เป็น “ธรรมชาติของโฮโมซาเปี้ยน” ทั้งหลาย ที่จะไม่มีใคร “ยอมอดตาย” หรือ “ยอมอดอยากปากแห้ง”

“ธรรมชาติ” ดังกล่าว ถ้าเกิดกับชาวบ้านทั่วไป เกิดกับประชาชนส่วนใหญ่ ถือเป็น “เรื่องปกติ”

ในขณะเดียวกัน ถ้าผู้นั้นเป็น “นักการเมือง” ที่อาสาเข้ามาแก้ปัญหาของประเทศชาติ หากผู้นั้น “ยังกลัวอดอยากปากแห้ง” ต้องถือว่า “เป็นเรื่องไม่ปกติ”

“ไม่ปกติ” เพราะผู้อาสาเข้ามาแก้ไขปัญหาให้บ้านเมืองต้องเป็น “ผู้เสียสละ มีอุดมการณ์ยึดมั่นในคุณธรรมและไม่แสวงหาความร่ำรวยจากตำแหน่งทางการเมือง”

ดูเหมือน “นักการเมืองไทย” จำนวนไม่น้อย “ไม่ได้เป็นนักการเมืองในฝัน” จึงเล่นการเมืองแบบ “ยึดเป็นอาชีพที่สร้างความร่ำรวยได้” และ “ไม่ขออดอยากปากแห้ง”

“ความจริง” ที่ “จริงอย่างน่าตกใจ” เคยมีนักการเมืองระดับ ได้สร้าง “วาทกรรมยอดอมตะ” เอาไว้ว่า “เป็นฝ่ายค้านมีแต่อดอยากปากแห้ง”

เมื่อ “แปลกลับ” ย่อมหมายความว่า “เป็นฝ่ายรัฐบาลมีแต่อู้ฟู่”

ด้วยประการฉะนี้ นักการเมืองไทยทั้งหลาย ต่างจึง “มีเป้าหมาย” ไม่อยากอยู่ฝ่ายค้านให้เป็น “มนุษย์ตูดปะ”

กูรูทางการเมืองบางรายและสื่อบางแขนงได้เคยกล่าวถึง “รัฐบาลเรือเหล็กที่ปริ่มน้ำ” ไว้ว่า “เรือเหล็กจะปริ่มน้ำไม่นาน แล้วจะลอยลำได้อย่างเท่ๆ”

แล้ว “คำทำนาย” ดังกล่าว ก็ได้กลายเป็นความจริงขึ้นเรื่อยๆ เพราะเริ่มมีสส.จากฝ่ายค้าน เริ่ม “นอกใจ 7 พรรคฝ่ายค้าน” ขอมายืนข้างรัฐบาล
เรือแป๊ะที่ไม่อดอยากปากแห้งดีกว่า

“ฟังธงได้” ไม่ช้า ฝ่ายค้านก็จะกลายเป็น “ชนกลุ่มน้อย” ที่ไม่สามารถล่มรัฐบาลเรือแป๊ะได้จ้า

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม