“กล้วย” เป็นผลไม้เศรษฐกิจของประเทศที่มีภูมิอากาศร้อนชื้น เช่น ประเทศต่างๆ ในอเมริกากลาง อเมริกาใต้และกลุ่มประเทศอาเซียน เป็นต้น

ที่ระบุว่า “กล้วยเป็นผลไม้เศรษฐกิจ” เพราะ“โฮโมซาเปี้ยนทุกเผ่าพันธุ์ต่างกินกล้วย” และ “ลิงทุกสายพันธุ์ต่างหลงใหลในกล้วย” จน “กล้วย” กลายเป็น “ผลไม้หลัก” ทั้งของคนและทั้งของลิงทั่วโลก ชนิดไม่มีวัน “เปลี่ยนแปลง” และไม่มีวัน “ถดถอย”

แต่น่าประหลาดใจ แม้ประเทศในกลุ่มอาเซียนจะปลูกกล้วยได้มากมายไม่แพ้ประเทศต่างๆ ในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ แต่คำว่า “กล้วย” ที่ถูกนำมา “ล้อเลียน” และบางครั้งไปไกลถึงขั้น “ดูถูกเหยียดหยาม” นั้น มักถูกฝรั่งอั๊งม้อในแดนคาวบอยชักปืนไว และอั๊งม้อนักไล่ล่าเมืองขึ้นในยุโรป นำคำว่า “กล้วย” มาใช้กับประเทศต่างๆ ในอเมริกากลางโดยเฉพาะ เช่น

มะริกันชนมักเรียก “ระบอบประชาธิปไตยวุ่นวาย” ในอเมริกากลางว่า “ประชาธิปไตยกล้วย” คือมีการเลือกตั้งครั้งใดมักจบลงด้วย “ฝ่ายแพ้จะไม่ยอมรับความพ่ายแพ้”โดยต้องก่อความวุ่นวายในการ “แย่งอำนาจ” ตามมา

ยุค “อีทรัมป์” แพ้เลือกตั้งในสหรัฐอเมริกา “ท่านเนคไทแดง” ก็ออกมา “เหวง” อย่างสุดมันด้วยรายการ “แพ้ที่ไม่ยอมแพ้” แล้วนำเอา “ลัทธิศรีธนญชัยอาบน้ำให้น้อง”ปลุกปั่นยั่วยุให้ “สาวกของท่านชูชก” ออกมาทำการ “ก่อการร้าย”บุกรัฐสภาจนมีคนตายไป 5 ศพ ซึ่งเป็นการ “ขยี้ขยำประชาธิปไตยของสหรัฐให้ยับเยิน” สื่อจอมซนปากบุกซุกปากบอนก็ไม่ประณามเป็น “ประชาธิปไตยกล้วย” แต่เรียกส่อเสียดเหยียบหยามเป็น “ประชาธิปไตยคาวบอยชักปืนไว”

สำหรับประเทศไทย “กล้วย” นอกจากเป็นคำ “ด่า” ผู้คนที่ตนเกลียดชัง หมายถึงของลับของผู้ชายที่มีลูกกลมๆ ห้อยแล้วยังหมายถึง “ผลประโยชน์ทางการเมือง” ที่บางฝ่ายมอบให้แก่สส.และสว.ในสภาเพื่อแลกกับ “เสียงสนับสนุน” ทางการเมือง โดยสื่อเรียกอย่างถากถางเป็นพวก “ลิงกินกล้วย” เช่น

สส.ต่ำสิบที่ไม่งอแงกับรัฐบาลเรือเหล็ก สื่อก็ระบุว่าเพราะ “ลิงอิ่มกล้วย” และล่าสุดสส.ฝ่ายค้านที่ยกมือสนับสนุนรัฐมนตรีบางราย ใน “สงครามน้ำลาย” ที่ผ่านมา ก็ถูกระบุว่าเป็นพวก “ลิงหิวกล้วย”

แม้ระบอบประชาธิปไตยในเมืองไทยจะไม่ถูกพวก “อั๊งม้อปากฆ้องแตก” เรียกเป็น “ประชาธิปไตยกล้วย” แต่ก็ถูกคนไทยด้วยกันเรียกเป็น “ประชาธิปไตยลิงหิวกล้วย”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม