“ไฮยีน่า (Hyena) เป็นหมาป่าในดงดิบและทุ่งกว้างขนาดกลาง มักพบในบางภูมิภาคของโลกเท่านั้น เช่นในกาฬทวีป เป็นต้น

“ไฮยีน่า” เป็นนักล่าเหยื่อที่สุดดุดัน โดยจะ “รวมตัวกันเป็นฝูง” เท่านั้น จึงไม่ปรากฏ “ไฮยีน่าเดียวดาย” จนกลายเป็นฉายาที่ถูกนำมาเปรียบเทียบของมนุษย์ปากไว

“ไฮยีน่า” มีเขี้ยวสุดคมเช่นเดียวกับหมาป่า แต่ที่ “เหนือชั้นกว่า” คือ มันมี “กรามที่สุดแข็งแกร่ง” ยิ่งกว่ากรามของสัตว์ป่าทุกสายพันธุ์

ดังนั้น “ไฮยีน่า” จึงขม้ำเหยื่อได้ทั้งแบบ “ฉีกเนื้อเป็นชิ้นๆ” และใช้ “กรามบดกระดูก” ของเหยื่อให้แหลกเหลวได้รุนแรงกว่า “เครื่องบดไฟฟ้าชั้นดี”จนถือเป็น “กรามอัศจรรย์”

“ไฮยีน่า” นั้น “หอนได้” และ “คำรามได้” แต่ “เห่าไม่เป็น” เช่นเดียวกับหมาป่า แถมยังมีสมองทึบ และมีหัวใจหยาบกระด้างไม่รักสิ่งใด นอกจาก “สามัคคีในหมู่ฝูงไฮยีน่า เพื่อสร้างความวินาศสันตะโรให้เหยื่อเท่านั้น” ทั้งยังไม่จดจำหรือซื่อสัตย์ต่อผู้ให้อาหารแก่มันเป็นประจำอีกต่างหาก

“ด้วยประการฉะนี้ มนุษย์จึงไม่เคยจับไฮยีน่ามาเป็นสัตว์เลี้ยง เพราะไฮยีน่าเป็นสัตว์ที่เลี้ยงไม่รู้จักเชื่อง”

ดูให้ดีดี “สังคมโลก” วันนี้ กลายเป็น “สังคมไฮยีน่า” ไปแล้วอย่างน่าตกใจ

ไม่ต้องดูอื่นไกล “เรื่องใหญ่ๆ และบิ๊กๆ” เช่น “สงครามแย่งดินแดนและสงครามฆ่าล้างเผ่าพันธุ์”ที่กำลังเกิดขึ้นในขณะนี้ เป็นต้น “ประเทศกระจอกทั้งหลาย” ต่าง “กลายเป็นเหยื่อ” ถูกชาตินักไล่ล่ารวมฝูงเป็น “ไฮยีน่า” ถล่มจนกลายเป็น “โศกนาฏกรรมของเผ่าพันธุ์มนุษย์”

“เหลียวมาดูสังคมไทย” บ้าง “วัยรุ่นลูกกระหำใส”ทั้งหลาย ที่ก่อคดีเข่นฆ่าคู่อริเป็นรายวัน ต่างปฏิบัติการแบบ “ฝูงไฮยีน่า” อย่าง “สุดโหด” กับ “ลูกแกะผู้เดียวดาย”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม