แม้แกนนำฝ่ายค้านจะขยันออกมากล่าวสัมโมทนียกถาอย่างรื่นหูว่า การออกมา “กระตุกขารัฐบาล” ในเรื่องต่างๆ เป็นรายวันนั้น “ฝ่ายค้านไม่มีความต้องการล้มรัฐบาลจ้า”

แต่ในสายตาของชาวบ้านและของนักการเมืองฝ่ายรัฐบาล “กลับเห็นต่าง” โดยเชื่อว่า สมาชิกฝ่ายค้านยังมี “ฝ่ายแค้น” แฝงตัวอยู่ด้วยจำนวนไม่น้อย ซึ่งเป็นผู้ที่ “ต้องการล้มรัฐบาล” ทุกลมหายใจเข้า-ออก โดย “ฝ่ายแค้น” ประกอบด้วย “ฝ่ายแค้นในสภา” และ “ฝ่ายแค้นนอกสภา”

“ฝ่ายแค้นในสภา” ต่างขยันขยี้ขย่ำแผลเหวอะหวะของรัฐบาลทุกเรื่อง เช่น “เรื่องกะปิตันกล่าวคำถวายสัตย์ฯไม่ครบ” เป็นต้น

“ฝ่ายแค้นนอกสภา” นำโดย “แม่หญิงจาริกหาบุญ” ที่ขยัน “หาประเด็น” มาถล่มรัฐบาลได้เป็นประจำ ชนิด “กะปิตันทำอะไรเป็นผิดหมด” แม้กระทั่งหายใจดังไป ก็ต้องถูก “แม่หญิง” ต่อว่าให้เจ็บใจ เป็นต้น

ดังนั้น ประชาชนส่วนใหญ่จึงไม่เชื่อว่า “ฝ่ายค้านไม่ต้องการล้มรัฐบาล” อย่างที่ป่าวประกาศเอาไว้

แต่ที่ “ยังล้มไม่ได้” เพราะยังไม่มี “หมัดสวนมหาภัย” และ “หมัดน็อกมหากาฬ” ถล่มใส่เป็นชุด จน “เรือเหล็กอับปาง”

“ฝ่ายค้านจึงได้แต่รอจังหวะเด็ดและรอนาทีทองอย่างใจเย็น”

แต่ดูเหมือน การรอจังหวะเด็ดและรอนาทีทอง ทำท่าจะ “ห่างไกลและเลือนหายออกไปจากความฝัน” เพราะสมาชิกของ 7 พรรคฝ่ายค้านไม่ได้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเหมือนเก่าอีกแล้ว

ดูเอาเถอะ แม้แต่พรรคแกนนำฝ่ายค้านอย่าง “พรรคเพื่อไทย” ก็น่าจะมี “วันทองสองใจ” แฝงตัวอยู่ในพรรคด้วย

ส่วนพรรคเศรษฐกิจใหม่ แม้จะ “ปากแข็ง” ยืนยันอยู่ข้างฝ่ายค้าน แต่ก็ประกาศ “เงื่อนไข” จะไม่ขอค้านดักดานทุกเรื่อง จะไม่ฟังคำสั่งของใคร และขอสงวนสิทธิ์จะยกมือสนับสนุนข้างไหน “ถือเป็นเรื่องของข้าพเจ้า”

กูรูทางการเมืองต่างสรุป สุดท้ายของท้ายสุด “ลัทธิไม่ขออดอยากปากแห้ง” จะเป็นฝ่ายชนะทำให้ “ฝ่ายค้าน” ที่อยู่ในคราบ “ฝ่ายแค้น” กลายเป็น “เป็ดง่อย”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม