ถ้าใครจดจำเหตุการณ์ 14 ตุลา 16 จนถึงเหตุการณ์ 6 ตุลา 19 ได้ และมีการวิเคราะห์ผ่านความจำ ก็จะพบกับความจริงว่า

“14 ต.ค. 16” คือชัยชนะของนักศึกษาและประชาชนที่สามารถ “โค่นเผด็จการขุนศึก” ที่ครองอำนาจมายาวนาน ตั้งแต่ปี พ.ศ.2500 จนถึงปี 2516 แม้จะมีนักศึกษาและประชาชนต้องล้มตายเป็นจำนวนมากจบท้าย“ทรราชก็พ่ายแพ้”

โดย “สามทรราช” ต่างต้องเดินทางออกไปอยู่ต่างประเทศ รายหนึ่งไปเยอรมนี รายหนึ่งไปญี่ปุ่นและอีกรายไปอยู่ไต้หวัน

หลังจากเกิดเหตุการณ์ 14 ตุลา 16 นักศึกษาสามารถล้มเผด็จการฯ ได้ ประเทศไทยได้นายกฯ พระราชทานคือ “อาจารย์สัญญา ธรรมศักดิ์” แต่สิ่งที่ตามมาซึ่งแปลกกว่าสิ่งใด “นักศึกษาที่ได้ชัยชนะ” ต่าง “ถูกวิญญาณฮึกเหิมเข้าสิงร่าง” จึงขยันเข้าไปสอดแทรกการทำหน้าที่ของข้าราชการในกระทรวง ทบวงกรมต่างๆ ราวกับเป็น “องค์กรพิเศษ” ที่มีอำนาจไปควบคุมการทำงานของรัฐ

ในยุคดังกล่าว ประชาชนและสื่อจึงได้เห็นนักศึกษาขยันทำหน้าที่กำกับการทำงานของตำรวจและทหาร แม้นักวิชาการและสื่อบางสำนักจะออกมากระตุกขากางเกงของนักศึกษาว่า อย่ากลายเป็นผู้ชนะที่เข้าตำรา“ได้ทีขี่แพะไล่” และ “อย่าเป็นจอมกร่างสุดโต่งที่มัวเมาในชัยชนะ” ก็หามีใครฟังไม่

ดูเหมือน ยุคนั้นเป็นยุค “ไม่มีใครฟังใคร” นักศึกษาที่ได้ชัยชนะจึงทำตัวเป็น “ได้ทีขี่แพะไล่” ไม่จบสิ้น

ในความเป็นจริงของทางการเมืองและการช่วงชิงอำนาจ “ไม่ว่าฝ่ายไหนจะเป็นผู้แพ้ ก็จะไม่ยอมเป็นผู้แพ้ตลอดกาล”

ดังนั้น “กลุ่มขั้วอำนาจเก่าที่พ่ายแพ้ จึงขอปลีกวิเวกชั่วคราว” เมื่อมีโอกาสตั้งตัวได้ ก็เริ่มสร้างมวลชน เช่น “กลุ่มกระทิงแดง กลุ่มลูกเสือชาวบ้าน และกลุ่มเรียกชื่ออื่นๆ” ออกมาต่อต้านนักศึกษา

ครั้นเดือนตุลา 19 “มะม่วงสุกงอม” ปรากฏว่าทรราชผู้พ่อเข้าประเทศไทยในรูปสามเณร จนกลายเป็น “น้ำผึ้งหยดเดียว” ที่ทำให้เกิดการต่อต้าน จนถึงขั้นกลายเป็น “ไฟนรก” ให้โอกาส “ฝ่ายขวา” กลับมาเช็คบิลนักศึกษาในวันที่ 6 ตุลา 19 นักศึกษาจำนวนมากถูกฆ่าตายในธรรมศาสตร์และถูกเผาทั้งเป็นที่สนามหลวงผู้ที่รอดตายก็หนีเข้าป่าจับอาวุธมาสู้กับรัฐ

“14 ตุลา 16” เป็นวัน “นักศึกษาล้มทรราช”

“6 ตุลา 19” เป็นวัน “ขวาพิฆาตซ้าย”

ทั้งสองเหตุการณ์ ล้วนเป็น “แผลลึก” ที่บาดหัวใจคนไทย

กมลศักดิ์  ตั้งธรรมนิยม