“การเผา” ถือเป็นกิจกรรมอันสุดเก่าแก่ของโฮโมซาเปี้ยนนับตั้งแต่ “มนุษย์รู้จักไฟ” ก็จะ “ใช้ไฟ”เป็นทั้งอาวุธเบาและอาวุธหนักในการเผาสิ่งต่างๆ ตามมาอย่างมากมาย “สุดกระหน่ำ” และอย่างกว้างขวางไร้ขอบเขต เช่น

“เผาเนื้อ เผากุ้ง เผาปูปลาและเผามัจฉาทั้งหลายให้เป็นอาหารสุดอร่อย เผาป่าเผาพงไพรเพื่อทำไร่ปลูกผักกินได้ปลูกธัญพืชกินอิ่ม”

เผาบ้าน เผาเมือง เพื่อรุกรานชาติอื่น และเผาเพื่อก่อการร้ายสร้างอันตรายให้ประชาชนหวาดกลัว เป็นต้น

“มนุษย์ทุกคน” ตั้งแต่เด็กเล็กลูกกระหำใสวัยรุ่นกระหำขุ่น ผู้ใหญ่และผู้เฒ่ากระหำเหี่ยว ล้วนเผาเก่ง เผาเป็น เผาได้เยี่ยมและเชี่ยวชาญในการเผาทุกตัวคน จนสามารถ “ปักหมุด ปักธง และปักใจ”เชื่อได้เลยว่า โฮโมซาเปี้ยนทุกคนล้วน “เกิดมาเผา”

ส่วนใครจะเป็น “นักเผา” ระดับมืออาชีพ ระดับผู้ก่อการร้าย และระดับนักเผาจัญไร คงต้องให้ “มือกฎหมาย”และ “มติของสังคม” ทำการพิพากษา

อย่างกรณี “ท่านไพร่เสื้อแดง” ที่ประกาศ “เผาไปเลยพี่น้อง ผมรับผิดชอบเอง” จนกรุงเทพฯกลายเป็น “ทะเลเพลิง” พ.ศ.2553 นั้น ถือเป็น “นักเผาบันลือโลก” ที่คนไทยทั้งประเทศจดจำได้ไม่รู้ลืม

แม้ “ท่านเกิดมาเผา” รายนี้ จะเปลี่ยนวิถีชีวิตจาก “เผาแล้วรวย” มาเป็นโชเฟอร์ “ขับรถยนต์ชนรถถัง”ชาวบ้านก็ยัง “ไม่ลบความจำ” ออกจากสมอง

วันนี้ “ท่านขับรถยนต์ชนรถถัง” ซึ่งเคยเป็น “ซูเปอร์แชมป์แห่งการเผา” กำลังเป็น “ดาวฤกษ์ที่เริ่มอับแสง” เพราะมี “กลุ่มทะลุแก๊ส” เป็น“ดาวจรัสแสงแห่งการเผา” มาสร้างสีสันแห่งการเผาที่มาราธอนกว่า และดุเดือด ดุดัน ดุฉกรรจ์กว่า

“เผาได้ดุฉกรรจ์กว่า” ตรงที่ “กลุ่มทะลุแก๊ส”จัดงาน “มหกรรมเผา” เกิดขึ้นทุกวันอย่างยาวนานจนเกิดรายการ “แมวไล่จับหนู” ระหว่างตำรวจกับวัยรุ่นทะลุแก๊สที่ “สามเหลี่ยมตาลิบัน (สามเหลี่ยมดินแดง)” จนเป็นข่าวดังทะลุเพดาน

แล้วจู่ๆ มหกรรมเผาที่สามเหลี่ยมตาลิบัน ก็ได้แตกกระจุยกระจาย แพร่ไปอีกหลายชุมชน เช่นที่สะพานควาย ประดิพัทธ์ ราชประสงค์ และอุรุพงษ์ เป็นต้น

คงไม่มีใครตอบได้ ละครหลังข่าวเรื่อง “แมวไล่จับหนู”จะจบลงเมื่อใด? และการแสดง “ดนตรีแห่งการเผา”ของคณะทะลุแก๊สจะจบการแสดงตอนไหน?

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม