“ปีศาจ” เป็นวรรณกรรมอมตะของ “เสนีย์ เสาวพงศ์” ที่สร้างตัวเอกของนวนิยายเรื่องนี้มีชื่อว่า “สาย สีมา” เป็นมนุษย์ที่ต่อต้านข้าราชการกังฉิน และเกลียดชังนักการเมืองคอร์รัปชั่นหลงอำนาจ

ดังนั้น “สาย สีมา” ในสายตาของ “ทุราจารไวท์ดอลลาร์” จึงเป็น “มนุษย์เผ่าพันธุ์ปีศาจ” มาแจ้งเกิดที่ “น่าชิงชังเหมือนผีและปีศาจ”

“ปีศาจ” ของ “เสนีย์ เสาวพงศ์” ในสายตาของ “หนอนหนังสือ” ยังไม่แรงท่ากับเรื่อง “คนดีที่โลกไม่ต้องการ” ของ “สด กูรมะโรหิต”ไม่ดุดันเท่ากับ “หนี้ที่ต้องชำระ” และ “ก่อนสิ้นแสงตะวัน” ของ “ศรีรัตน์ สถาปนาวัฒน์” หรือเจ็บจี๊ดเท่าเรื่อง “ซมซานไปใต้ดวงดาว” ของ “สุพิชญ์สถาปนพงศ์”

แต่วรรณกรรมเอกเหล่านี้ ชาวสารขัณฑ์รุ่นใหม่ที่ “แอนตี้การอ่านหนังสือ” ไม่มีเรื่องใดอยู่ในหัวใจคนรุ่นใหม่ของวันนี้

ในโลกแห่งความจริง “ปีศาจในร่างคน” มีอย่างยั้วเยี้ยในสังคมทุกภาคส่วน โดย “ปีศาจในร่างมนุษย์ปัจจุบัน” อาจแยกเผ่าพันธุ์ออกเป็น “สองชนิด”

“เผ่าพันธุ์แรก ปีศาจที่ถูกทุราจารไวท์ดอลลาร์เกลียดชัง” ได้แก่ ปีศาจแบบเดียวกับ “สาย สีมา” ที่ข้าราชการกังฉินและนักการเมืองโกงกิน เห็นเป็น “ผีร้ายตามหลอกหลอน” เช่น

“สื่อมีอุดมการณ์” เป็น “หมาเฝ้าบ้าน” ที่บูชาความจริง รักความถูกต้อง และเทใจให้กับผลประโยชน์ของบ้านเมืองมากกว่าผลประโยชน์ของปัจเจกบุคคล

“นักวิชาการ กูรูทางการเมือง ทางเศรษฐกิจและความมั่นคง รวมถึงนักการเมืองน้ำดีและกองแช่งต้านนักการเมืองน้ำเน่า” ที่ขัดขวางการขายชาติ ขายแผ่นดิน ฯลฯ

ปีศาจที่ทุราจารไวท์ดอลลาร์ เกลียดชังเหล่านี้ หลายชาติถูกทรราชที่ครองอำนาจ“ขจัดให้พ้นทาง” แต่หลายชาติ สามารถล้มทรราชได้อย่าง “ไม่คาดฝัน”

“เผ่าพันธุ์ที่สอง ปีศาจในร่างกังฉินตัวจริงและทรราชตัวแท้” นอกจากประกอบด้วยข้าราชการและนักการเมืองฉ้อฉลแล้ว ยังน่าจะรวมถึงเหล่าสาวกที่เกื้อหนุนปีศาจให้อยู่ยงคงกระพัน เช่น สื่อโสเภณี นักวิชาการขายตัว และหมอผีที่รับจ๊อบจากปีศาจทรราช ทำการขจัดปีศาจที่ทรราชเกลียดชัง

ปรับโฟกัสมาที่นครสารขัณฑ์วันนี้ “ปีศาจแบบสาย สีมา” ลดจำนวนฮวบฮาบอย่างน่าตกใจ ในขณะที่ปีศาจสายพันธุ์ทุราจาร กลับมีพลังแข็งแกร่งอย่างมั่นคง

สงคราม “วัดกำลัง” ระหว่าง “สองปีศาจ” จะจบลงแบบไหนชาวสารขัณฑ์ส่วนใหญ่ต่าง “ตอบไม่ได้?”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม