“สุดแสบ” ในวันนี้ นำมาจากนิทานชุด “ปักษีปกรณัม” ที่เล่ามานานตั้งแต่สมัย รัชกาลที่ 1 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ คือเรื่อง “ฤๅษีติดใจแกง”

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีนกพิราบฝูงหนึ่งอาศัยอยู่ใกล้อาศรมของพระดาบสผู้มีคุณธรรม มีชาวบ้านนำอาหารมาถวายทุกเช้า ทำให้นกพิราบพลอยได้อาหารจากพระดาบสด้วย

วันหนึ่ง พระดาบสได้เดินทางไปจำพรรษาในแดนไกลทำให้อาศรมว่างลง แล้วจู่ๆ ก็มี “ฤๅษีทุศีล” รายหนึ่งเข้ามาอยู่อาศัย โดยฝูงนกพิราบก็ยังมาใกล้อาศรมอย่างแต่ก่อน

เช้าวันหนึ่ง นายพรานไพรที่อยู่ในหมู่บ้าน ได้นำแกงเนื้อนกพิราบมาถวายฤๅษี เมื่อฤๅษีได้ฉันแกงแล้วก็รู้สึก
ปลาบปลื้มในรสชาติอย่างติดใจ จึงถามนายพรานว่า “แกงจากเนื้ออะไร?” นายพรานตอบว่า “แกงจากเนื้อนกพิราบ”

ฤๅษีทุศีลจึงคิดอ่านจะจับนกพิราบมาทำแกง โดยได้ปรุงเครื่องแกงไว้รอในเช้าวันหนึ่ง พร้อมกับนำไม้ตะพดซุกไว้ใต้ที่นอน จากนั้นพูดจาไพเราะกับนกพิราบให้ตายใจ ครั้นมีนกพิราบตัวไหนเข้ามาใกล้ก็ใช้ไม้ตะพดตีนกจนตาย แล้วนำไปแกงกินอย่างอร่อย

ฤๅษีทำเช่นนี้มาได้ระยะหนึ่ง จนนกพิราบร่อยหรอลงตามลำดับ และบางตัวก็เริ่มหนีห่างไปจากอาศรม ฤๅษีทุศีลก็เริ่มอดอยาก

เช้าวันหนึ่ง นายพรานนำแกงเนื้อหมูป่าที่ล่าได้จากป่าลึกมาถวายฤๅษี ครั้นฤๅษีได้ฉันแกง ก็อัศจรรย์ใจหลงใหลเนื้อหมูป่ายิ่งกว่าเนื้อนกพิราบ

เมื่อสอบถามนายพรานไพร จึงรู้ว่าเป็นหมูป่าที่ล่ามาจากป่าลึก วันถัดมา ฤๅษีทุศีลที่ติดใจแกงเนื้อหมูป่าจึงอำลาจากอาศรม นำไม้ตะพดคู่ใจเดินทางเข้าไปในป่าลึก “หมายฆ่าหมูป่านำมาทำแกง”

ฤๅษีได้พบถ้ำแห่งหนึ่ง จึงเข้าไปอยู่อาศัย ค่ำคืนนั้นเองขณะที่ฤๅษีเคลิ้มหลับไป ก็ต้องตื่นตกใจ เพราะมีหมูป่าหลายตัวบุกเข้ามาในถ้ำ

ด้วยจิตใจที่หลงใหลในรสแกงเนื้อหมูป่า ทำให้ฤๅษีลืมประมาณกำลังของตนเอง จึงคว้าไม้ตะพดหวดตีหมูป่าหวังฆ่ามาทำแกง

แต่อนิจจาฤๅษีกลับถูกหมูป่าฝูงดังกล่าวทำร้ายจนสิ้นชีวิต

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “สุดแสบ” กับนกพิราบนั้นเป็นเรื่อง “ขี้ผง” แต่ “สุดแสบ” กับหมูป่านั้น “ไม่ใช่เรื่องหมูๆ”

กมลศักดิ์  ตั้งธรรมนิยม