เสียอะไร เสียได้ หมดอะไรหมดได้ แต่อย่า หมด กำลังใจ!

ข้อสรุปขั้นต้นของการแก้วิกฤติ COVID-19 : ยังไม่จบ มีความแน่นอนบางส่วนเท่านั้น

oในภาวะเช่นนี้ “รัฐต้องกล้าใช้ มาตรการที่หนัก เข้มข้น เด็ดขาด จะเป็นผลดีกว่า”

oความช่วยเหลือ จากรัฐ ราชการ เอกชนฯ มีจำกัด

จุดหลัก ทุกคน ต้องพึ่งตนเอง ให้มากที่สุด

oหยุดเถอะ! นักการเมือง นักวิชาการบางคน ที่ออกมาหาเสียง เรียกร้อง สะเปะสะปะ เอาดีใส่ตน โยนความผิดให้คนอื่นประชาชนเขา “ไม่ปลื้ม ” และ “เอือมระอา” เต็มที่แล้ว

oสำหรับหนังสือ หรือ คู่มือเอาชนะ โควิด-19 : ที่ทะยอยออกมาหลายแบบส่วนที่ดี เขาสรุปบทเรียนมีหลักการ กฎ เกณฑ์ ในการปฏิบัติตน ให้พ้นโควิด-19แต่ยัง มิใช่ “บทสรุปที่จบแล้ว” เหมือน คู่มือการรักษาโรคร้ายอื่นๆ

เราต้องเข้าใจให้ถูกต้อง

๑.ตัวเชื้อ โควิด ๑๙ และความรู้ความเข้าใจฯยังไม่มีข้อยุติ เพียงแต่ได้แนวโน้ม

๒.สภาพการติดเชื้อ และการรักษาป้องกัน แต่ละประเทศ แตกต่างกันมากน้อย ทั้งระบบการเมือง การแพทย์สาธารณสุข เทคโนโลยี ในการตรวจสอบรวดเร็วประเพณีวัฒนธรรม สภาพภูมิอากาศ ความขัดแย้งทางการเมือง ความไม่รับผิดชอบฯภาวะของผู้นำ และการร่วมมือของประชาชน แนวทาง ขั้นตอน กระบวนการฯในการจัดการอย่างได้ผลของแต่ละประเทศ

๓. ที่สำคัญไม่น้อย คือ “ความคิดความเชื่อ” ในการรักษาฯ ของสังคม ที่หลากหลายรวมทั้ง หลักการและวิธีการ ในการประเมิน แนวโน้ม ของความรุนแรงที่เกิดขึ้นโดยหลักการที่ถูกต้อง ต้องมาจากทางการแพทย์ และวิทยาศาสตร์ทางการแพทย์แต่ก็มีแนวทางอื่นๆ เช่นการใช้ทฤษฎี ฟิสิกส์ ยาและอาหารสมุนไพร ฯลฯ

๔.ยังไม่มี “ยาและวัคซีน” ที่เป็นตัวเผด็จศึก หรือ หยุด ยุติเชื้อโควิด-19 ซึ่งมีแนวโน้มว่าจะต้องใช้เวลานานพอควร 6-18 เดือน แต่ไม่แน่ มหัศจรรย์เกิดขึ้นได้ หากมีการคิดค้นและผลิตได้ ในเวลาที่เร็วกว่า การคาดการณ์

๕.มีแต่มาตรการในการป้องกัน ที่สำคัญคือ การ Lock Down, Social Distance ซึ่งควรให้ความสำคัญ ทั้งในบ้าน และนอกบ้าน และการตรวจสอบหาผู้ติดเชื้อให้ได้โดยเร็ว

๖.การจัดการให้เกิดดุลภาพ ระหว่าง COVID-19 วิกฤติเศรษฐกิจ การเงิน ความเชื่อมั่น

๗.ประเด็นความไม่รับผิดชอบ และการก่ออุปสรรคต่อการแก้วิกฤติของภาครัฐที่เกิดจาก นักการเมืองนักวิชาการ หมอ ผู้รู้จริงไม่จริง สื่อ และอคติของผู้คนการสร้างข่าว Fake News ทั้งโดยเจตนาและความไม่รู้ (ไม่รับผิดชอบ) ทัศนคติและนิสัยท่วงทำนอง ของผู้คนโดยเฉพาะปัญญาชน ที่อวดรู้ โชว์ตนฯ

๘.มาตรการช่วยเหลือของรัฐ ที่มุ่งช่วย “คนทุกข์ ขาด มีไม่พอ” มีงบจำกัดผู้ไปยื่นขอ จะต้อง “มีจิตสำนึกและความรับผิดชอบ” ต้องให้คนมีสิทธิ ตามกฎเกณฑ์ กำหนด คนมี หรือไม่มีสิทธิ ในกรณีหนึ่งๆ จะต้องไม่ไปยื่น เพื่อขอรับการสนับสนุน เพราะจะทำให้“ผู้มีสิทธิ และทุกข์จริง” ที่เข้าไม่ถึงขาดโอกาส

๙.ข้อมูลที่สับสน วุ่นวายฯ ที่มีมากมายในสังคมเฟซบุ๊ค ห้องไลน์ ฯลฯ สร้างปัญหามากมาย ความตระหนกความกลัว ฯลฯ ทำอะไรไม่ถูกซึ่งแก้ยากมาก และเป็นปัจจัยหนึ่งที่เป็นอุปสรรคใหญ่ในเวลานี้

๑๐.แนวทาง แผนงาน มาตรการ ที่เด็ดขาดหรือเข้มงวดมากขึ้นของภาครัฐ มีความจำเป็น คือ ดีกว่ามาตรการที่หย่อน ที่อาจจะถูก หรือสร้างปัญหาหนักขึ้นเพราะการที่ยังไม่มี “ภูมิรู้ และการเข้าใจ
ที่ถูกต้องแท้จริง”

๑๑.การนำเสนอความคิดเห็น ข้อเสนอแนะ ต่อรัฐบาล ควรช่วยกัน สำหรับผู้มีความรู้ มีประสบการณ์จริง โดยต้องกลั่นกรองก่อนและเมื่อได้เสนอแล้ว ควรคอยรับฟัง มิใช่ โหมซ้ำ ให้ใช้ความคิดของตน ทันทีซึ่งคนระดับปัญญาชน ควรจะต้องเข้าใจ บทบาทหน้าที่ของแต่ละฝ่าย น่าดีใจ ที่ส่วนใหญ่ เคารพกฎกติกา,แต่มีบางราย ต้องปรับตัวนะ

๑๒.การร่วมมือ ความรัก สามัคคี ช่วยเหลือเกื้อกูลกันของผู้คนในสังคม มีความจำเป็น เพราะงบประมาณ และกลไกต่างๆ ของภาครัฐ ไม่พอเพียงทุกคนทุกฐานะ สามารถร่วมมือกันได้ ในการแก้วิกฤติหรือลดความรุนแรงสูญเสียลงแต่ข้อสำคัญ ที่มีความผิดพลาด(ไม่น้อย) จากผู้นำบางส่วน ที่มีอคติต่อคนบางส่วนที่ออกมาในเชิง “กล่าวหา-ชิงชัง” หรือกดดันให้ “ผู้บริจาค” เสียหน้า จะไม่เป็นผลดี การให้เกียรติ เคารพการตัดสินใจ การแสดงความขอบคุณ ชื่นชม
จะดีกว่าแยะ

๑๓.ควรต้องติดตาม ตามติด เพื่อเรียนรู้ทำความเข้าใจ ไปอย่างต่อเนื่อง

เพราะ โควิด-19 ครั้งนี้ ให้อะไรมากมาย เกินกว่าที่จะคิดให้บทเรียนใหญ่ ที่มีคุณค่า ความหมาย และมีประโยชน์ต่อการเอาไปจริงในชีวิตเป็นแนวโน้มใหม่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในโลก ประเทศ และชีวิตอย่างหนึ่ง คือ “เตือน รัฐ ราษฎร์ ตัวเราเอง” ให้ปรับตัวเปลี่ยนแปลง “ใจกาย” ใหม่เพื่อจะได้อยู่ได้ อย่างมีความสุข ด้วยตนเอง ครอบครัว ชุมชน บ้านเมือง และโลก COVID-19 เป็นยิ่งกว่าสงครามโลก เพราะเป็น “โรคร้าย” ไม่มีตัวตน

แต่เราต้องเผด็จศึกให้ได้ ทั้งโลกและไทย

*** ข้อสรุป คือ เราต้อง ยิ้มได้ เมื่อภัยมา