คงต้องระบุกันชัดๆ ชนิดไม่ต้องปรับโฟกัสกันบ่อยหนว่า “นักการเมืองไทย” มักจะ “สร้างสิ่งอัศจรรย์” ที่แตกต่างไปจากนักการเมืองทั่วโลก เช่น

ทุกนักเลือกตั้งล้วนเชื่อว่า “จะต้องเป็นพ่อค้าขายแมงโม้ทอดที่สุดอร่อย” จนประชาชนส่วนใหญ่ติดใจในรส “แมงโม้” แล้วเทคะแนนให้อย่างถล่มทลาย

หลังจากเดินกร่างเข้าสภาเพราะ “แมงโม้อุปถัมภ์” ทุกคนก็จะเลิกขายแมงโม้ต่อไป (เพราะทำไม่ได้อย่างที่โม้)แล้วกลายเป็นมนุษย์หิวแสง หิวอำนาจ หิวกระแสและหิวผลประโยชน์ที่ขวางหน้า

นอกจากเป็น “พ่อค้าแมงโม้ทอด” แล้ว นักเลือกตั้งที่เป็นระดับ “เจ้าของพรรค” มักจะตั้งแอนิมอลฟาร์ม เลี้ยงหมาบ้าง เลี้ยงลิงบ้าง เลี้ยงงูเห่าและงูจงอางบ้าง

ต้องยอมรับว่า สัตว์เลี้ยงทั้งหลาย “บ่อยครั้ง”มักสร้างสีสันการเมืองไทยให้ฉูดฉาด อย่างสนุกสนานและเร้าใจ เช่น

งูเห่า งูจงอางและอนาคอนด้าทั้งหลาย เคยปฏิบัติการ “แว้งกัดเจ้าของงู” จนม่องเท่งทางการเมืองมาแล้ว หรือไม่ก็ “เดี้ยงพิการ”

“ส่วนลิงและวานร” ทั้งหลาย ส่วนใหญ่ไม่เป็นพิษเป็นภัยนอกจากขยันโวยวาย “เมื่อหิวกล้วย”ดังนั้น เจ้าของฟาร์มจึงต้องมีกล้วยไว้ในฟาร์มเป็นประจำลิงหิวกล้วยเมื่อใด ต้องรีบให้กิน

เหลียวมาดู “คนเลี้ยงหมา” บ้าง ปกติเจ้าสี่ขาที่น่ารัก จะเป็นผู้ซื่อสัตย์ต่อคนเลี้ยง ดังนั้น “คนเลี้ยงหมา” ที่ถูกหมาตัวเอง “ฝังเขี้ยว” อย่างดุดัน แล้วออกมาดุด่าตาชันว่า “หมาตัวดังกล่าวเนรคุณ” นั้น

ดูเหมือน กูรูเชี่ยวชาญในการเลี้ยงสุนัขทั้งหลาย ต่างออกมาโต้แย้งว่า “หมาที่กัดคนเลี้ยง” นั้น น่าจะเกิดจากเจ้าของหมารักหมาไม่จริงใจคงจะไปดุด่าตาชันและสวดกงเต๊กหมาอย่างเสียๆ หายๆ เผลอๆ อาจมีการแอบทำร้ายอีกต่างหาก

หมาส่วนใหญ่ไม่เนรคุณคนเลี้ยงเหมือนเลี้ยงงูเห่าและงูเงี้ยวเขี้ยวขอทั้งหลาย เว้นแต่ “คนเลี้ยงหมา” ขยัน “ข่มเหง ข่มขู่อย่างดุฉกรรจ์” จนหมา “สุดทน”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม