l เจี๊ยบ & โจ๊ก ลูกรัก

พ่อ ได้พูดถึง “การสร้างชาติ” เพราะเป็นความปรารถนาของคนไทยทุกคน ที่ฝันใฝ่จะได้เห็นความเจริญก้าวหน้าความทันสมัยในทุกด้าน ทั้งเกษตรธรรมชาติ เกษตรอุตสาหกรรม วิทยาศาสตร์เทคโนโลยี ดิจิทัล ที่มีคุณค่า และเป็นคุณคู่ไปกับชีวิตความเป็นอยู่ ประเพณีวัฒนธรรม ศิลปกรรม ที่ยิ่งใหญ่และงดงาม ที่ดำเนินพัฒนาไปอย่างมั่นคง มั่งคั่งและยั่งยืนของชาติ ต้องการเห็นชาติไทย เป็นประเทศศิวิไลซ์ เป็นอารยประเทศ ที่มีทั้งความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดิน น้ำ ลม ไฟ ทรัพยากรธรรมาชาติ สิ่งแวดล้อม ที่ให้ความสุข ความเสมอภาคเป็นธรรม การมีคุณภาพและศักยภาพของคน ของชุมชนธุรกิจและภาครัฐ ที่จะร่วมกันสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงาม มีคุณค่ามีประโยชน์ ต่อประชาชนและประเทศชาติอยู่กันด้วยความรักสามัคคี มีน้ำจิตน้ำใจ มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ให้แก่กันและกัน เป็น “สยามเมืองยิ้ม “ที่คนไทยมีความสุข ยิ้มแย้มแจ่มใสใจเบิกบาน และผู้คนเพื่อนมิตรต่างประเทศมาเยือนแล้วสุขสนุกสบายฯ

l การสร้างชาติ : จากสภาพปัจจุบัน มีทั้งปัจจัยบวกที่เป็นคุณ และปัจจัยลบเป็นวิกฤติที่รอคอยการแก้ไข

ปัจจัยบวก คือ ความเป็นประเทศที่เป็นศูนย์กลางของภูมิภาค ความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดิน ที่มีข้าวปลาธัญญาหาร ไร่นา หนอง บึง คลอง แม่น้ำ เนินโคก ภูเขา ป่าไม้ ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อมที่ดี การเป็นประเทศเอกราช ที่มีประเพณีวัฒนธรรมที่เก่าแก่ และที่สำคัญคือ มีสถาบันที่สำคัญของประเทศทั้งสถาบันศาสนา สถาบันพระมหากษัตริย์ และสถาบันชาติที่เป็นไท มาเป็นเวลาหลายร้อยปีและที่สำคัญ คือ ประชาชนชาวไทยที่มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์ผสมกลมกลืนอย่างยาวนานมาตลอด ทำให้มีทั้งความบากบั่นอดทนในการแก้ไขปัญหา และความรักความสามัคคี การเข้าใจและเห็นใจกันและกัน

ส่วนปัจจัยที่เป็นลบ ก็มีคู่มากับปัจจัยที่เป็นบวกแต่มาในช่วงหลังมีการขยายกว้างลึกไปในทางลบมากขึ้น

ทั้งปัจจัยภายในและปัจจัยต่างประเทศ เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับความคิดความเชื่อที่แตกต่างกัน และขยายผลไปมากด้วยเรื่องของอำนาจและผลประโยชน์ของปัจเจก กลุ่มคนและสถาบันธุรกิจและการเมือง นักการเมืองนักเลือกตั้งพรรคการเมือง กลุ่มทุนใหญ่ทุนสามานย์ ที่เกิดจากผู้นำของกลุ่มคนดังกล่าว ที่อาศัยระบบกลไกการเลือกตั้งที่ไม่สุจริตเที่ยงธรรม ไม่สอดคล้องกับเข้าสู่อำนาจทางการเมือง เศรษฐกิจ สังคม ระบบทุนนิยมผูกขาดอิงการเมืองและระบบอุปถัมภ์ ระบบบริโภคนิยม กลไกสื่อสารข่าวสาร เทคโนโลยี และการแทรกแซงของอิทธิต่างประเทศ

l ประเด็นทางออก ที่จะต้องระดมความรู้สติปัญญาของคนในชาติ โดยเฉพาะผู้นำที่มีความรู้ความสามารถมีประสบการณ์ มีคุณธรรม ที่สำคัญคือ มีจิตใจรักชาติศาสน์กษัตริย์ อย่างแท้จริง และกล้าที่จะเสียสละเพื่อชาติ

1. การศึกษาเพื่อแสวงหาแนวทางการสร้างชาติ ให้มั่นคง มั่งคั่ง และยั่งยืน ที่จักสามารถแบ่งปันและกระจายผลประโยชน์ร่วม ไปสู่คนทุกหมู่เหล่า ให้ทุกฝ่ายได้รับผลดีร่วมกัน อย่างเป็นรูปธรรม

2. การร่วมกันคิดร่วมกันทำ ในการหาทางออกในการแก้วิกฤติทางการเมือง เพื่อทำให้การเมืองมีเสถียรภาพ และได้ดุลยภาพ ที่ทุกฝ่ายให้การยอมรับในกติการ่วมกัน โดยยึดสภาพและลักษณะของสังคมไทยโดยเฉพาะ ความคิดและพฤติกรรมของผู้นำในแต่ละฝ่าย เพราะ

3. ปัญหาวิกฤติของบ้านเมือง ถูกก่อขึ้นสร้างขึ้นจาก ความคิดและผลประโยชน์ของผู้นำ มิใช่เกิดจากประชาชนทำให้เกิดสภาพที่เหมือนอับจนทางปัญญา สภาพสับสนซับซ้อน เกิดความไม่รู้ถูกผิดดีชั่ว ระบาดไปในสังคมอันเนื่องมาจากความไม่รับผิดชอบ ไร้จรรยาบรรณ ขาดสติสำนึก ขาดความรู้สติปัญญา ความจริงทั้งของผู้นำในแต่ละฝ่าย ฝ่ายเห็นด้วย ฝ่ายคัดค้านและฝ่ายแทงกั๊ก ไม่สนกับปัญหาของบ้านเมืองคือฝ่ายการเมือง ฝ่ายราชการ ฝ่ายทุน ฝ่ายธุรกิจ นักวิชาการ สื่อสารมวลชน ภาคประชาชนและกลุ่มสิทธิฯโดยประชาชน กลายเป็นเหยื่อ เป็นตัวเลือก เข้ามาสนับสนุนและคัดค้านฯ ตามความเชื่อและผลประโยชน์

1) ผู้นำฯที่ไม่ดีก่อวิกฤติ สร้างปัญหา อาศัยระบบการเมืองการเลือกตั้งแบบรัฐสภาที่ไม่สุจริตเที่ยงธรรม และไม่สามารถสร้างประชาธิปไตยของประชาชนได้ มีแต่สร้างอำนาจและผลประโยชน์ส่วนตนและเป็นระบบที่นำเข้ามาจากต่างประเทศ ที่ได้รับการสนับสนุนจากประเทศแม่ ที่ไม่เข้าใจสังคมไทยผู้นำเหล่านี้ มีมาตลอดแต่มีบทบาทที่แตกต่างกัน ในช่วงก่อนปี 2544 บทบาทของผู้นำมีจำกัดไม่กว้างไกลยังมีคุณธรรมประจำใจ หรือมีความรักชาติบ้านเมือง โดยเฉพาะสถาบันชาติ ศาสน์ กษัตริย์อยู่

ฉะนั้นปัญหาที่เกิดขึ้น แม้อยู่ในวงจรอุบาทว์ (ที่ยังแก้ไขมิได้) แต่ก็ยังอยู่ในแวดวงจำกัด ความขัดแย้งที่เกิดขึ้น แม้ไม่สามารถแก้ไขได้จริง แต่ก็ไม่พัฒนาลงลึกไปขยายความขัดแย้งในหมู่ประชาชนที่ลงลึก

แต่หลังปี 2544 แบ่งเป็นสี เป็นพวกเป็นพ้อง มีการพัฒนาขยายความขัดแย้งอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนฯ โดยฝ่ายหนึ่ง เมื่อไม่ได้เป็นรัฐบาล กลับกลายเป็นฝ่ายแค้นใช้มวลชน ใช้สื่อปลุกระดม ใช้อาวุธ ใช้กลไกรัฐ (โดยเฉพาะ ตำรวจ และกำลังอาวุธฯ ที่ใช้อำนาจรัฐในช่วงที่เป็นรัฐบาลแทรกแซงระบบราชการฯ) กระทำต่อรัฐบาลที่บริหารประเทศ และต่อมาเมื่อมาเป็นรัฐบาล ก็ใช้อำนาจรัฐและกลไกรัฐ กระทำต่อผู้ชุมนุมที่เรียกร้องความเป็นธรรมตามรัฐธรรมนูญ นอกจากใช้อำนาจมิชอบทางรัฐสภาเพื่อตนเองฯ

2) ผู้นำฯที่พยายามเข้ามาแก้ปัญหา หรือ (บางช่วงอาจมาซ้ำเติมปัญหา) ก็เช่นกัน คือ “ไม่เข้าใจปัญหาและสภาพสังคมไทยที่เป็นจริง และไม่ได้คิดถึงทางแก้วิกฤติที่เป็นจริง คือ “แก้ไม่จบ”

ทั้งนี้ เพราะขาดวิสัยทัศน์ และความกล้าหาญเสียสละ ที่จะแก้ปัญหาให้เสร็จสิ้นลงไป

ทั้งนี้ เพราะขาดประสบการณ์ หรือมีความจำกัดในฐานะ อาชีพและบทบาทของตน

ปัญหาใหญ่อีกประการหนึ่ง คือ การเกรงกลัวหรือยอมสยบกับอำนาจของประเทศมหาอำนาจ หรือประเทศที่อ้างว่าเป็นประชาธิปไตย ที่แทรกแซงการเมืองของประเทศต่างๆ ที่เห็นต่าง โดยเฉพาะในช่วงที่มีผู้นำมาจากการรัฐประหารฯ โดยกองทัพฯ ซึ่งทำให้ “การรัฐประหาร ที่มีประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศ เชียร์และการสนับสนุน ทำการแก้ไขวิกฤติของประเทศและประชาชน ได้จำกัดทำได้เพียงการยุติความรุนแรงจากความขัดแย้งของผู้นำสองฝ่ายและประชาชน และการแก้ไขปัญหาของบ้านเมืองได้ในบางระดับ จนอาจจะเรียกว่า “ทำไม่สุดซอย” แต่ไม่ถึงกับ “เสียของ”

ประเด็นหนึ่ง ที่อาจจะเป็นการวิจารณ์แรง คือ “ผู้นำ รักษาหน้าตนเองมากกว่าการรักษาประเทศ” แต่ในอีกมุมหนึ่งสิ่งที่ผู้นำฯได้ทำ คือการแก้ไขปัญหา และพัฒนาบ้านเมืองได้ระดับหนึ่งมีการแก้ไขรัฐธรรมนูญฯ เพื่อเปิดให้มีการเลือกตั้งทั่วไป เพื่อให้นักเลือกตั้งเข้ามาแก้ไขตามระบอบรัฐสภา

หากมองความเป็นจริง ก็ต้องยอมรับว่า “รัฐบาลที่มาจากรัฐประหาร ที่ถูกฝ่ายโกงกิน ใช้อำนาจมิชอบฯ เรียกว่า “ฝ่ายเผด็จการ” ทำงานได้ดีกว่า ทำเพื่อประชาชนมากกว่า “ฝ่ายประชาธิปไตยโกงกิน”

นี่คือ สภาพความเป็นจริงที่ผ่านมา ในช่วงนี้ ที่เราต้องตระหนักและเข้าใจให้ถ่องแท้