l พูดต่อถึงเรื่องการช่วยเหลือผู้คนทั้งเพื่อนมิตร เพื่อนพ้องน้องพี่ คนทุกข์ป่วยไข้ และคนที่ขาดฯ

ณ วันนี้ มันกลายเป็นนิสัยที่ติดตัวติดในหัวใจมาตลอดเห็นใครทุกข์ ขาดแคลน อะไร ก็อยากจะช่วยเหลือเจือจุน ตามกำลังความสามารถของฉันฉันถามตัวเองว่า “มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ที่มาที่ไปเป็นอย่างไร?” ฉันต้องทบทวน “ความคิดเช่นนี้” ในชีวิตที่ผ่านมา ๗๕ ปีของตนเองอยากจะ “นั่ง Time Machine”ย้อนกลับ ไปดู “ชีวิต ตั้งแต่ยามเด็ก”แต่มัน ก็เป็นไปไม่ได้จึงต้อง ทำใจสงบ หวนรำลึกถึงชีวิตที่ผ่านมา ในเรื่องใหญ่ๆ ที่พอจำความได้

l ขอสรุปเรื่องหลักๆ อันเป็นที่มาของ ความคิด อยากจะช่วยเหลือผู้คนของฉันเท่าที่พอนำเสนอได้

๑.ฉันโชคดี ที่เกิดในตระกูลสุรวิชัย ที่สืบเชื้อสายมาจากป๋าและแม่

(๑) ขอเริ่มจากป๋า “นายบุญช่วยสุรวิชัย” ก่อน “ก๋ง” นายกิมสุน ขุนวิชัยวานิชซึ่งเดินทางมาจากเมืองจีน ด้วยเรือสำเภามาขึ้นบกและตั้งรกราก อยู่ที่เมืองสุโขทัย ตามหลักฐานปรากฏฯและได้รับการแต่งตั้ง เป็นขุนวิชัยวานิช ในฐานะที่ปรึกษาฯ

ส่วนป๋านั้น ชีวิตเลือดนักสู้คงไม่เบาเดินทางออกจากบ้านตั้งแต่ยังหนุ่ม พร้อมกับ“พี่ชาย”ลุงประสาน (ลุงเส็ง) ขึ้นเหนือลุงประสาน ไปตั้งรกราก สร้างฐานะที่“เชียงใหม่” เปิดร้านชิตประสาน ส่วนป๋า ลงหลักปักฐาน ที่จังหวัดลำปาง ตั้งร้านของตนเอง คือ “ชัยประสาน” เมื่อป๋า เริ่มมีฐานะ คงมีกิจกรรมหลายอย่าง อย่างหนึ่งที่เป็นที่รับรู้ในหมู่พี่น้อง ลูกหลานของ“พี่น้องของป๋า” คือ “การเป็นคนมีน้ำใจ” ช่วยเหลือ เรื่องการเงินการทองให้กับหลานๆ ทำมาอย่างต่อเนื่อง ตลอดมาและมีผลตกมาถึงตัวฉัน เมื่อฉันเดินทางเข้ามาเรียนต่อที่กรุงเทพฯหลังจากจบชั้นมัธยมสูงสุดของลำปาง คือ โรงเรียนอัสสัมชัญลำปาง ฉันมาพักที่บ้านของ “พี่สาวลูกของป้าแฉล้ม” พี่สาวคนโตของป๋าและอยู่ตลอดมา จนเรียนจบคณะวิศวะจุฬาฯ สำหรับลูกๆ ของป๋า สิ่งสำคัญ ที่ ป๋า ให้ คือ “ป๋า ไม่มีอะไรจะให้ลูกๆ นอกจากการศึกษาใครจะเรียนอะไร ป๋าจะส่งเสียให้เรียนตามใจปรารถนา” นี่เป็นสมบัติสำคัญ ที่ป๋ามอบให้กับลูกทุกคน

(๒) ส่วนทางแม่ “บุญจันทร์ เฮวอินปี สุรวิชัย” เริ่มจากทาง “ก๋งและยาย”

ยายคำใส เป็นคนธรรมะธัมโม เข้าวัดเข้าวา และฉัน ได้ไปวัดทั้งไป-กลับ และนอนวัดกับยาย ความเป็นคนมีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของยาย ตกมาถึงใจฉัน จากการไปรู้ได้เห็นฯ

ส่วนก๋ง นายเฮว เฮวอินปี เป็นคหบดี ที่มีความสนใจในการศึกษาฯได้ร่วมกับพ่อค้าส่วนหนึ่ง ร่วมกันก่อสร้างโรงเรียนประชาวิทย์ ลำปาง ขึ้นมาฯ (ปัจจุบัน มี “อาคารเฮวอินปี”ที่ลูกสาวของก๋ง ได้ร่วมกันบริจาคฯ สร้างขึ้นมาอยู่ในโรงเรียนประชาวิทย์ ลำปาง) ส่วนคุณแม่ เป็นแม่ที่สุดยอดในชีวิตของลูกๆ ชีวิตมีแต่ให้ ให้ความรัก ให้นม ให้การเลี้ยงดูสั่งสอน ให้ลูกเป็นคนดี นอกจากการช่วยเหลือหลานๆ ในเรื่องเงิน การศึกษาบางส่วนการเป็นลูกที่ดีของก๋งยาย และน้องพี่ที่ดีของพี่น้อง ฯลฯ การมีน้ำใจ ทั้งการช่วยเหลือ และการปฏิบัติต่อ “คนที่มาทำงานบ้าน” อย่างดีสิ่งที่สำคัญอย่างหนึ่งคือ การอบรมสั่งสอนลูก ผ่านทางจดหมายคุณแม่ เขียนจดหมายถึงลูกทุกคน ที่ไปเรียน เชียงใหม่ กรุงเทพฯ และต่างประเทศทุกเดือน ลูกๆ จะได้รับจดหมายจากคุณแม่อย่างน้อยเดือนละฉบับ จนถึงฉบับสุดท้าย ที่ฉันได้รับรู้ ได้เห็นเกิดความประทับใจและความสะเทือนใจยิ่งในบั้นปลายของชีวิตคุณแม่ ตอนฉันกลับมาบ้านหลังจากเสร็จงาน “คุณแม่นั่งเขียนจดหมายถึงลูกๆ” ใช้เวลานานมาก เพราะ “แต่ละคำแต่ละบรรทัด ที่เขียนตัวอักษรลงในกระดาษเขียนจดหมายมีตัวเล็กตัวใหญ่ ตัวอักษรเอนไปมา ออกนอกบรรทัด”..........น้ำตาผมซึม ด้วยรู้สึกถึงความรักอันยิ่งใหญ่ของคุณแม่ที่มีให้ “ลูกของแม่ทุกคน”

๒.โรงเรียน และจุฬาฯสอนให้ฉันเป็นคนดี มีน้ำใจช่วยเหลือคน โดยเฉพาะงานค่ายสจม.โรงเรียนอรุโณทัย โรงเรียนอัสสัมชัญลำปาง สร้างความเป็นระเบียบวินัยให้แก่ฉันและให้ความหมายของความขยันหมั่นเพียร ทำงานหนัก “วิริยะ อุตสาหะ นำมาซึ่งความสำเร็จ” โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา พญาไทกทม.ให้รูปธรรม ในการทำกิจกรรมและการให้บริการกับเพื่อนๆ

โดยชมรมสังคมศึกษาฯ ที่จัดกิจกรรมวันสหประชาชาติ UN-Day ทุกวันที่ ๒๔ ตุลาคม เราที่เป็นกรรมการฯ ร่วมกันจัดงานฯ ให้เพื่อนๆและน้องๆ เข้ามาชม และเรียนรู้รวมทั้งการจัดกิจกรรม นำนักเรียนออกไปชม ประวัติศาสตร์ของอยุธยาฯและที่ให้แทบทุกอย่างและแบบอย่างที่ดีของกิจกรรม คือ ที่ สโมสรนิสิตจุฬาฯ (ซึ่งฉันได้รับเลือกตั้ง เป็นอุปนายก และ นายก สจม.ปี ๒๕๑๔) ทั้งงานค่ายอาสาสมัครฯ ที่ไปร่วมกินนอนสอนนักเรียนในชนบท และการทำงานหนักร่วมกับชาวบ้าน ชมรมบริการโลหิตและสังคมสงเคราะห์ ที่ได้ไป พบเห็น คนทุกข์ลำบาก ทั้งคนชรา เด็กฯ ที่ลำบากการมีจิตใจ ในการให้การบริการ แก่ทุกคนทั้งนิสิต และผู้ที่ทุกข์ลำบากเช่น งานอาสาสมัคร ไปร่วมกับน้องๆ ขายดอกป๊อปปี้ช่วยทหารผ่านศึกฯการไปร่วมสังเกตการณ์เลือกตั้ง สส. ในกรุงเทพฯ

๓.การได้ร่วมและผ่านเหตุการณ์ประวัติศาสตร์การต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย ตั้งแต่เหตุการณ์ ๑๔ ตุลาคม ๒๕๑๖ จนถึง เหตุการณ์ พธม. และ กปปส. รวมทั้งปัจจุบันหัวใจสำคัญที่ทำให้เกิดความสำเร็จฯ คือ “การได้รับ และการให้”

(๑) เราต้องเริ่ม เป็นฝ่ายให้ ให้ความรู้ ความเข้าใจ ความเป็นจริงเราต้องเสียสละ ในการเริ่มทำตั้งแต่เริ่มต้น ท่ากลาง จนถึงสุดท้ายที่จบงานทำงานหนัก ที่ยากลำบาก จนสามารถฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆ

(๒) และความสำเร็จของงาน จะเกิดจาก การได้รับ“การให้ความร่วมมือ” จากผู้ร่วมงาน ประชาชน โดยเราจักรักสามัคคีกัน จับมือกัน ฟันฝ่าอุปสรรค ไปตลอดเส้นทาง

๔.การได้ร่วมเป็นสมาชิกและทำงานกับพรรคการเมืองที่ดี มีประชาชนเป็นจุดหมายชีวิตฉันโชคดี และตัดสินใจถูก ในการร่วมกับ ๓ พรรคการเมืองในชีวิตที่ได้ให้ความคิดและประสบการณ์ ในการคิด และการทำงาน โดยเฉพาะเรื่องความรัก การให้ และการเสียสละฯ ที่มีส่วนสำคัญในชีวิตของฉัน

(๑) พรรคสังคมนิยมแห่งประเทศไทย (๒๕๑๗-๒๕๑๙)

(๒) พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (๒๕๑๙-๒๕๒๔)

(๓) พรรคพลังธรรม (๒๕๓๕-๒๕๔๑)

๕.การได้เจอคนดี มีคุณธรรม และเสียสละ ที่เป็นแบบอย่างจากการทำงาน และการใช้ชีวิตที่ผ่านมา ตามที่กล่าวมาข้างต้นและที่มีผลต่อความคิดในการทำงานเพื่อส่วนรวม มาจากการได้เห็นเชิงประจักษ์ ในจิตใจและการทำงานที่เป็นแบบอย่างแก่ปวงชนชาวไทยและตัวฉันเอง คือ “ในหลวง ร.๙” ฯลฯ

๖.ธรรมจากศาสนา โดยเฉพาะพุทธศาสนาฯจากการได้เรียนรู้ รับฟังคำสอน ด้วยการปฏิบัติ จากพระอริยสงฆ์หลายรูปรวมทั้งการได้บวชเป็นพระภิกษุ เมื่อปี ๒๕๑๗โดยการจับหลักธรรม แก่นแท้ (มิใช่กระพี้) ที่มีเหตุมีผลพิสูจน์ได้

๗.สุดท้าย คือ “การที่เราได้รับความรัก ความเชื่อถือจากเพื่อนพ้องน้องพี่ ลูกหลานฯ” เป็นเรื่องที่มีคุณค่า ความหมายยิ่งในชีวิตที่ผ่านมา และชีวิตที่เหลืออยู่อีกไม่นาน เพราะ “มันเป็นตัวกระตุ้น เตือนใจ ให้เราคิดดี ทำดี ไม่ทำสิ่งไม่ดี” เราจะต้องไม่ทำให้ใคร โดยเฉพาะคนที่รักเราผิดหวัง