คงต้องยอมรับว่า “สไตล์ไล่ล่าอาณานิคม” ของฝรั่งอั้งม้อในทวีปยุโรปนั้น “ทั้งอังกฤษ ฝรั่งเศส สเปนและโปรตุเกส” เป็นต้น ล้วนเป็นสไตล์โบราณ แบบ “หมาป่ากับลูกแกะ”

“โดยฝูงหมาป่าและฝูงไฮยีน่า ต่างยกโขยงส่งกำลังพลพร้อมอาวุธสมัยใหม่ ไปตีป้อมค่ายโบราณของประเทศด้อยพัฒนา จนทำให้ทหารที่มีแต่หอก ดาบ และธนู ของประเทศเหล่านั้น ชักธงขาวขึ้นสู่ยอดเสา ยอมตกเป็นเมืองขึ้นของชาวผิวเผือกอย่างศิโรราบ”

แต่แล้ว “สไตล์การล่าเมืองขึ้นแบบฆ่าล้างเผ่าพันธุ์”เหยื่ออย่างดุดัน ก็กลายเป็นสไตล์โบราณที่ “ตกยุค” เพราะ “ถูกต่อต้าน” จนผู้รุกราน “สูญเสีย ไม่คุ้มกับชัยชนะ”

“ดูผิวเผิน” คล้ายกับโลกวันนี้ ไม่มีนักไล่ล่าเมืองขึ้นหลงเหลือแล้ว

“ดูอย่างลึกซึ้งและจริงจัง” แท้จริงการล่าเมืองขึ้น“ยังไม่สูญพันธุ์ไปไหน” เพียงแต่กลยุทธ์ในการไล่ล่า “คลาสสิกขึ้น และสลับซับซ้อนขึ้น”

“การไล่ล่าอาณานิคมแบบใหม่” นักล่าได้ครอบครองประเทศที่เป็นเหยื่อด้วยสไตล์ “ชนะศึกโดยไม่ต้องรบ” ด้วย “กลยุทธ์สองสไตล์”

“สไตล์แรก” นักล่าทำตัวเป็น “พระเวสสันดร” เข้าไปช่วยเหลือประเทศที่เป็นเหยื่อ ทั้งแจก แถม เงินทองให้ฟรีๆ ทั้งให้กู้อย่างสุดกระหน่ำด้วยดอกเบี้ยราคาถูกให้ไปพัฒนาประเทศชนิด “ชำระหนี้ 100 ปียังชำระไม่หมด”

กลยุทธ์ “เจ้าสัว” หรือ “พระเวสสันดร” แบบนี้จบท้าย เหยื่อจะ “ยกประเทศให้เจ้าหนี้ฟรีๆ” โดยไม่มีการต่อต้าน

“สไตล์ที่สอง” ส่งเสริมให้ “นักการเมืองในประเทศเหยื่อ”บูชา “ขาใหญ่” หรือ “ตำรวจโลก” เป็น “พระเจ้า” แล้วในสารพัดกลยุทธ์ช่วยให้นักการเมืองที่ “ถูกพระเจ้าฝังชิพ” มีโอกาสเข้าไป “บริหารประเทศ”

จากนั้น “รัฐบาลที่เป็นสาวกผู้ภักดี” ก็รีบเชื้อเชิญ “ขาใหญ่” ให้เข้ามาดูแลความปลอดภัยและความสงบสุขในบ้านเมืองของสาวก

กลยุทธ์การไล่ล่าเมืองขึ้นแบบใหม่ เป็นกลยุทธ์ที่อินทรีหัวขาวและมังกรน้ำลึกแข่งกันดันอย่าง “สุดกระหน่ำ”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม