟ้องคดีไปปฏิบัติราชการเป็นการชั่วคราวที่สำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษาฯ เขต 1 จนกว่าการดำเนินการทางวินัยจะสิ้นสุด หรือมีการสั่งเปลี่ยนแปลงจึงเป็นการสั่งให้ไปปฏิบัติราชการโดยไม่มีกำหนดระยะเวลาที่แน่นอน และลักษณะงานที่ปฏิบัติ เป็นงานต่อเนื่องต้องปฏิบัติงานอยู่เป็นประจำตลอดเวลา ไม่ใช่ที่มีลักษณะชั่วคราวที่สามารถปฏิบัติให้แล้วเสร็จภายในระยะเวลาสั้นๆ ได้ ประกอบกับเหตุผลในการออกคำสั่งและลักษณะงานแล้ว เห็นว่า ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 มีเจตนาให้ผู้ฟ้องคดีไปช่วยราชการเป็นการประจำตลอดไป อันเนื่องมาจากกรณีถูกตั้งกรรมการสอบสวนทางวินัยอย่างร้ายแรงจนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลง การที่ผู้ฟ้องคดีไปช่วยราชการตั้งแต่วันที่ 7 สิงหาคม 2550 เป็นต้นไป จนกว่าจะดำเนินการสอบสวนทางวินัยผู้ฟ้องคดีแล้วเสร็จ ซึ่งยังไม่มีระยะเวลาที่แน่นอน กรณีจึงถือเป็นการไปช่วยราชการลักษณะประจำ มิได้ปฏิบัติราชการภายในระยะเวลาชั่วคราว แต่เป็นการไปปฏิบัติราชการประจำ ดังนั้น ผู้ฟ้องคดีจึงไม่มีสิทธิขอเบิกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการในลักษณะชั่วคราวตามมาตรา 13(4) และมาตรา 14 แห่งพระราชกฤษฎีกาค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ พ.ศ.2526 การที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 มีคำสั่งลงวันที่ 2 พฤษภาคม 2551 ปฏิเสธไม่อนุมัติให้ผู้ฟ้องคดีเบิกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ จึงเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายแล้ว

(คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุด ที่ อ.1017/2565)

(อ่านต่ออาทิตย์หน้า)