วันที่ 20 กรกฎาคม 2569 วิโรจน์ ลักขณาอดิศร ทีมบริหารกรุงเทพมหานคร พรรคประชาชน ได้โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ระบุว่า ก่อนอื่น ผมต้องยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า พวกเราได้ตัดสินใจผิดพลาดที่ลงมติสนับสนุนพรรคภูมิใจไทยให้จัดตั้งรัฐบาลเสียงข้างน้อย การตัดสินใจครั้งนั้นเปิดทางให้เกิดการโยกย้ายข้าราชการฝ่ายปกครอง การขยายเครือข่ายอำนาจลงไปถึงระดับท้องถิ่น และนำมาสู่ข้อกังขาต่อผลการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 8 ก.พ. 2569 ซึ่งประชาชนวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างกว้างขวาง จนบ้านเมืองตกอยู่ในสภาวะที่มีผู้เข้าร่วมเสวนาสะท้อนบนเวทีอย่างเจ็บปวดว่าเป็นยุค “โจรครองอำนาจ”

การตัดสินใจในวันนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เรามองว่านั่นอาจเป็นโอกาสสำคัญ หรืออาจเป็นโอกาสสุดท้าย ที่จะเปิดทางไปสู่การแก้ไขรัฐธรรมนูญปี 2560 ซึ่งเป็นต้นตอสำคัญของปัญหาการเมืองไทย ทำให้อำนาจของประชาชนอ่อนแอ และเปิดโอกาสให้องค์กรที่ใช้อำนาจรัฐ โดยเฉพาะองค์กรอิสระ ขาดความยึดโยงกับประชาชน ขณะที่การแก้ไขรัฐธรรมนูญตามเจตจำนงของประชาชนกลับเต็มไปด้วยอุปสรรค

เรียนตรงๆ ว่า แม้ว่าในวันนั้น จะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด แต่ยืนยันว่าเราไม่ได้ตัดสินใจโดยคิดถึงการเข้าสู่อำนาจ หรือความอยากเป็นใหญ่เป็นโตเลยแม้แต่น้อย

สำหรับตัวผมเอง ซึ่งอยู่ในกลุ่ม 44 สส. ที่กำลังเผชิญคดี เมื่อทราบว่าพรรคมีความกังวลว่า หลังการเลือกตั้ง พวกเราอาจถูกสั่งให้หยุดปฏิบัติหน้าที่ และทำให้จำนวน สส. ที่สามารถลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีลดลง แม้พรรคจะไม่ได้พูดกับผมโดยตรง แต่เมื่อผมรับรู้ถึงความหนักใจนั้น ประกอบกับมีทีม The Professionals เข้ามาร่วมงาน และผมเชื่อว่าพวกเขาพร้อมจะร่วมต่อสู้กับพรรคในระยะยาว และพรรคไม่น่าจะขาดแคลนบุคลากรที่มีฝีมือ ผมจึงได้แจ้งต่อกรรมการบริหารพรรคโดยไม่ลังเลว่า “ผมขอลงบัญชีรายชื่อในลำดับสุดท้าย”

ผมตัดสินใจเช่นนั้น เพราะไม่ต้องการให้ตัวเองเป็นภาระต่อโอกาสของพรรค และยืนยันว่าจะสนับสนุนพรรคต่อไป ไม่ว่าจะอยู่ในตำแหน่งใดหรือไม่มีตำแหน่งใดเลยก็ตาม ตั้งแต่ช่วงเลือกตั้งจนถึงวันนี้ ผมยังคงทำงานให้พรรคอย่างต่อเนื่อง โดยไม่เคยหวังตำแหน่งอะไรเป็นสิ่งตอบแทน

หากเปรียบปัญหาของบ้านเมืองในวันนี้ เป็นเรื่องโจรผู้ร้าย ตามที่ผู้เข้าร่วมเสวนาเปรียบเปรย ผมและพรรคประชาชนก็คงเปรียบเสมือนตำรวจที่ได้ตัดสินใจผิดพลาดไป เพราะหลงเชื่อโจรที่เราจับกุมมาได้ และยอมเดินตามโจรไป ด้วยความหวังว่าจะอาศัยโอกาสนั้นเข้าไปทลายเครือข่ายโจรทั้งระบบ เพื่อให้บ้านเมืองกลับมาสงบสุขเสียที

แต่เมื่อเดินไปถึงทางเปลี่ยว โจรกลับหันมาแย่งปืน ยิงตำรวจจนบาดเจ็บ แล้วหลบหนีไปได้ มิหนำซ้ำยังนำอาวุธที่ได้ไปขยายเครือข่าย ปล้นสะดมบ้านเมืองหนักยิ่งกว่าเดิม

ในฐานะตำรวจที่หลงเชื่อโจร ถูกแย่งปืน และทำให้ประชาชนต้องได้รับความเดือดร้อน ผมไม่มีข้อแก้ตัวใดครับ เราต้องยอมรับว่าการตัดสินใจครั้งนั้นผิดพลาด และต้องกราบขอโทษประชาชนจากหัวใจจริง ๆ

ประชาชนมีสิทธิ์โกรธ มีสิทธิ์ตำหนิ และมีสิทธิ์เรียกร้องความรับผิดชอบ เพราะโจรหลบหนีไปได้จากความผิดพลาดของพวกเรา ความเจ็บปวด และความเสียหายที่เกิดขึ้นกับบ้านเมืองไม่ใช่สิ่งที่เราจะปฏิเสธ หรือผลักภาระให้ใครรับแทนได้

แต่ความรับผิดชอบที่แท้จริง ไม่ใช่การถอดใจ ไม่ใช่การหลบหนี และไม่ใช่การยุบทีมสืบสวนเพื่อให้เรื่องทุกอย่างจบลงอย่างง่ายดาย

ความรับผิดชอบที่แท้จริง คือการกล้ายอมรับผิดต่อหน้าประชาชน น้อมรับทุกคำตำหนิ แล้วลุกขึ้นทำงานให้หนักกว่าเดิม เพื่อจับกุมโจรมาเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมให้ได้

ผมขอโทษประชาชนจากใจจริงอีกครั้งหนึ่งครับ และขอยืนยันว่า จะพยายามทำทุกอย่างให้สุดกำลัง เพื่อแก้ไขความผิดพลาดที่เกิดขึ้น และนำบ้านเมืองกลับคืนมาเป็นของประชาชนให้ได้ โดยเร็วที่สุดครับ