นิทานอีสปเรื่อง “หมาป่ากับชาวไร่” เรื่องนี้ผมได้ตั้งชื่อให้ใหม่เป็นชื่อ “เสียอานดีกว่าเสียชีวิต”

นิทานอีสปเรื่องนี้ ถือเป็นนิทานเอกอีกเรื่องที่ทันสมัยตลอดกาล เพราะให้แง่คิดแก่ผู้อ่านในการ “รู้จักเอาชีวิตรอด” อย่างลึกซึ้ง ดังนี้

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว” ยังมีชาวไร่หนุ่มคนหนึ่ง ที่เป็น “คนสุดขยัน” และ “ชาญฉลาด” จนทำให้เขามีฐานะดีกว่าชาวไร่ทั้งหลายในหมู่บ้านที่เขาอยู่

หมู่บ้านที่ชาวไร่และเพื่อนบ้านต่างอยู่อาศัยและทำไร่กันนั้นตั้งอยู่ชายป่าแห่งหนึ่งที่ “ไกลจากตัวเมือง”

วันหนึ่ง “ชาวไร่หนุ่ม” ผู้ขยันงาน มีความจำเป็นต้องเดินทางไปทำธุระบางสิ่งในเมืองที่อยู่ห่างไกล โดยเดินทางด้วยการขี่ม้าตามลำพังข้ามป่าใหญ่แต่เช้า

“ป่าทึบ” ดังกล่าว มีสัตว์ป่าดุร้ายมากมายอาศัยอยู่ ครั้นเขาขี่ม้ามาจนถึง “ครึ่งทาง” ปรากฏว่า “มีหมาป่าฝูงใหญ่ที่ดุร้ายและกำลังกระหายหิว” ได้วิ่งตามหลังชาวไร่หนุ่มมาเป็นโขยง

“แม้ม้าที่ชาวไร่ควบขี่จะมีฝีเท้าดีแข่งพายุได้ แต่ฝูงหมาป่าที่สุดหิวก็วิ่งตามมาอย่างกระหื่นกระหายไม่ลดละ และใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาจะทันชาวไร่ในไม่ช้าอย่างใจหายใจคว่ำ”

“ชาวไร่ผู้กลัวภัย” เล็งเห็นอันตรายที่จะมีต่อชีวิตของเขากำลังจะมาถึง ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจ “ปลดอานม้า” ที่เป็น “อานสุดงามราคาแพงแต่มีน้ำหนักมาก” โดยเป็น “มรดกที่ล้ำค่าของบิดาผู้ล่วงลับ”ทิ้งไปในทันทีทันใด “อย่างไม่เสียดาย” ณ กลางป่าแห่งนั้น

ทันใดนั้น “ม้าคู่ใจ” ก็รู้สึกทันทีว่า “น้ำหนักบนหลังตนเบาฮวบไปอย่างอัศจรรย์” อาชาคู่ใจของชาวไร่จึง “ห้อหนีภัยจากหมาป่า” ได้อย่างฉับพลันฟ้าแลบ สามารถ “ทิ้งฝูงหมาป่าไว้ข้างหลัง” แบบ “ไม่เห็นฝุ่น”

หลังจากที่ชาวไร่บนหลังม้า “ไม่เห็นฝูงหมาป่าดุร้ายวิ่งไล่ตามหลังมาถึงพักใหญ่ๆ” ก็เป็นเวลาเดียวกับที่เขาควบม้าทะลุป่าใหญ่มาถึงตัวเมืองที่เขาต้องการมาทำธุระอย่าง “สุดเท่”

การเดินทางที่ชาวไร่พาชีวิตรอดจากหมาป่าฝูงใหญ่มาได้ เพราะ “เขากล้าทิ้งอานม้าราคาสุดแพงไปอย่างไม่เสียดาย” แล้วในเวลาต่อมา “ชาวไร่หนุ่ม” ได้ให้รางวัล “ตอบแทนม้า” และ “ตอบแทนตนเอง” ด้วยการ “ทุ่มเงินซื้ออานใหม่ที่สวยงามและแพงกว่าเก่า” จนเป็นที่กล่าวขานของชาวไร่ทั้งหมู่บ้านว่า

“ยอมเสียอาน ทำให้ไม่เสียม้า และเสียชีวิต” นั้น ถือเป็น “ฮีโร่ตัวจริง”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม