วาทกรรม “สุดอมตะ” ซึ่งประธานาธิบดีคนที่ 16 ของสหรัฐอเมริกา ชื่อว่า “อับราฮัม ลินคอล์น” ได้กล่าวถึง “ระบอบการปกครองด้วยลัทธิประชาธิปไตย” นั้น “จะต้องมาจากประชาชน โดยประชาชน และเพื่อประชาชน”

“มาจากประชาชน” คือ “สารตั้งต้นของประชาธิปไตย”ซึ่งมีการ “เลือกตั้ง” ตัวแทนของประชาชน เข้าไปทำหน้าที่ในรัฐสภาด้วยการบัญญัติกฎหมายและหน้าที่อื่นๆ อีกมากมาย

“โดยประชาชน” ได้แก่ นักการเมืองที่ได้รับการเลือกตั้งเข้าไปในสภานั้น มีหน้าที่ในการจัดตั้งรัฐบาล ระดมคนเก่งและผู้เชี่ยวชาญในด้านต่างๆ เป็นครม.ทำหน้าที่บริหารประเทศ

“เพื่อประชาชน” ถือเป็น “เป้าหมายที่สำคัญที่สุด” ของระบอบประชาธิปไตย โดยกิจกรรมทุกสิ่งและโครงการทุกชนิด รัฐบาลต้องมีหน้าที่บริหารและดำเนินการ “เพื่อประชาชนทุกภาคส่วน” อย่าง “โปร่งใส จริงใจและใช้งบประมาณที่มาจากภาษีของประชาชนอย่างคุ้มค่า”

“แต่ข้อเท็จจริงที่ปรากฏขึ้น” มีรัฐบาลจากชาติที่อ้างว่าปกครองประเทศด้วยระบอบประชาธิปไตย มักจะบริหารประเทศ แบบ “ประชาธิปไตยศรีธนญชัย” โดยออกมา “กระติกศรีมณีเหวง” และเป็น “แฟรงค์ อบาเนล (ตัวพ่อ)” หลอกลวงประชาชนว่า“ทุกโครงการรัฐบาลทำเพื่อประชาชน” แต่กลับดำเนินการทุกอย่าง “เพื่อตัวกู พรรคพวกของกู ตระกูลของกู และพรรคการเมืองของกู”อย่าง “สุดกระหน่ำ”

ดูเหมือน “ประเทศสารขัณฑ์” จะได้รัฐบาลประเภท “ตอแหลกระแตวับ” แนวนี้มายาวนาน และคงจะยาวนานและต่อไปไม่จบสิ้น

ตัวอย่างชัดๆ ในขณะนี้ “ไม่ว่าจะโครงการแจกเงินดิจิทัล โครงการจ่ายค่าปุ๋ยคนละครึ่งกับชาวนา โครงการขายคอนโดให้ชาวต่างชาติ 75% และเช่าอสังหาริมทรัพย์ 99 ปี และรวมถึงนำป่ามรดกโลกมาแจกจ่ายอย่างขยี้ขย้ำ” นั้น

อยากถามคุณผู้อ่านว่า รัฐบาลแห่งนครสารขัณฑ์ตั้งใจทำ“เพื่อประชาชน” หรือไม่?

หรือเป็น “แค่อ้าง ทำเพื่อประชาชน” แต่เบื้องหลังเป็นการ “อบาเนล” เพื่อตัวเองและพรรคพวก?

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม