ไม่ว่าจะเป็นหนัง นวนิยายและวรรณกรรม “ฉากสุดท้าย” ของทุกเรื่อง มักจะตามมาด้วยคำว่า “อวสาน จบ จบบริบูรณ์ หรือ The End” เพื่อให้ผู้ดูผู้ชมและผู้อ่าน“รับรู้” ว่า เรื่องราวที่ตนติดตามมาตั้งแต่ต้นจนถึงฉากสุดท้ายนั้น “บัดนี้ได้จบสิ้นแล้ว ไม่มีอะไรต้องติดตามต่อไปอีก”

แต่ดูเหมือน มี “คนช่างคิด” จำนวนไม่น้อยแย้งว่า ไม่ว่าจะเป็นหนัง นวนิยาย วรรณกรรม รวมถึงเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นทั้งในประวัติศาสตร์และในโลกปัจจุบัน “ไม่เคยมีรายการไหนเลย ที่ จบบริบูรณ์อย่างแท้จริง”

ทุกเรื่องราว และทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโลกล้วนเป็นเรื่องที่ “จบโดยไม่จบ” ทั้งสิ้น

ความคิดกรณี “จบโดยไม่จบ” นี้ เกิดมาตั้งแต่ยุคโบราณจนถึงปัจจุบัน เห็นได้จากนิทานของหลายชาติ กล้าตั้งชื่ออย่างท้าทายว่า “รวมนิทานชุดจบโดยไม่จบ”

ยกตัวอย่างเช่น “นิทานเวตาล” ที่กำเนิดมากว่า 2,000 ปีของอินเดีย เป็นต้น ทุกเรื่องล้วนเป็นรายการ
“จบโดยไม่จบ” จึงทำให้ “พระวิกรมาทิตย์” ที่อาสาพระฤๅษีเข้าไปในป่าช้าผีดุริมฝั่งแม่น้ำโคทาวารี เพื่อจับตัว “ปีศาจเวตาล” มาให้แก่พระฤๅษีนั้น พระวิกรมาทิตย์ต้อง “จับเวตาลถึง 25 ครั้ง” และฟังนิทาน “จบโดยไม่จบ” จากเวตาลถึง 25 เรื่องตลอดทั้งคืน จึงจับเวตาลได้สำเร็จ

วรรณคดีไทยเรื่อง “จันทโครพ” และวรรณกรรมญี่ปุ่นเรื่อง “ราโซมอน” ที่ “นางโมรา” ยื่นดาบให้โจรป่าฆ่าเจ้าชาย ที่เป็นสามีตนเองตาย ก็เป็นเรื่อง “จบโดยไม่จบ”จนมีการ “ถกเถียง” มาถึงวันนี้

ดูหนัง ดูละคร แล้วย้อนดูเหตุการณ์จริงของโลก โดยเฉพาะ “วิกฤตความขัดแย้งระหว่างชาติมหาอำนาจ” ที่ร้อนแรงและกระทบทุกประเทศในขณะนี้ ทุกกรณีล้วนเป็นรายการ “จบโดยไม่จบ”

ดังนั้น กรณีจีนออกมาลงโทษไต้หวันเพราะ“นางไช่ ชักศึกเข้าบ้าน” ชักชวนให้ “แม่มดเพโลซี”มาถ่ายอุจจาระพิษในแผ่นดินจีนนั้น แม้การซ้อมรบด้วยอาวุธจริงจะผ่านไป การ “ลงโทษ” ไต้หวันและ “ตอบโต้” อินทรีหัวขาวนั้น ก็ยังเป็นรายการ “จบโดยไม่จบ”

“ศึกเทพไตตัน” ระหว่างมังกรน้ำลึกกับอินทรีหัวขาวยังจะทำให้ “โลกระทึกต่อไป” เพราะระหว่างความขัดแย้งของสองมหาอำนาจ นี่คือรายการ “จบโดยไม่จบ”

กมลศักดิ์  ตั้งธรรมนิยม