โฮโมซาเปี้ยนชาติต่างๆ ไม่เพียงแต่ต้อง “จ๊ะเอ๋บวกจ๊ะโอ๋” กับการรบราฆ่าฟันกับโฮโมซาเปี้ยนด้วยกันเท่านั้น

ดูให้ดีๆ มนุษย์ยังต้องทำสงครามกับ “กองทัพอสูรไตตัน” ที่สุดโหดอย่างถึงพริกถึงขิง อีกด้วย

สงครามระหว่างมนุษย์กับมนุษย์ คู่สงครามต่างต้องใช้อาวุธสุดร้ายแรงที่ตนมี “ถล่มใส่กันอย่างเมามัน” แต่การทำสงครามระหว่าง“โฮโมซาเปี้ยนกับอสูรไตตัน” มนุษย์ได้แต่ “ป้องกันชีวิตและทรัพย์สิน”เท่านั้น “จะหาอาวุธร้ายแรงถล่มให้กองทัพอสูรไตตันยอมแพ้หามีไม่”

แท้จริงแล้ว “กองทัพอสูรไตตัน” ก็มีทั้งกองทัพบก กองทัพเรือ และกองทัพอากาศ เช่นกัน โดยทั้งสามกองทัพต่างขยันถล่มประเทศต่างๆ ที่เป็นเป้าหมายอย่างสุรุ่ยสุร่าย เช่น

“กองทัพบกของอสูรไตตัน” ภูเขาไฟ แผ่นดินไหว หุบเขาถล่มและไฟป่า เป็นต้น

โดยกองทัพบกของอสูรไตตันที่ฆ่าคนได้มากสุดในประวัติศาสตร์ ได้แก่ แผ่นดินไหวในเฮติ(Heiti) ปีค.ศ.2010 ที่ฆ่าคนตายไปกว่า 200,000 ราย และแผ่นดินไหวที่อิหร่านในปีค.ศ.1990 ที่ฆ่าคนตายไปกว่า 50,000 ราย

ส่วนภูเขาไฟระเบิด ในปีค.ศ.1815 ที่อินโดนีเซียฆ่าชาวอิเหนาตายไปกว่า 92,000 ราย

เส้นทางเดินของกองทัพบกทมิฬ หรือ Ring of Fire หรือวงแหวนแห่งไฟ ยังจะสังหารผู้คนต่อไปอีกเรื่อยๆ อย่างสุรุ่ยสุร่าย

“กองทัพเรือของอสูรไตตัน” ประกอบไปด้วยซูเปอร์พายุต่างๆ โดยมีกองเรือพายุไต้ฝุ่นประจำอยู่มหาสมุทรแปซิฟิก กองเรือพายุไซโคลนประจำอยู่ที่มหาสมุทรอินเดีย และกองเรือพายุเฮอริเคนประจำที่มหาสมุทรแอตแลนติก ซึ่งล้วนเป็น “นักรบทมิฬ” ที่ “ดุเดือด ดุดัน และ
ดุฉกรรจ์” ทั้งสิ้น

ในปีค.ศ.1642 ซูเปอร์ไต้ฝุ่นถล่มจีน ฆ่าผู้คนตายไปกว่า 300,000 ราย ในปีค.ศ.1990 พายุไซโคลนก็ถล่มบังกลาเทศจนมีคนตายกว่า 100,000 ราย และชาวพม่าตายไปกว่า 200,000 ราย

ในปีค.ศ.1974 พายุเฮอริเคน ฆ่าชาวฮอนดูรัสตายไปกว่า 100,000 ราย

“กองทัพอากาศของอสูรไตตัน” ไม่ว่าคลื่นความร้อนมหาภัย พายุหิมะมหาโหด และทอร์นาโดจอมสร้างความวินาศสันตะโร ยังคร่าชีวิตมนุษย์ไม่ดุดันเท่ากับ กองทัพบกและกองทัพเรือของอสูรไตตัน

มีเฉพาะทอร์นาโดในรัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา ที่เกิดในปีค.ศ.1940 ที่ฆ่าคนตายไป 600 ราย

แต่ถ้ากองทัพอากาศของอสูรไตตัน ถล่มโลกได้สุดมันเหมือนในยุค “Ice Age” ในยุคโลกโบราณ รับรองได้ “โฮโมซาเปี้ยนทั้งพิภพ สูญพันธุ์หมดสิ้นแน่”

ส่วนภัยพิบัติที่กองทัพอสูรไตตัน ถล่มทุกทวีปในวันนี้ แม้คนจะเดือดร้อนทั่วโลก ก็ยังถือเป็น “ปฏิบัติการไม่สุดโหด”

กมลศักดิ์  ตั้งธรรมนิยม