หมาป่าในนิทานอีสปทุกเรื่อง ล้วนถูกกำหนดให้เป็น “ผู้ร้ายตัวจริง” ทั้งสิ้น โดยเป็นสัตว์ป่าดุร้ายใจอำมหิต ทรยศหักหลังและมากเล่ห์สารพัดรูปแบบ

ฉบับเมื่อวานได้นำนิทานอีสป เรื่อง “หมาป่าชรา”มาให้อ่านแล้ว วันนี้จึงขอนำเรื่อง “หมาป่าเฒ่า”มาให้อ่านเหะหะบ้าง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ยังมีแพะหนุ่มสองตัว แตกแถวจากฝูงไปเล็มหญ้าตามลำพังที่ชายป่า

“ขณะกำลังเล็มหญ้า สองแพะหนุ่มได้สังเกตว่า ทุ่งหญ้าของหุบเขาที่ใกล้เคียง มีหญ้าเขียวขึ้นสดใสกว่า ทำให้สองแพะตัดสินใจจะข้ามไปยังทุ่งหญ้าดังกล่าว”

ระหว่างทางที่ต้องผ่านหน้าผาสูงชัน มันก็ได้ “จ๊ะเอ๋” กับหมาป่าตัวใหญ่วัยชรายืนขวางทางเอาไว้ ก่อนที่แพะหนุ่มทั้งสองจะตัดสินใจถอยหลังกลับทางเดิม “หมาป่าเฒ่าก็ได้กล่าววาจาอย่างอ่อนหวานปนความเมตตา” ว่า

“เจ้าสองหนุ่มน้อยเอ๋ย เชิญเจ้าทั้งสองผ่านไปเล็มหญ้าอันโอชะในทุ่งหญ้าข้างหน้าเถอะ ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าทั้งสองแต่ประการใด เพราะข้าเป็นหมาป่าชราที่ฟันและเขี้ยวร่วงหมดปากแล้ว”

หมาป่าเฒ่ากล่าวจบ พร้อมกับอ้าปากโชว์ปากที่ไม่มีฟันให้สองแพะหนุ่มได้ประจักษ์ด้วยสายตาจนแน่ใจ ขณะที่สองแพะเดินเฉียดใกล้หมาป่าเฒ่า และกำลังจะผ่านเลยไป

ทันใดนั้น หมาป่าเฒ่าร่างใหญ่ก็วิ่งเข้าชนสองแพะหนุ่มอย่างสุดกำลัง จนแพะทั้งสองตัวพลัดตกหน้าผาร่วงไปคอหักตายในหุบเหวลึก และกลายเป็นอาหารอันโอชะของหมาป่าเฒ่าเจ้าเล่ห์

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า การไว้ใจหมาป่าเฒ่าที่ไร้เขี้ยวและฟัน สุดท้ายอาจพบกับความตายอย่างเข็มขัดสั้น

กูรูทางการเมืองต่างให้ความเห็นว่า นักการเมืองบ้านเรามีประเภทหมาป่าเฒ่าที่เขี้ยวหักมากมาย แต่ก็ยังมีฤทธิ์เดชหาเหยื่อได้

กมลศักดิ์  ตั้งธรรมนิยม