ประเทศไทยมีคนตายบ๊ายบายโลกเป็นรายวัน มีทั้งที่ต้องจากไปตามกฎธรรมชาติ เพราะแก่มากจนหมดอายุขัย รวมถึงคนไม่แก่และยังไม่อยากตายแต่ต้านฝ่ามืออำมหิตจากโรคร้ายที่จองเวรอย่างดุดันไม่สำเร็จ และเหล่าตีนผีเท้าปีศาจทั้งหลายที่เจอะ “ไข้โครม”

แน่นอนครับ มีผู้คนส่วนหนึ่งที่ไม่น่าตายและไม่ถึงวัยที่จะม่องเท่ง แต่กลับ “คิดสั้น” ขอจบชีวิตด้วยการ “ฆ่าตัวตาย” อย่างไม่มีใครคาดถึง

ในบรรดานักฆ่าตัวตายทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นผู้ประกอบการ SME หนี้ท่วมหัว หรือขาโจ๋วัยใสที่ขาดภูมิต้านทานวิบากกรรมชีวิต หรือครอบครัว
ที่จ๊ะเอ๋กับปัญหาหมดทางไปสิ้นทางรอดจึงขอตายทั้งพ่อแม่ลูกเพื่อไปเกิดใหม่หรือจอมใจเสาะที่เครียดกับปัญหางานจนแบกรับไม่ได้ จึงสมัครใจให้ “ไข้โป้ง”เป็นผู้ตัดสิน

คงต้องระบุกันชัดๆ “นักฆ่าตัวตาย” ที่ครองแชมป์ในบ้านเราในขณะนี้ ได้แก่ “อาชีพตำรวจ” ที่พกปืนแบบคาวบอยจังโก้ ริงโก้ และเฟอร์นานโด ซานโจ้ ถ้าชีวิตเจอะ “ทางตัน” ก็มักส่งแท่งตะกั่วเข้าไปตุงอยู่ในสมอง

แม้ “การฆ่าตัวตาย” ในบ้านเราจะกระจัดกระจายไปเกือบทุกอาชีพ แต่ที่ “น่าแปลกใจ” อาชีพ “นักการเมือง” ทั้งหลายกลับไม่มีใคร “จบชีวิต
ด้วยการฆ่าตัวตาย”

คงบอกไม่ได้ “เหตุใดนักการเมืองจึงตายยาก”

ตัวอย่างเห็นชัดๆ ได้แก่ “ท่านตะขิ่นบ้านไกล” ผู้ถูกสารพัดคดีความเล่นงานถึงขั้น “งอมพระราม” ก็ได้แต่หนีกระเซอะกระเซิงไปรอบโลก
หาได้มีความคิดแม้แต่นิดว่าจะ “ฆ่าตัวตาย” ไม่

เห็นได้จาก “ฮาร์ดคอร์เสื้อแดง” ทั้งหลาย เคยสู้แล้วรวยจนชีวิตอู้ฟู่ครั้น “ผลกรรมตามเช็คบิล” จนบางคนต้องติดคุกติดตะราง บางคนถูกคดีความเล่นงานจนตูดปะ แต่ทุกคนก็ไม่เคย “ใจเสาะ” ถึงขั้นยอม“ฆ่าตัวตาย”

จึงเป็น “เรื่องแปลกแต่จริง” ที่นักการเมืองทุกรายจะถูกเล่นงานถึงขั้น “ตายทั้งเป็น” แต่ก็ยังเป็น “มนุษย์ตายยาก” และเป็น “มนุษย์ที่ไม่ยอมตาย”

แถมยังมาแปลกกว่าสิ่งใด “รอดชีวิต” เมื่อใดจะกลับมาไล่ล่าอำนาจอีกครั้งอย่าง “ไม่ยอมแพ้”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม