ขุนพลทางการเมือง ที่นำทัพเข้าทำ “สงครามเลือกตั้ง” ที่กำลังจะมาถึงนั้น คงจะ “ฟันธง” ไม่ได้ว่า “ใครเหนือกว่าใคร?”

ในขณะที่ “กองเชียร์” จากพรรคของใคร ก็จะหลับหูหลับตาเชียร์ “พรรคที่ใจชอบ ผู้นำพรรคที่ใจรัก”

ในทางกลับกัน “กองแช่ง” ก็จะ “ด้อยค่า” พรรคที่ตนชังด้วยการ “แหวง” และ “กระติก” ด้วยการ “สาดสีเป็นถังๆ “อย่างถึงพริกถึงขิง”

ต้องยอมรับว่า ประชาชนที่ “ใจเป็นกลาง ไม่เอียงข้าง” นั้น น่าจะ “มีน้อยมาก”

สื่อทั้งหลายก็เช่นกัน ย่อมมีทั้ง “สื่อเอียงข้าง สื่อใจบันดาลแรง และมือปืนรับจ้างสวมเสื้อสื่อ”

สำหรับนักวิชาการ มักจะ “สวมแว่นคนละสี” อ่านตำราคนละเล่ม เชื่อทฤษฎีคนละบท ศรัทธาปราชญ์คนละยุคสมัย แถมยังมีมุมมองและประสบการณ์ส่วนตัวที่แตกต่างคนละขั้ว

อีหรอบเดียวกับ การเชียร์มวย เชียร์กีฬา เชียร์การโรมรันทำศึกสงคราม “มุมมอง” ที่แตกต่างกันออกไปของปัจเจกบุคคลคงจะบอกไม่ได้ “ใครผิดทั้งหมดและใครถูกทั้งเข่ง”

ด้วยประการฉะนี้ หากนำเอาทั้ง “คำติ” และ “คำชม”ทั้งจาก “กองเชียร์” และจาก “กองแช่ง” มาสรุปว่า พรรคไหนเจ๋งก็พอจะกล่าวแบบ “กลาง กลาง” ดังนี้

“พรรคสีแดง” ดูทรงจากบทบาทหัวหน้าครอบครัวแล้วน่าจะเป็นทายาทที่ “ใจถึงกว่าอา ใจกล้ากว่าพ่อ และใจใหญ่กว่าหมอ Jekyll”

“พรรคสีส้ม” ดูทรงของหัวหน้าพรรคและรองหัวหน้าพรรคอย่างท่านตือโป๊ยก่าย ที่ขายนโยบายแก่กองเชียร์แล้วทั้งคู่ต่างเชื่อมั่นเต็มร้อยว่า “เดินมาถูกทาง” แล้ว แม้ระหว่างทางจะเห็นตรอก ซอกซอยมากมายยั่วให้เปลี่ยนถนนพรรคนี้ก็จะไม่ไขว้เขวไปเลือกเดินบนถนนสายอื่น

“พรรคสีเขียว” ทั้งผู้นำพรรคและสมาชิกพรรคต่าง “ตกผลึก” กับวาทกรรม “พูดแล้วทำ” ว่าเป็นขีปนาวุธติดหัวรบทรงอานุภาพในการทำสงครามเลือกตั้งครั้งนี้

“พรรคสีฟ้า” ยังเชื่อมั่นในความเป็นสถาบันทางการเมืองอันเก่าแก่ว่าเป็น “จุดขาย” ที่ “ขายได้” ทั้งยังเชื่อมั่นว่า “จุดยืนที่ไม่เปลี่ยนแปลง” จะ “กู้พรรคให้กลับมาแวววาวอีกครั้ง”

“พรรคหกเหลี่ยม” เป็นพรรคที่มี “กุนซืออัจฉริยะ” มากมายที่สุด ชนิด “กุยแก และขงเบ้ง” บวกกับผู้นำใจบันดาลแรง”คงจะสร้าง “จุดปัง” และ “จุดวาว” ได้แบบ “แรง แรง”ในศึกครั้งนี้

“พรรค รทสช.” ทุกคนในพรรคต่าง “มั่นใจ” ว่า “ลุงตู่ขายได้” และ “ยังจะขายดี” แถมแตะมือกับอีก“2 ต.คนดัง” จึงกลายเป็น “3 ต.” ที่จะทำให้ “ตลาดตื่นตูม”ด้วยรายการ “โปรไฟไหม้”

ดูทรงทั้งหมดแล้ว บอกชัดๆ ไม่ได้ “ใครเจ๋งสุด” ประชาชนเท่านั้น จะเป็น “กรรมการฟีฟ่า” ที่ออกมา “ชี้ขาด”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม