สิ่งมีชีวิตทั้งหลาย หากต้องการให้ชีวิตยืนยาวต่อไปสิ่งที่ขาดไม่ได้คือ “อาหารที่จะต้องกิน” โดยทุกปัจเจกชีวิตต่างชื่นชอบอาหารแตกต่างกันไป จนทำให้ห่วงโซ่อาหารดำเนินไปได้อย่างสมดุล

เห็นได้จาก ช้างสารทั้งหลายต่างหลงใหลในการกินอ้อย วัว ควายทุกตัวต่างฝังใจกับการกินหญ้า หมาป่าและเสือสิงห์ที่ดุร้ายต่างชอบใจไล่ล่าเนื้อสดๆ มาอิ่มท้อง

ในขณะที่เต่าชอบผักบุ้ง ยุงเพศเมียชอบดื่มเลือด ลิงเผือกลิงดำรวมถึงค่าง บ่าง ชะนี ต่างโหยหา“อยากกินกล้วย” ทุกตัวลิง

ว่ากันว่า “ลิงที่โมโหหิวจนตาลาย จะกลายเป็นลิงงอแงที่ขยันครวญร้องขว้างปาเจ้าของอย่างเกเรแต่ถ้าได้กล้วยมาเข้าปาก ก็จะกลายเป็นลิงที่อยู่ในโอวาททันทีทันใด”

ธรรมชาติของ “ลิงชอบกินกล้วย” ได้ถูกนักการเมือง “ทั้งฝ่ายค้านและฝ่ายรัฐบาล”นำมาเปรียบเทียบกับ “พรรคจิ๋ว” ที่ขยันเล่นบทต่อรอง เล่นละครตบจูบด้วยฉายา “ลิงงอแง”

การเปรียบเทียบดังกล่าว อาจเป็นที่ “สะใจ” ของชาวบ้าน แต่เป็นที่ “ขัดใจ” ของพรรคจิ๋ว จึงโกรธทั้งฝ่ายค้านและฝ่ายรัฐบาล ที่แตะมือตั้งฉายาและอ้างว่า “ตนเป็นคนเลี้ยงลิง”

กูรูทางการเมืองบางท่านได้ออกมาวิจารณ์แบบ “ต่อเติมเสริมฝอย” ว่า “แม้ลิงจะไม่ชอบใจที่ถูกใครๆ เรียกเป็นลิงแต่สุดท้ายของท้ายสุดถ้าใครยื่นกล้วยให้ ลิงจะคว้ากล้วยทันทีทันใด”

เรื่อง “อาหารที่ชอบ” นั้น โฮโมซาเปี้ยนส่วนใหญ่มาแปลกกว่าใครที่ “ชอบอาหารทุกชนิด” ส่วนน้อยเท่านั้นที่ “ชอบผักไม่ชอบเนื้อ” หรือ“กินเนื้อ ไม่กินผัก”

ในบรรดา “ยอดนักกิน” ที่โลกจารึก ได้แก่ “เฒ่าชูชก” แห่งนิทานชาดก ที่กินอาหารสุดประณีตยอดอร่อยกว่า 200 ชาม ติดต่อกันแค่มื้อเดียวจน “ท้องแตกตาย” กลายเป็น “เซียนยอดนักกิน” บันลือโลก

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม