คำว่า “เฉาตาย” มักใช้กับพืชทุกชนิดที่ “ขาดน้ำ” แต่ถ้านำคำนี้ไปใช้กับ “มนุษย์” ย่อมหมายถึง “ผู้นั้นบ๊ายบายจากโลกไป” เพราะ “ขาดสิ่งสำคัญที่เคยหล่อเลี้ยงชีวิตและจิตใจ”

“สิ่งสำคัญที่จะหล่อเลี้ยงมนุษย์ไม่ให้เฉาตาย” นั้นมีมากมาย และสำคัญต่อมนุษย์แต่ละปัจเจกบุคคลไม่เหมือนกัน

อย่างวรรณกรรมอมตะในเรื่อง “ริบ แวน วิงเคิล” ของนักเขียนชาวอเมริกันชื่อดัง “วอชิงตัน เออร์วิง” มาแปลกกว่าใครที่ให้ตัวละครในเรื่องคือ “นางวิงเคิล” ต้อง “เฉาตาย” เพราะไม่สามารถ “ทำศึกน้ำลาย” ด่าสามีได้ทุกวันอย่าง “สุดกระหน่ำ”

โดยสามีของนาง ได้หายไปในป่าบน “ภูเขาแคทสกิน” ชานเมืองนิวยอร์ก ริมฝั่งแม่น้ำฮัดสัน

วรรณกรรมเรื่องนี้ “วอชิงตัน เออร์วิง” ได้กำหนดให้เกิดขึ้นในหมู่บ้านชาวดัทช์ เชิงเขาแคทสกิน ในปี ค.ศ.1770ก่อนสหรัฐอเมริกาประกาศเอกราชในปี ค.ศ.1776

ขอย้อนประวัติศาสตร์การกำเนิดรัฐนิวยอร์ก เพื่อคุณผู้อ่านจะได้เข้าใจวรรณกรรมเรื่องนี้ “ง่ายขึ้น”

เมื่อโคลัมบัส ค้นพบทวีปอเมริกา ในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ.1492 นั้นชาวสเปนเป็นชาติแรกที่อพยพไปยังทวีปนี้ ตามมาด้วยโปรตุเกสเป็นชาติที่ 2 ฝรั่งเศส เป็นที่ 3 และอังกฤษเป็นชาติที่ 4

ชาวดัทช์จากเนเธอร์แลนด์เป็นชาติที่ 5 ที่มีการอพยพไปสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ.1609 จากการนำของ “กัปตัน เฮนดริก ฮัดสัน” ที่เป็นชาวยุโรปคนแรกที่พบแม่น้ำดังกล่าวจนผู้คนต่างตั้งชื่อแม่น้ำสายสำคัญของรัฐนิวยอร์กเป็นชื่อ “แม่น้ำฮัดสัน” ตามชื่อของกัปตัน

ชาวดัทช์อพยพได้ตั้งชุมชนที่เชิงเขาวิงเคิลตั้งแต่บัดนั้นจนถึงทุกวันนี้ และเรียกชื่อรัฐนี้เป็น “นิวเนเธอร์แลนด์”บางคนก็เรียกเป็น “นิวอัมสเตอร์ดัม”

ในปี ค.ศ.1614 รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ได้ประกาศให้ “นิวเนเธอร์แลนด์” เป็นอาณานิคมของตน แล้วปกครองมายาวนาน 40 ปี ก็ถูกกองทัพอังกฤษแย่งชิงไปในปี ค.ศ.1664 จากนั้นเปลี่ยนชื่อ “นิวเนเธอร์แลนด์” มาเป็น “นิวยอร์ก”

หลังจาก “นิวยอร์ก” ตกเป็นของอังกฤษ ชาวดัทช์ในรัฐนี้ก็ยังอยู่อาศัยในที่ดินของตนเองมายาวนานตราบเท่าทุกวันนี้

เรื่อง “เฉาตาย” ของ “นางวิงเคิล” นั้น คงจะต้องอ่านต่อในฉบับวันพรุ่งนี้

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม