“เพ้อฝัน” แม้ในพจนานุกรมไทยจะไม่ได้ให้ความหมายเอาไว้ แต่ชาวสารขัณฑ์ต่างรู้ว่า คือการ “พูดพล่ามอย่างเพ้อเจ้อที่เกิดขึ้นจริงไม่ได้”

ทุกชาติทุกภาษา ล้วนมีผู้ยึดอาชีพเป็นนักการเมืองที่พูด “เพ้อฝัน”ได้เหนือกว่ากลุ่มอาชีพอื่นๆ

ทั้งนี้เพราะการพูด “เพ้อฝัน” ได้อย่าง “สุดเจ๋ง” นั้นทำให้ “ชนะการเลือกตั้ง”ตลอดกาล เพราะรายการ “เพ้อฝัน” มักเขย่าหัวใจให้ชาวบ้าน“สุดปลาบปลื้ม” เช่น

พรรคของเราสามารถทำให้ทุกคน “มีงานทำ มีเงินใช้ มีเกียรติและเลือกใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ”

พรรคของเรา มุ่งให้ทุกคนเป็น “มนุษย์เท่าเทียมกัน ไม่มีการแบ่งชั้น ไม่มีนาย ไม่มีบ่าวและไม่มีไพร่”

พรรคของเราเป็นคนรุ่นใหม่ “บูชาประชาธิปไตย อำนาจการปกครองต้องมาจากประชาชน โดยประชาชน เพื่อประชาชน ดังนี้จึงขอสู้ตายและต่อต้านขุนศึกรถถังที่ใช้กำลังยึดอำนาจในการปกครองประเทศ”

“ตูข้าเป็นผู้มีวิสัยทัศน์ ตาดูดาวเท้าติดดิน และมีฉากทัศน์รวยแล้วจะไม่โกง เข้ามาสู่เส้นทางการเมืองเพื่อเป็นการทดแทนคุณแผ่นดินจึงขอเป็นนักการเมืองที่ซื่อสัตย์สุจริต ไม่คอร์รัปชั่นและไม่ขายชาติขายแผ่นดินอย่างเด็ดขาด”

“ถ้าเป็นนักการเมืองของประเทศขาใหญ่ของโลก” ก็จะต้องพูด“เพ้อฝัน” ด้วยวาทกรรมคำเหล่านี้ “สันติภาพ เสรีภาพ เสมอภาคสิทธิมนุษยชน และคำที่สุดเท่และกระชากใจได้สุดแรงอื่นๆ”

คำ “เพ้อฝัน” เหล่านี้ ล้วนเป็น “วาทกรรม” ที่ “สุดขลัง สุดอัศจรรย์และสุดหล่อ” แต่ไม่น่าเชื่อว่า “มันไม่เคยเกิดขึ้นจริง” จากการ “กระทำ”ของนักเลือกตั้งคนใดและชาติใด?

“เห็นได้ชัด ชัด” จากนักการเมืองผู้เฒ่าบางราย ที่เป็นระดับ “ผู้นำโลก” ออเฒ่าออกมา “เพ้อฝัน” แต่วาทกรรมคำว่า “มนุษยธรรม คุ้มครองกลุ่มเปราะบาง” และการประกาศเสียงดัง “ต้องหยุดการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ต้องยุติสงครามทำลายล้างและต้องมีสันติภาพอย่างฉับไว”

แต่แล้ว “การปฏิบัติจริงของผู้เฒ่า” กลับแตกต่างไปจากการพูดเพ้อฝัน โดยผู้เฒ่า “ขยันส่งอาวุธมหาประลัยให้กับกองทัพอีกฝ่ายอย่างสุดกระหน่ำ เพื่อให้มีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อย่างสุดโหด” จนผู้เฒ่าได้รับฉายาจากสื่อเป็น “ซาตานคาบคัมภีร์” หรือ “พูดเอาแต่ดี แต่ปฏิบัติชั่ว”

คงต้องระบุกันชัด ชัด ว่า “โลกในอดีต โลกในปัจจุบันและโลกในอนาคต” นักการเมืองทุกชาติ ทุกภาษายังจะขยันสร้างมธุรสวาจาที่เป็นวาทกรรม “สุดเพ้อฝัน สุดเพ้อเจ้อ และสุดมุสา” อย่างเมามันตลอดไปอย่าง “ไม่รู้จักจบสิ้น”

โดยมี โฮโมซาเปี้ยนกว่า 8,000 ล้านคนที่ไม่มีมีอำนาจทางการเมืองต่าง “ตกเป็นเหยื่อ”?

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม