มี “ยักษ์ตาเดียว” หัวร้อนตนหนึ่งออกล่าสัตว์ เป็นอาหารเช้าจดเย็นก็ยังไม่ได้เหยื่อ “จนอารมณ์บูด” บังเอิญมีนกกระจอกบินผ่านหัวไปพร้อมกับ “ขี้รดหัว” ทำให้ยักษ์ที่กำลังโมโหหิวเกิดสติแตก “แล้ววิ่งตามนกเพื่อจับมาบดบี้ขยี้ให้ตาย”

แต่แล้ว “ยักษ์ตาเดียว” กลับพลาดพลั้งตกหน้าผาจนเสียชีวิต

มี “ขุนศึกผู้เกรียงไกร” หัวร้อนระดับภูเขาไฟท่านหนึ่งนำทัพไปรบยังแดนไกล จู่ๆ ก็มี “นกพิราบป่าฝูงหนึ่ง” บินผ่านหัวขุนศึกแล้ว “ขี้รดใส่หัว” จนขุนศึกเปรอะเปื้อนทั่วศีรษะ

แต่ “ขุนศึกผู้มุทะลุกลับสงบจิตใจ” จนเหล่าทหารต่างกังขา แล้วถามว่า “เหตุใดท่านไม่โกรธกริ้วนกที่ขี้รดหัว”

ขุนศึกตอบทันใด “อยู่ใต้ฟ้าไยต้องกลัวฝน เกิดเป็นคนหนีไม่พ้นนกขี้รดใส่”

“หลังจากให้คำตอบ ขุนศึกจึงให้กองทัพตั้งค่ายพักแรมที่ชายป่านั้น”

ครั้นรุ่งเช้า “ดวงตะวันได้ส่องฟ้ามาเหลืองๆ” ขุนศึกสั่งให้ทหารเบิกถั่วชนิดต่างๆ จากคลังเสบียง แล้วให้คั่วถั่วดังกล่าวกับเกลือจนเกิดกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วชายป่า

จากนั้น “ขุนศึก” ได้สั่งทหารหว่านถั่วที่คั่วหอมดังกล่าวไปทั่วลานกว้างกลางค่ายพัก พร้อมกับสั่งทหารหลายนายนำแหที่ใช้จับปลา “เตรียมท่า” อยู่รอบๆ ลานกว้างกลางค่าย

ชั่วพักเดียวเท่านั้น “ฝูงนกพิราบป่า” ที่เคยขี้รดหัวขุนศึก ขณะนี้ที่กำลังหิวโหย ต่างแห่บินมาจิกกินถั่วที่ลานกว้าง

ขณะที่ฝูงนกกำลังเพลิดเพลินกับอาหาร ขุนศึกก็ให้สัญญาณแก่ทหารทำการเหวี่ยงแหพร้อมกันอย่างฉับพลันจนสามารถจับนกพิราบป่าได้ทั้งฝูง

“อาหารเช้ามื้อนั้น” ทหารทุกคนต่างได้บริโภคเนื้อนกพิราบทอดกรอบอย่างสุดโอชะ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “ยักษ์ที่นกขี้รดหัว” ขาดทั้ง “สติและปัญญา” จึงต้องพบกับความตายจากสาเหตุอันจิ๊บๆ

ในขณะที่ “ขุนศึกผู้เกรียงไกรที่นกขี้รดหัว” กลับเป็น “ผู้รู้จักชั่งใจและใช้อุบายอันลึกซึ้ง” จนสามารถ “จับนกขี้รดหัว” ทั้งฝูงได้ และทำให้ไพร่พลต่างสุขสันต์กับ “นกทอดกรอบ” กันทั่วหน้า

กมลศักดิ์  ตั้งธรรมนิยม