ณ ชายป่าแห่งหนึ่งมีต้นยางสามต้นที่สูงชะลูดกว่า60 เมตร ขึ้นเรียงราย นกกระทุงฝูงใหญ่อาศัยทำรังบนต้นยางดังกล่าว และ ต่างปลอดภัยจากการไล่ล่าของ“นายพรานโควิด-19” ทั้งหลายที่ปีนป่ายต้นยาง 60 เมตรขึ้นไปฆ่านกไม่ได้

เย็นวันหนึ่ง “กาอียิปต์ฝูงหนึ่ง” ซึ่งจะเดินทางไปแดนไกล มาขอพักอาศัยเกาะกิ่งไม้หลับนอนหนึ่งคืน แล้วรุ่งเช้าจะบินจากไป โดย “หัวหน้านกกระทุงใจดี” อนุญาตให้ฝูงกาพักค้างได้

รุ่งเช้า “ฝูงกาอียิปต์” ได้บินจากไป แต่มีกาอียิปต์ตัวหนึ่ง “ถ่ายอุจจาระที่มีเมล็ดต้นไทรปะปนอยู่ด้วยตกมาที่โคนต้นยาง” ถ้าบังเอิญเกิดฝนตกลงมา“เมล็ดต้นไทร” ก็จะงอกงามเติบโตขึ้นไปเคียงข้างต้นยาง โดยต้นไทรมีรากย้อยยานถึงพื้นดิน “จะเป็นช่องทางให้พรานโควิด-19 ปีนขึ้นไปฆ่านกทั้งฝูงได้”

แต่ “บังเอิญอย่างอัศจรรย์” ได้เกิด “ภัยแล้ง” มาเยือนชายป่าดังกล่าวเป็นเวลานานแล้วทำให้ “เมล็ดต้นไทรในอุจจาระมรณะฝ่อตาย เจริญเติบโตไม่ได้” ฝูงนกกระทุงจึงรอดตายจากนายพรานโควิด-19

จำเนียรกาลผ่านไปไม่นาน ในเย็นวันหนึ่ง ฝูงนก “อินทรีหัวขาว” ซึ่งเป็น “พญานก” ได้บินมาเกาะต้นยางดังกล่าว โดยไม่ต้องขออนุญาตนกกระทุงให้เสียยี่ห้อ

ฝูงนกอินทรีหัวขาวกล่าวแก่นกกระทุงว่า “พวกข้าจะมาอาศัยอยู่ต้นยางสามต้นนี้เป็นเวลาหนึ่งเดือนขอพวกเจ้าอย่ามารบกวนพวกข้าอย่างเด็ดขาด”

นกกระทุงทั้งฝูงได้แต่ทำตาปริบๆ ไม่กล้าโต้แย้งสิ่งใดทั้งๆ ที่หัวใจเต็มไปด้วยความกังวล

“กังวล” ว่าทุกเช้านกอินทรีหัวขาวต่างต้องถ่ายอุจจาระจากต้นยางหล่นมาที่โคนต้น ถ้าในอุจจาระดังกล่าวมี “เมล็ดต้นไทร” ปะปนอยู่ด้วย แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?

ยิ่งช่วงเวลาดังกล่าว เป็นฤดูฝนฉ่ำย่อมจะทำให้เมล็ดต้นไทรงอกเงยเติบโตได้อย่างรวดเร็ว และไม่ช้าก็จะมีรากย้อยให้ “พรานไพรโควิด-19” ปีนป่ายขึ้นไปฆ่านกกระทุงได้ทั้งฝูง

นกกระทุงทั้งหลายเฝ้าแต่ภาวนา “พ่อแก้วแม่แก้ว ช่วยลูกนกด้วย ขออย่าให้อุจจาระของอินทรีหัวขาว มีเมล็ดต้นไทรปะปนอยู่ด้วยเลยเจ้าข้า”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม