ในปีค.ศ.1770 นั้น นายและนางวิงเคิล กับบุตรสาว 4 ขวบและหมาชื่อวูลฟ์ อาศัยอยู่ในหมู่บ้านชาวดัทช์เชิงเขาแคทสกินในรัฐนิวยอร์ก โดยทำมาหากินด้วยการรับจ้างสารพัดชนิด

“ความยากจน” และมีสามีเป็นคนขี้เกียจสุดยอด ทำให้ “นางวิงเคิล” ซึ่งเป็นหญิงปากร้ายอยู่แล้วโดยกำเนิด กลายเป็น“มนุษย์ปากดุดัน ด่าเลือดพล่าน” ได้อย่างเมามันทั้งวัน โดยมีสามีจอมขี้เกียจและเจ้าวูลฟ์สุนัขนิสัยเหมือนนาย ตกเป็นเหยื่อถูกยิงขีปนาวุธติดหัวรบคำเดือดด่าทุกวันอย่างซ้ำๆ ซากๆ

“หลุมหลบภัย” ที่นายวิงเคิลและเจ้าวูลฟ์ค้นพบ คือ แบกปืนขึ้นไปบนภูเขาแคทสกิน ทำการไล่ล่ายิงนก ยิงกระรอกจนมืดค่ำ แล้วจึงย่องกลับบ้านเมื่อนางวิงเคิลได้หลับไปแล้ว

วันหนึ่ง นายวิงเคิลและเจ้าวูลฟ์ได้หลบภัยไปอยู่บนเขาแคทสกินเช่นเดิม แต่นายวิงเคิลได้เผลอหลับไปอย่างยาวนาน จนถึงเย็นก็ตกใจตื่น จาก “เสียงเรียกชื่อของเขาจากชายแปลกหน้า” ให้ไปช่วย “แบกถังเหล้าใบใหญ่” ขึ้นไปยังลานกว้างบนยอดเขาราวกับวิงเคิล “ถูกสะกดจิต”

“ลานกว้างบนภูเขา” มีชายแปลกหน้ากว่า 20 คนแต่งกายเหมือนชาวดัทช์โบราณกำลังเฮฮากับสุรา โดยมีหัวหน้าท่าทางดุร้ายที่ลูกน้องต่างเรียกชื่อเป็น “กัปตันเฮนดริก ฮัดสัน” ที่หายสาบสูญไปแล้วเกือบ 200 ปี “สั่งให้วิงเคิลเฝ้าถังเหล้าไว้ดีๆ” แล้วให้ทำหน้าที่รินเหล้าแจกมนุษย์โบราณกว่า 20 คนอย่าให้ขาดตกบกพร่อง

วิงเคิลทำตามเหมือนถูกสะกดจิต ขณะที่เขารินเหล้าให้แก่กัปตันฮัดสันและลูกน้องนั้น เขาก็ได้กลิ่นเหล้าที่สุดหอมยั่วยวนใจ จึง
แอบดื่มไปหลายจอก แล้วก็เมาหลับไปอย่างรวดเร็วที่ข้างถังเหล้า

ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อแดดร้อนส่องมากระทบร่าง ทุกอย่างที่เคยอยู่ข้างหน้าได้หายไปหมดสิ้น

เขารีบลนลานลงจากภูเขา เพราะรู้ว่า “มหาภัย” กำลังรอเขาอยู่ที่บ้าน

แต่แล้ว “เขาต้องตกใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต” เพราะ “หมู่บ้านของเขาได้หายไปแล้ว” กลายเป็นเมืองใหม่เข้ามาแทนที่ผู้คนในเมืองมีแต่คนที่เขาไม่รู้จักและพวกนั้นไม่รู้จักเขา เพื่อนเก่าทั้งปวงของเขาล้วนสาบสูญไปหมด

เมื่อเขาดั้นด้นกลับไปถึงบ้านเดิม ปรากฏว่าบ้านผุพังจนเป็นบ้านร้าง ชาวบ้านที่มีอายุมากได้บอกกับเขาว่า “นางวิงเคิล”ได้ “เฉาตาย” ไปหลายสิบปีแล้ว นับแต่สามีที่เคยถูกนางด่าทุกวันได้สาบสูญไปบนภูเขาแคทสกิน

“นายวิงเคิล” ตกใจที่สุดในชีวิต “แค่คืนเดียวที่เขาเมาหลับไปเพราะฤทธิ์เหล้าของกัปตันฮัดสัน เวลาได้ผ่านไปถึงหลายสิบปี” จนเพื่อนตายหมด และเมียเขาก็ “เฉาตาย” ไปแล้วอย่างยาวนาน

มีสื่อซนปากบุกซุกปากบอนบางรายในบ้านเราเป็นห่วงว่า “ทศกัณฐ์บ้านไกล” พูดถึง “เรื่องตาย” บ่อยๆ ในระยะนี้ถ้าปีหน้าฟ้าใหม่ยังกลับประเทศไทยไม่ได้ ระวังจะ “เฉาตาย” แบบ “นางวิงเคิล”?

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม