คงต้องยอมรับว่า “ท่านทศกัณฐ์ บ้านไกล” เป็นมนุษย์ช่างฝันที่ยิ่งใหญ่ ที่ฝันได้สารพัดเรื่องมากมายยิ่งกว่ามนุษย์ใดที่ฝันเป็น

แม้ “ท่านทศกัณฐ์” จะฝันเรื่องต่างๆ ได้อย่างยั้วเยี้ย “แต่ทุกคืน ก็ถูกหนึ่งความฝันหลอกหลอนมาตลอด”

“หนึ่งฝันหลอกหลอน” ดังกล่าว เป็นฝันกึ่งดีกึ่งร้ายที่ได้เข้ามาหาท่านทศกัณฐ์ทุกค่ำคืน โดยเป็นภาพฝันเรื่องเดิมอย่างซ้ำๆ ซากๆ “ถึง 16 ปี”

“นั่นคือ ภาพฝันของเปิ้นได้กลับบ้านเกือบสำเร็จ”

บางคืน “เปิ้น” ฝันว่าได้เดินทางกลับบ้านทางช่องป่าธรรมชาติ บางคืนก็ฝันว่ากลับมาทางเรือสำราญข้ามมหาสมุทร และบางครั้งก็ฝันว่าได้กลับมาด้วยเครื่องบินส่วนตัว พอเครื่องจอดที่สนามบินสุวรรณภูมิเท่านั้น ก็มีพรมแดงลอยมาปูลาดให้เปิ้นเหยียบลงจากเครื่อง

“แต่แล้ว” ทุกครั้งที่ฝันมาถึงตรงนี้ คือ “เท้าแรกที่จะได้เหยียบย่างแผ่นดิน” ก็มีพายุฝนตกลงมาอย่าง “ดุเดือด
ดุดันและดุฉกรรจ์” จนท่านทศกัณฐ์ตกใจตื่นจากฝันอย่างทันทีทันใด

“ฝันทุกคืน แต่ยังไม่ทันบรรลุฝันถึงปลายทาง ก็ต้องตกใจตื่น เพราะพายุฝนเป็นต้นเหตุ จนท่านทศกัณฐ์เจ็บใจทั้งเทพพิรุณเจ็บช้ำทั้งนางเมขลา และเจ็บแค้นทั้งยักษ์รามสูร ที่มาขัดขวางฝันของเปิ้นไม่บรรลุถึงสุดซอย”

อย่างไรก็ตาม แม้ท่านทศกัณฐ์จะ “ฝันค้าง” และ “ฝันครึ่งๆ กลางๆ” ทุกค่ำคืน ถ้าเป็นมนุษย์คนอื่นที่ “ฝันค้างอย่างเจ็บช้ำยาวนานถึง 16 ปี” ก็คงจะ “เสียสติ” ไปแล้วเป็นแม่นมั่น

แต่ท่านทศกัณฐ์ บ้านไกล เป็น “มนุษย์กลายพันธุ์สุดอัศจรรย์” แม้จะต้อง “จ๊ะเอ๋” กับ “ฝันค้าง” มายาวนานถึง 16 ปี ก็ยังมีสติอันมั่นคง และ “คุ้นชิน” กับการ“ฝันค้าง” และ “ฝันสลาย” ได้อย่างแข็งแกร่ง ยิ่งกว่า “ฮัคมนุษย์ตัวเขียวจอมพลัง”

ในจำนวน 16 ปีที่ฝันซ้ำๆ ซากๆ ต้องถือว่า “ปีที่ 16 นี้” ท่านทศกัณฐ์ ฝันเรื่อง “ได้กลับบ้าน” อย่างถี่บ่อยที่สุด ชนิดบางคืนฝันเรื่องได้กลับบ้านถึง “สามครั้งสี่หน”

“จากที่เคยฝันว่า มีพรานป่าพาลัดเลาะกลับบ้านทางเส้นทางธรรมชาติ จากที่เคยฝันว่า มีคนเสื้อแดงนำเรือหาปลาพาเปิ้นฝ่าเกลียวคลื่นมาเกือบถึงบ้าน และจากที่เคยฝันว่า ตนเองขับเครื่องบินส่วนตัวเกือบถึงจุดหมายปลายทางแต่ทุกครั้งก็จะถูกพายุฝนปลุกให้ตื่นจากฝัน”

ล่าสุด “เปิ้น” ก็ได้ “ฝันสุดอัศจรรย์” โดยฝันว่า“มีนางฟ้าร่างเตี้ยมาจูงมือเปิ้นพาเหาะเหินมาจากแดนไกล จนได้เห็นหลังคาบ้านของเปิ้นอยู่เบื้องหน้าลิบๆ”

แต่แล้ว ท่านทศกัณฐ์ก็ถูกพายุฝนที่ถล่มลงมาอย่างรุนแรง ปลุกให้ตื่นจากฝันอย่างสุดเจ็บใจอีกหน

กมลศักดิ์  ตั้งธรรมนิยม