(ต่อจากอาทิตย์ที่แล้ว)

(2) กรณีคู่สมรสของผู้ฟ้องคดีซึ่งเป็นผู้ประกันตนตาม พ.ร.บ.ประกันสังคม พ.ศ.2533 ไม่ได้เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลตามสิทธิประกันสังคม เพราะแพทย์ให้ความเห็นว่าอาจไม่ทันช่วยชีวิตผู้ป่วยได้ เช่นนี้ ผู้ฟ้องคดีมีสิทธิได้รับค่ารักษาพยาบาลของคู่สมรสได้หรือไม่ และจากที่ใด

เรื่องนี้ ผู้ฟ้องคดีเป็นข้าราชการกลาโหมกองทัพบก คู่กรณีนางสาว ท. คู่สมรสของผู้ฟ้องคดีเป็นผู้ประกันตนตามพระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ.2533 ได้เข้ารับการรักษาโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดเฉียบพลันที่โรงพยาบาลจ. และได้เสียค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาลรวม 260,000 บาทเศษ ต่อมานางสาว ท. ได้ยื่นเรื่องขอรับประโยชน์ทดแทนกรณีเจ็บป่วยต่อสำนักงานประกันสังคมจังหวัดนครราชสีมา แต่ได้รับการปฏิเสธเนื่องจากค่ารักษาพยาบาลในช่วงที่เกิดขึ้นไม่ฉุกเฉินตามประกาศสำนักงานประกันสังคม

หลังจากนั้น ผู้ฟ้องคดีจึงได้ยื่นเรื่องขอเบิกเงินค่ารักษาพยาบาลของนางสาว ท. ซึ่งเป็นคู่สมรสของผู้ฟ้องคดีตามพระราชกฤษฎีกาเงินสวัสดิการเกี่ยวกับค่ารักษาพยาบาล พ.ศ.2553 ต่อผู้บังคับกองพันทหารช่าง(ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2) และผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2ได้หารือไปยังกรมบัญชีกลาง(ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1) แล้วผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 ได้แจ้งผู้ฟ้องคดีว่า ผู้ฟ้องคดีไม่สามารถนำใบเสร็จรับเงินดังกล่าวมาเบิกจากส่วนราชการต้นสังกัดได้

ผู้ฟ้องคดีได้คำสั่งดังกล่าวและนำคดีมาฟ้องขอให้ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งเพิกถอนคำสั่งของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 ที่ไม่อนุมัติให้จ่ายค่ารักษาพยาบาลของคู่สมรสของผู้ฟ้องคดีให้แก่ผู้ฟ้องคดี

ศาลปกครองสูงสุดพิจารณาแล้วเห็นว่า การที่นางสาว ท. คู่สมรสของผู้ฟ้องคดีเข้ารับการรักษาโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดเฉียบพลันที่โรงพยาบาล จ. ซึ่งไม่มีโรงพยาบาลตามที่ระบุในบัตรรับรองสิทธินั้น เกิดจากเหตุที่นางสาว ท. ได้ผ่าตัดคลอดบุตรที่โรงพยาบาลทหารและแพทย์ผู้ผ่าตัดแจ้งว่า เม็ดเลือดขาวสูงผิดปกติ จึงได้ส่งตัวไปตรวจที่โรงพยาบาลของทางราชการโดยแพทย์แจ้งว่าป่วยเป็น AIHA (ภาวะโลหิตจาง) และแพทย์ได้สั่งให้รักษาโดยการกินยาเพรดนิโซโลน

(อ่านต่ออาทิตย์หน้า)