ข้อดีของประชาธิปไตยนั้นมีมากมายจนจาระไนกันไม่หมดโดย “ทุกข้อดีเหล่านั้น” ล้วนเป็น “ปัจจัยบวก” ที่ทำให้ประชาชนมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น และสามารถเลือกคุณภาพชีวิตให้ตรงกับวิถีชีวิตในสังคมส่วนรวม

ในบรรดา “ข้อดี” ทั้งหลายคงระบุได้ชัดๆ ว่า “สุดยอดข้อดี” ได้แก่ นักการเมืองทั้งฝ่ายรัฐบาลและฝ่ายค้าน ล้วนเป็น “คนของประชาชน” ดังนั้น ทุกคนจะต้องทำหน้าที่ ปกป้องผลประโยชน์ของประชาชนอย่างซื่อสัตย์และเข้มข้น

ส่วนนักการเมืองที่ไร้อุดมการณ์ แต่จับพลัดจับผลูหลุดเข้ามาสู่สภาได้นั้น แท้จริงคือ “อีแอบ” ที่เหมือนเรื่อง “หมาป่าคลุมด้วยหนังราชสีห์” ใน “นิทานอีสป” วันหนึ่ง ความจริงก็จะปรากฏออกมา เพราะ “หางของหมาป่า”โผล่ออกมาจากเสื้อคลุมนั่นเอง

โอกาสที่ “หางหมาป่า” จะโผล่ออกมาจากเสื้อคลุมมีหลายปัจจัย เช่น “เกิดจากสื่อกัดติดข่าวฉาวอย่างไม่ยอมปล่อย เกิดจากการขุดคุ้ยของนักการเมืองฝ่ายตรงข้าม เกิดจากการออกมาต่อต้านของประชาชน เกิดจากการตั้งกระทู้ในสภาและเกิดจากการเปิดอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาล” เป็นต้น

ดังนั้น การเปิดอภิปรายของฝ่ายค้าน ในวันที่ 18 ถึง 22 เดือนหน้า ในชื่อเรื่อง “เด็ดหัวทลายนั่งร้าน” ถ้าฝ่ายค้านจะเปลี่ยนชื่อให้มีสีสันฉูดฉาดสุดดุเดือด เป็นชื่อ “ยุทธการเปิดหางหมาป่า” ก็ไม่น่าจะผิดกติกา

ในทางตรงข้าม การที่ฝ่ายค้านจะเปิดอภิปราย 11 เสนาบดีโดยไม่ยอมเปิดอภิปราย “เสนาบดีพลังงาน” ผู้มีผลงานเป็นที่กังขาของทุกภาคส่วน ฝ่ายค้านก็ถูกทั้งสื่อ นักวิชาการ กูรูทางการเมืองและประชาชนจำนวนมาก “ตั้งคำถามตัวโตๆ” ว่า “เกิดอะไรขึ้น ในการทำหน้าที่ของฝ่ายค้าน?”

การเปิดอภิปรายที่กำลังจะเกิดขึ้น ฝ่ายรัฐบาลก็ตั้งทีม “สไนเปอร์ปราบมาร” นัยว่า นอกจากโต้ตอบฝ่ายค้านและเปิดแผลฝ่ายแค้นแล้ว ยังเป็น “ยุทธการเปิดหางหมาป่า” ของฝ่ายค้านในทุกรูปแบบ

ข้อดีของประชาธิปไตยมีมากมายจาระไนกันไม่หมดโดย “ข้อดีสุดยอด” คือการ “เปิดหางหมาป่า” ของทุกฝ่ายมาให้ประชาชนได้เห็น

“หางหมาป่า” นั้น มีทั้งหมาป่าฝ่ายรัฐบาล และหมาป่าในฝ่ายค้านครับ

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม